Η μαγκιά είναι να βρεις μια καλή ιδέα και από εκεί και πέρα είναι όλα εύκολα, έλεγε ο θείος Νίκος, που υπήρξε από τους ευφυέστερους ανθρώπους που πέρασαν από αυτόν τον τόπο.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως σαμαράς. Έφτιαχνε σαμάρια για τα γαϊδούρια που ταξίδευαν από τα πεδινά στα ορεινά της ελληνικής περιφέρειας ήδη από τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου, που δεν τελείωσε ποτέ. Ήταν, βλέπετε, εκείνες οι δύσκολες εποχές που τα παιδιά αντί για σχολείο έβγαιναν στο μεροκάματο από μικρή ηλικία.
Όταν αργότερα κόντευε στην ενηλικίωσή του, αποφάσισε να πάρει την τέχνη του, που είχε αρχίσει σιγά σιγά να φθίνει διότι η Χούντα έφτιαξε δρόμους και τα γαϊδούρια δεν αποτελούσαν βολικό μέσο μετακίνησης και μεταφοράς, και να κατέβει στην Αθήνα.
Άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι κι έγινε επιπλοποιός. Από εκεί που τα έπιπλά του φόρτωναν τα γαϊδούρια, έλεγε, τώρα έφτιαχνε έπιπλα να κάθονται τα γαϊδούρια. Οι ταπεινοί και εργατικοί άνθρωποι, δηλαδή, που πάλευαν αγόγγυστα για το μεροκάματο για να ζήσουν τα παιδιά τους.
Η δουλειά πήγαινε καλά, αλλά πώς ένας σαμαράς να ανταγωνιστεί τους επιπλοποιούς της πρωτεύουσας;
Τότε του ήρθε και η δεύτερη καλή ιδέα. Να αγοράσει μια άδεια ταξί.
Αγόρασε λοιπόν την άδεια και βγήκε για δουλειά. Ικανός άνθρωπος και επικοινωνιακός ο θείος Νίκος, κατάφερε να κάνει πολλές γνωριμίες εκείνη την εποχή που ακόμα τα ΙΧ ήταν περιορισμένα. Τότε η λεγόμενη μεσαία τάξη χρησιμοποιούσε ταξί για τις μετακινήσεις της. Και μιας και δεν υπήρχαν άλλοι περισπασμοί και οι άνθρωποι μιλούσαν μεταξύ τους, ρούφαγε τη γνώση από τους πελάτες του που ήταν συνήθως δικηγόροι, γιατροί, οικονομολόγοι και διαφημιστές.
Σε μία από αυτές τις κούρσες με έναν πολύ γνωστό και επιτυχημένο διαφημιστή της εποχής η συζήτηση πήγε πολύ καλά και ο θείος Νίκος, επιστρατεύοντας όση γνώση είχε αποκτήσει από τη χειρωνακτική δουλειά, τις επιστήμες και τους ανθρώπους, εντυπωσίασε τον διαφημιστή σε βαθμό που του πρότεινε συνεργασία.
Κάπως έτσι ο απόφοιτος Δημοτικού θείος Νίκος από σαμαράς εξελίχθηκε σε σπουδαίο διαφημιστή.
Η διαφήμιση είναι ένας απαιτητικός και ανταγωνιστικός επαγγελματικός χώρος και επιβιώνουν μόνο οι ικανότεροι. Οι επικοινωνιακές αρετές του θείου Νίκου, παρότι εξαιρετικές, δεν ήταν ικανές να του δώσουν την αναγκαία ώθηση, ώσπου κάποια μέρα τού ήρθε μία σπουδαία ιδέα. Να βρει ένα σήμα κατατεθέν, όπως συνηθίζουμε να λέμε, και με βάση αυτό να φτιάχνει όλες τις καμπάνιες. Εξάλλου, ένα καλό προϊόν πουλά από μόνο του και ο θείος Νίκος έπρεπε μόνο να βρει τρόπο να πουλήσει τη δική του ιδέα, που ήταν απλή και με σαφή μηνύματα.
Η ιδέα αυτή ήταν ο παπαγάλος!
Ήθελε, για παράδειγμα, ο πελάτης να πουλήσεις έπιπλα; Έβαζε πάνω στο μπράτσο του καναπέ έναν πράσινο παπαγάλο, τον φωτογράφιζε, κόλλαγε και ένα σλόγκαν τύπου «Εξωτικά φυσικά έπιπλα» και έτοιμη η καμπάνια.
Ήθελε ο πελάτης να πουλήσει αυτόματους τηλεφωνητές; Έβαζε τον παπαγάλο πάνω στο ακουστικό, έγραφε στη φωτογραφία «Για να μην χάσετε λέξη» και έτοιμη η καμπάνια.
Γενικά, δηλαδή, ο θείος Νίκος χρησιμοποιούσε έναν παπαγάλο για όλους τους πελάτες και για κάθε περίσταση με ένα απλό σύνθημα που συνόδευε πάντα τον παπαγάλο.
Η επιτυχία του ήταν αυτό που λέμε σήμερα αδιανόητη. Σε βαθμό μάλιστα που όταν έβλεπες έναν παπαγάλο, το μυαλό σου ταξίδευε στον θείο Νίκο και στις πολύ επιτυχημένες καμπάνιες με τον παπαγάλο αντί για το προϊόν ή για την εταιρεία που το προωθούσε.
Σύμφωνα μάλιστα με τον οικογενειακό μύθο, ακόμα και για εκείνο το γνωστό τραγούδι με τον παπαγάλο που έκανε μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του 1980 λέγεται πως ήταν διαφημιστικό κόλπο του θείου Νίκου διότι ο παπαγάλος αποτελούσε πλέον ένα εξαιρετικά αναγνωρίσιμο εμπορικό σύμβολο.
Το κυριότερο όμως, όπως συνηθίζει να λέει ακόμα και σήμερα, είναι πως οι μεγάλες διαφημιστικές ακολουθούν το δικό του μοντέλο. Μονάχα που αντί για εξωτικά, πωλούν ωδικά, παραδείσια και κάθε λογής πτηνά.
