Οι αριθμοί της ΕΛΣΤΑΤ για τον Ιούνιο του 2026 γκρεμίζουν ξανά τα γνωστά κυβερνητικά non papers της επικοινωνιακής εικονικής πραγματικότητας. Ο πληθωρισμός στο 4,4%, από 2,8% πέρυσι, είναι η επίσημη σφραγίδα της κοινωνικής λεηλασίας. Το οικονομικό επιτελείο, σε ρόλο τροχονόμου των καρτέλ, συνεχίζει να εμπαίζει μια ολόκληρη κοινωνία, σερβίροντας το παραμύθι των «συμφωνιών κυρίων» με τους μεγαλοσχήμονες της αγοράς.
Ποιοι «κύριοι» όμως και ποιες «συμφωνίες»; Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ευγενείς διαπραγματεύσεις αλλά με μια απροκάλυπτη ληστεία. Όταν το κόστος στέγασης κάνει άλμα 10,6%, όταν το πετρέλαιο θέρμανσης εκτινάσσεται στο 53,2%, το φυσικό αέριο στο 24,6% και η βενζίνη στο 12,8%, οι «συμφωνίες κυρίων» ακούγονται σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Πρόκειται για μια χυδαία κοροϊδία, μια θεσμική κάλυψη στην κερδοσκοπία που εξαφανίζει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς πριν καν βγει το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα.
Μπορεί οι τραπεζικές καταθέσεις να αυξάνονται κατά δισεκατομμύρια, αλλά τα χρήματα αυτά δεν ανήκουν στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους. Είναι το ζεστό χρήμα που φεύγει από τις τσέπες των πολιτών για να καλύψει τις ανελαστικές τους ανάγκες και καταλήγει κατευθείαν στα ταμεία των λίγων ισχυρών. Οι επιχειρηματικοί τζίροι φουσκώνουν από τον πληθωρισμό της απληστίας, ενώ τα νοικοκυριά καταγράφουν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά αρνητική αποταμίευση. Οι Έλληνες καταναλώνουν πλέον από τα έτοιμα, δανείζονται ή υπερχρεώνονται στην ΑΑΔΕ και στον ΕΦΚΑ απλώς και μόνο για να επιβιώσουν, την ώρα που το ιδιωτικό χρέος αγγίζει το τρομακτικό 168% του ΑΕΠ.
Η κυβέρνηση αυτοσυγχαίρεται για μακροοικονομικούς δείκτες και τις αναβαθμίσεις, αρνούμενη να επιβάλει πραγματικούς, εξοντωτικούς ελέγχους και πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των ολιγοπωλίων. Αντί για ρήξη με την αισχροκέρδεια, επιλέγει τις δημόσιες σχέσεις και τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα με τα σούπερ μάρκετ και τους παρόχους ενέργειας.
Η ακρίβεια δεν είναι εισαγόμενη, είναι εγχώρια, δομική και πολιτικά ανεκτή. Το ράλι στις τιμές των τροφίμων, με το μοσχάρι στο +15,6% και το αρνί στο +16,2%, δείχνει ότι το οικογενειακό τραπέζι έχει μετατραπεί σε πεδίο λεηλασίας. Η ανοχή τελείωσε. Οι «συμφωνίες κυρίων» δεν γεμίζουν το καλάθι, δεν πληρώνουν το ρεύμα ούτε μειώνουν τα ενοίκια. Είναι η ώρα να σταματήσει το real estate των κυβερνητικών υποσχέσεων και να επιβληθούν πραγματικά μέτρα προστασίας της κοινωνίας, πριν η φτωχοποίηση γίνει μη αναστρέψιμη.
