Ο σοφός λαός λέει «ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη». Αλλά εδώ, δηλαδή στην περίπτωση Γεωργιάδη-Τσίπρα, δεν έχουμε να κάνουμε με έναν αφελή που δεν έχει σκεφτεί καλά τι κάνει. Έχουμε να κάνουμε με μία κλασική δεξιά τακτική: gaslighting. Έχουν συμπληρωθεί 10 μέρες που η Ν.Δ. διά των ακροδεξιών πτερυγίων της επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα με την ΕΛ.Α.Σ. και διά των προσβολών να επιβάλει μία συζήτηση και ένα ύφος που δεν είναι επιλογή της Αμαλίας. Την μπαγκέτα κρατά ο Άδωνης Γεωργιάδης, στον οποίο φαίνεται ότι έχει ανατεθεί ο συγκεκριμένος πολιτικός ρόλος, αλλά σιγοντάρει όσο μπορεί και ο Παύλος Μαρινάκης.
Ο Αλ. Τσίπρας «δεν τσιμπά» να μπει σε αντιπαράθεση με τον υπουργό Υγείας. Άλλωστε, γνωρίζει ότι δεν έχει κανέναν λόγο να μπει σε αντιπαράθεση με τον πιο αντιδημοφιλή υπουργό της κυβέρνησης (αρνητικές γνώμες 68,4% σύμφωνα με την MRB). Ο πολιτικός αντίπαλος του Αλ. Τσίπρα είναι ο πρωθυπουργός: «Το πρόβλημα της χώρας, όμως, και της πολιτικής τοξικότητας την οποία ζούμε δεν είναι ο Άδωνης, αλλά ο αδωνισμός. Τι είναι ο αδωνισμός; Είναι μια πολιτική φιλοσοφία την οποία έχει επιλέξει, ευνοήσει και ενορχηστρώσει όχι ο Άδωνης, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης» είπε (9/7).
Τον προσπερνά
Παρά την απαξίωση, ο Άδ. Γεωργιάδης επιμένει να ψάχνεται για καυγά. Ο Αλ. Τσίπρας τον «προσπέρασε» με ένα ιστορικό ανέκδοτο. «Τις τελευταίες μέρες θυμήθηκα ένα παλιό πολιτικό ανέκδοτο, να σας το πω. Κάποτε, όταν η αντιπαράθεση σε πολιτικές στη Βουλή είχαν πολύ μεγάλη σημασία, αξία και οι ομιλίες των πολιτικών αρχηγών κέντριζαν το ενδιαφέρον ολόκληρης της κοινωνίας, της κοινής γνώμης, ήταν μια τέτοια αντιπαράθεση στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ήταν στο βήμα ο Γεώργιος Παπανδρέου της Ένωσης Κέντρου τότε. Κάποια στιγμή λοιπόν, ενώ μιλούσε διαρκώς ένας βουλευτής της ΕΡΕ, τον διέκοπτε υβρίζοντάς τον, συκοφαντώντας τον, λέγοντάς του διάφορους χαρακτηρισμούς. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ομιλητής σταματάει, παγώνει η αίθουσα και ρωτάει: Ποιος το είπε αυτό;. Τότε ο βουλευτής της ΕΡΕ σηκώνεται και παρουσιάζεται. Και απαντάει ο ομιλητής: Α, εσείς το είπατε;. Ε, τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, όταν με πήραν από το γραφείο μου να με ενημερώσουν: Πρόεδρε, λένε ότι εσύ ήσουν ο πιο βρόμικος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Λέω: Ποιος το είπε αυτό; Ο Άδωνης; Ε, τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία» τόνισε.
Η αντίδραση Γεωργιάδη ήταν οργισμένη, θυμίζοντας λίγο τον μπακαλόγατο Ζήκο: «Έκανε τον Κινέζο ενώ τον είπα κλέφτη. Ενώ έλεγαν από την ΕΛ.Α.Σ. ότι ποτέ κανείς δεν έχει υπονοήσει τίποτα για τον Τσίπρα και τα λεφτά, εγώ το λέω με θάρρος, ναι, έχει πάρει λεφτά. Δεν το λέω μόνο εγώ, το έχει πει η γραμματέας του Καλογρίτσα στο Ειδικό Δικαστήριο ότι τους πήγαινε σακούλες με μαύρα λεφτά. Η ιδέα του έντιμου Τσίπρα έχει πάει περίπατο. Ας αφήσει τα χιουμοράκια» (10/7, Οpen).
Όμως το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι του Τσίπρα, είναι του Γεωργιάδη. Διότι ο χονδροειδής τρόπος με τον οποίο λειτούργησε το δίδυμο Γεωργιάδης-Μαρινάκης εμπόδισε άλλα στελέχη της Ν.Δ. να υιοθετήσουν την επιλογή Μαξίμου. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ο Κωστής Χατζηδάκης, που δεν είπε αυτά που λένε οι δύο (οι οποίοι αποτελούν και το αντίπαλο δίδυμο που έχει στον Βόρειο Τομέα της Β´ Αθηνών). Επομένως, η προσπάθεια του Μαξίμου να σύρει τον πρ. πρωθυπουργό σε αντιπαράθεση στον χώρο που το γουρούνι νιώθει άνετα πέφτει στο κενό.
