Το κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθεροποίησης» έχει μετατραπεί σε μια κακόγουστη φάρσα. Οι οίκοι αξιολόγησης μοιράζουν αναβαθμίσεις, τα νούμερα του ΑΕΠ γίνονται αντικείμενο φτηνών πανηγυρισμών στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της περιφέρειας, η πραγματικότητα αφηγείται μια ιστορία απόλυτης κοινωνικής εξαθλίωσης. Η αλήθεια, όπως αποκαλύπτεται από τα πλέον επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Eurostat, είναι ότι οι νέοι στην Ελλάδα είναι πλέον επίσημα οι φτωχότεροι και πιο περιθωριοποιημένοι ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η νεότητα στην Ελλάδα δεν αποτελεί πια εφαλτήριο για δημιουργία, αλλά ένα βίαιο εισιτήριο για την οικονομική εξαθλίωση. Σύμφωνα με την έρευνα για τα οικονομικά των νοικοκυριών της ΕΚΤ, ο καθαρός διάμεσος πλούτος ενός νέου (16 έως 34 ετών) στη χώρα μας αγγίζει το εξευτελιστικό ποσό των 9.900 ευρώ. Την ίδια ώρα, ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωζώνη ξεπερνά τα 24.600 ευρώ, ενώ σε χώρες όπως η Μάλτα ή το Βέλγιο, οι νέοι ξεκινούν την παραγωγική τους ζωή με περιουσίες που αγγίζουν ή ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ. Ακόμη και στην Ιταλία των παρόμοιων προβλημάτων, η περιουσία των νέων είναι πενταπλάσια. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί στον απόλυτο ευρωπαϊκό ουραγό· μια χώρα όπου οι νέοι ξεκινούν τη ζωή τους με «άδεια χέρια» και χωρίς καμία προοπτική να χτίσουν το μέλλον τους.
Το έγκλημα κατά της νέας γενιάς γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο αν κοιτάξει κανείς την καθημερινή αγοραστική δύναμη, η οποία παραμένει καθηλωμένη στο 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Οι όποιες επικοινωνιακές, θεσμικές αυξήσεις έχουν δοθεί στον κατώτατο μισθό δεν είναι παρά ψίχουλα που «ροκανίζονται» και εξανεμίζονται μεμιάς από τον πληθωρισμό στα βασικά αγαθά. Τα τρόφιμα, η ενέργεια και τα καύσιμα λειτουργούν ως ένας έμμεσος, ληστρικός και οριζόντιος φόρος που εξοντώνει κάθε προσπάθεια επιβίωσης.
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής αποτυπώνονται στους δείκτες της ντροπής: το 30% των νέων από 15 έως 29 ετών στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με τον άμεσο κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Ακόμη πιο τρομακτική είναι η πραγματικότητα της σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης, όπου το ποσοστό στην Ελλάδα εκτινάσσεται στο 14,7%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 5,8%. Μιλάμε για νέους ανθρώπους που στερούνται βασικές ανάγκες, που αδυνατούν να ζήσουν αυτόνομα, που εγκλωβίζονται.
Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της καταστροφής είναι η πλήρης διάλυση του παραδοσιακού «διχτυού ασφαλείας». Η ελληνική οικογένεια, που ιστορικά αναπλήρωνε την ανυπαρξία του κράτους πρόνοιας μεταβιβάζοντας το παραδοσιακό «κεραμίδι» και μια μικρή αποταμίευση, έχει υποστεί καθίζηση. Η δεκαετής κρίση εξανέμισε τις οικονομίες των γονιών, ενώ η φορολογική επιδρομή (με κορωνίδα τον ΕΝΦΙΑ) μετέτρεψε την ακίνητη περιουσία σε ασήκωτο βάρος. Σήμερα, η «γονική παροχή» δεν είναι πλέον μια καλή αρχή, αλλά μεταβίβαση χρεών, υποθηκών και φορολογικών εκκρεμοτήτων.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι κυβερνώντες να προκαλούν την κοινωνία με πανηγυρισμούς για τους μακροοικονομικούς δείκτες. Η ανάπτυξη που λένε χτίζεται πάνω στα συντρίμμια της νέας γενιάς. Όταν καταδικάζεις το 30% των νέων σου στη φτώχεια και τους κρατάς στον πάτο της Ευρώπης, δεν διοικείς μια σύγχρονη χώρα· ηγείσαι μιας διαδικασίας καθαρής κοινωνικής και οικονομικής φτωχοποίησης, που υποθηκεύει οριστικά το μέλλον του τόπου.
*Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
