Με τι κίνητρο ξεκινάς να κατασκευάζεις έναν disco house δίσκο σε μια εποχή που δεν υπάρχει πια η χορευτική κουλτούρα; Όταν δεν υπάρχει καν ενδυματολογικός κώδικας; Κι όμως, η Madonna επαναφέρει τη συζήτηση στο επίπεδο του χορού και της χαράς που πηγάζει από την απόλαυση που προσφέρουν οι χορευτικοί ρυθμοί, μοιράζοντας ξανά την τράπουλα των απαιτήσεων.
Για να κατανοήσουμε πλήρως το καλλιτεχνικό (ως προς την αυθεντικότητα της έκφρασης) και εμπορικό (ως προς την ευθύβολη απεύθυνση) επίτευγμα του νέου δίσκου της, θα πρέπει να τον τοποθετήσουμε χρονικά και συγκριτικά σε σχέση με την πολυκύμαντη πορεία της μακράς καριέρας της. Πριν από 21 χρόνια, όντας απογοητευμένη από την αποτυχία του δίσκου «American Life», η Madonna έκανε μια εμπνευσμένη βουτιά στην απαστράπτουσα αστική disco και φιλοτέχνησε ένα χορευτικό κομψοτέχνημα με τίτλο «Confessions On Α Dance Floor». Λίγο μετά το 2010 άφησε τη Warner για να μετακομίσει στη Universal, όπου τα ίχνη της ιδιοφυΐας της χάθηκαν σε μια αμήχανη και χαοτική περίοδο όπου η ίδια, αντί να ηγείται και να ορίζει τα πάσης φύσης ηλεκτρονικά μουσικά είδη και τις μόδες στη μουσική σκηνή, έφτασε να τα ακολουθεί πανικόβλητη. Μετά από μια σειρά μετριότατων και υπολογισμένων δίσκων τεχνοκρατικής αισθητικής και ύστερα από ένα ναυαγισμένο σχέδιο για μια κινηματογραφική αυτοβιογραφία, η Madonna επιστρέφει στη Warner και πιάνει το νήμα της καριέρας της και της περσόνας της από την αρχή. Αυτή η επιστροφή στη δισκογραφία αξίζει να αποτιμηθεί σε βάθος, καθώς ξεπερνάει την ίδια, τις ορδές από φανατικούς που πίνουν νερό στο όνομά της όσο και τις στρατιές των πολέμιων που καγχάζουν, σχεδόν πάντα σεξιστικά, με οτιδήποτε αφορά το αποτύπωμά της στην ποπ κουλτούρα.
Από τη disco στη house
Πολύ σοφά η Madonna έπιασε αγκαζέ τον παραγωγό Stuart Price του «Confessions On Α Dance Floor» και μαζί δημιούργησαν ένα πνευματικό σίκουελ στον δίσκο του 2005. Γιατί σίκουελ όμως;
Ιστορικά, δύο είναι οι περιπτώσεις όπου η χορευτική μουσική δημιουργήθηκε, όχι απλώς για να διανεμηθεί δισκογραφικά μέσω της βιομηχανίας και να αγοραστεί, αλλά πρωτίστως για να χορευτεί σε φυσικούς χώρους από ένα κοινό που θα συναντηθεί στην πίστα: η πρώτη είναι η disco στα τέλη του ’70 και του ’80 απ’ όπου αντλούσε έμπνευση το album του 2005 με το τραγούδι «Hang Up» να πατάει πάνω σε τραγούδι των ABBA. Εκείνη η disco είχε μια απαστράπτουσα αίγλη και χορευόταν σε μεγάλα κλαμπ όπου η χορευτική πόζα είχε τη σημασία και την αξία της. Η δεύτερη ιστορική συγκυρία που συμβαίνει αυτό είναι η house μουσική στα τέλη του ’80, όπου τα πάρτι με techno και acid house μουσική απομακρύνεται από τα μεγάλα ονόματα της δισκογραφίας και μεταφέρεται στις γειτονιές και στα κλαμπ που στέγαζαν την κάθε αντικουλτούρα. Εκεί που τον πρώτο λόγο πια έχει ο DJ. Εκεί ακριβώς εστιάζει το φετινό «Confessions ΙΙ», που καταφέρνει να δώσει απαντήσεις στο γιατί οι άνθρωποι χόρευαν είτε στα gay κλαμπ, είτε στα rave πάρτι, είτε σε μέρη που δεν υπάρχουν πια, όπως η Danceteria ή το θρυλικό Hacienda. Όπως αναφέρει στους στίχους του «I Feel So Free»: «Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο πιο ασφαλείς νιώθουμε» (safety in numbers). Οι μειονότητες και οι θιασώτες της κάθε αντικουλτούρας έβρισκαν ανέκαθεν ασφάλεια και ελευθερία στην πίστα. Εκεί οι σύγχρονοι, τεταμένοι ρυθμοί της house και της techno τους οδηγούν σε μία χορευτική νιρβάνα που προσφέρει ασφάλεια και απόλαυση.
Με τον φετινό της δίσκο η Madonna αγκάλιασε το παρελθόν της, γιόρτασε τις μνήμες της (τραυματικές ή δοξασμένες) και ξεπέρασε το άγχος της επικαιρότητας. Ακόμα και η περφεξιονιστική μανία της αυτή τη φορά φαίνεται να της χαμογελάει. Και όλα αυτά τα πέτυχε με έναν αλάνθαστο τεχνικά και αισθητικά τρόπο, με τραγούδια που ενεργοποιούν τις αισθήσεις και μας θυμίζουν ότι μέσα σε όλη την αγωνιώδη εγκεφαλική αναζήτηση για νέες ταυτότητες ξεχάσαμε να χορεύουμε.
