ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΠΥΡΟΣ ΡΑΠΑΝΑΚΗΣ
Μια ξεχωριστή γιορτή είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στο λιμάνι του Πειραιά. Πρόσφυγες από την Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ γιόρτασαν μαζί με δεκάδες Έλληνες αλληλέγγυους και εθελοντές την πρώτη ημέρα της άνοιξης. Μια μέρα που στο Αφγανιστάν και σε άλλες χώρες της Μ. Ανατολής γιορτάζεται το Νεβρόζ, η "Περσική Πρωτοχρονιά".
Παρά το βαρύ κλίμα των προηγούμενων ημερών στο λιμάνι, με τη βροχή, τις εντάσεις και την απογοήτευση από τη συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας, για λίγες ώρες οι πρόσφυγες ένιωσαν πως βρίσκονται... σπίτι, μια ηλιόλουστη Κυριακή, με την "έκπληξη" που διοργάνωσαν λίγοι εθελοντές της Παμπειραϊκής μαζί με τον ρ/σ "Στο Κόκκινο 105.5".
Τα χαμόγελα, ο χορός και το τραγούδι πήραν τη θέση της θλίψης, του φόβου και της οργής των προηγούμενων ημερών. Έλληνες, Σύροι, Αφγανοί, Ιρακινοί, όλοι μαζί μια αγκαλιά. Πιο δίπλα, μικρά προσφυγόπουλα και παιδιά εθελοντών έπαιζαν μαζί.
Τη γιορτή "άνοιξε" ο Μουζαΐρ Ροσχάν. Ο Αφγανός τραγουδιστής, διάσημος στους νέους στην πατρίδα του, που βρέθηκε πρόσφυγας στην χώρα μας και στο camp του Ελληνικού, κυνηγημένος από τους Ταλιμπάν. Για τον Μουζαΐρ ήταν η πρώτη φορά που μετά τον ξεριζώμο του έκανε ξανά αυτό που αγαπάει όσο τίποτα άλλο. Τραγούδησε για τους ανθρώπους του. Μάλιστα, ο ίδιος, αν και είχε βρεθεί στην Ειδομένη με όνειρο να πάει στη Γερμανία, δήλωσε πως πλέον θέλει να μείνει στη χώρα μας και να συνεχίσει να τραγουδάει.
Στην συνέχεια οι Αλ Μαχάμπα έφεραν στον Πειραιά τους ήχους της Συρίας με παραδοσιακά τραγούδια, ενώ στη συνέχεια οι Ενκαρντία, τραγουδώντας για τον ξεριζωμό και τους μετανάστες της νότιας Ιταλίας, έκλεισαν τη συναυλία.
Συγκινητική ήταν η στιγμή που Σύρος πρόσφυγας ανέβηκε και τραγούδησε ένα τραγούδι που γράφτηκε σε έναν από τους χώρους υποδοχής του λιμανιού από τους ίδιους τους πρόσφυγες. "Θέλω να πάω στη Γερμανία, στη Σουηδία ή σε όποια άλλη χώρα της Ευρώπης. Ακόμα και αν μου το απαγορέψουν, θα πάω γιατί θέλω να ζήσω" έλεγαν μεταξύ άλλων οι στίχοι.
