Στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων, στον χώρο που για τριάντα χρόνια υπήρξε το σπίτι του, θα αποχαιρετήσουν σήμερα, μέσα σε απόλυτη σιωπή, όπως τονίζεται, τον Λευτέρη Βογιατζή η σύντροφός του Ειρήνη Λεβίδη, οι συνεργάτες του, αλλά και όσοι μαθήτευσαν πλάι του, ηθοποιοί και θεατές.
Στον χώρο που φιλοτέχνησε γι' αυτόν ένας άλλος πρόωρα χαμένος ποιητής, ο Κυριάκος Κρόκος (και ανανέωσε πρόσφατα η Μυρτώ Μήλιου), θα παραμείνει η σορός του από τις 12.00 το μεσημέρι μέχρι τις 4.00 το απόγευμα. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει το ύστατο χαίρε, στο Α' Νεκροταφείο, στις 5.00 μ.μ., όπου θα πραγματοποιηθεί η πολιτική κηδεία του, όπως ο ίδιος είχε θελήσει, συνεπής με τις αρχές του και τη στάση που κράτησε σε όλη του τη ζωή. Η κηδεία του Λευτέρη Βογιατζή θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη, μια οφειλόμενη αναγνώριση εκ μέρους της πολιτείας για όσα προσέφερε στη χώρα και τον πολιτισμό όλων μας.
"Έφυγε πρόωρα από τη ζωή μία μεγάλη προσωπικότητα του θεάτρου", ανέφερε σε δήλωσή του ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Κ. Τζαβάρας. "Διέθετε όραμα, οξυδέρκεια και πρωτοποριακό πνεύμα, ενώ κοινός παρονομαστής σε όλες τις δουλειές του ήταν πάντοτε το υψηλό επίπεδο αισθητικής... Θα τον θυμόμαστε για την ανεξάντλητη δημιουργικότητά του, τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του, την εργατικότητά του και τη γνήσια και άδολη αγάπη του για το θέατρο".
Γόνιμη θεατρική διαδρομή
Ο Λευτέρης Βογιατζής γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1945, σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε για δύο χρόνια το Σεμινάριο Ράινχαρτ στη Βιέννη και τελείωσε τη Σχολή Κ. Μιχαηλίδη στην Αθήνα. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στον Κυριακάτικο περίπατο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη.
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Αμφι-θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και με την Ελεύθερη Σκηνή, συμμετέχοντας στις προσπάθειες ανανέωσης του επιθεωρησιακού κώδικα, ενώ έπαιξε πλάι στην Έλλη Λαμπέτη, στην τελευταία της εμφάνιση στη σκηνή (Σάρα, τα παιδιά ενός κατώτερου θεού). Σε όλα αυτά τα χρόνια ερμήνευσε ρόλους του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου (Άλφρεντ, στις Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης, Λυσιστράτη, στην ομώνυμη κωμωδία και Ευριπίδη στους Βατράχους του Αριστοφάνη, Ταρτούφο στο έργο του Μολιέρου κ.λπ.)
Το 1981, μαζί με τους Δημήτρη Καταλειφό, Άννα Κοκκίνου, Ράνια Οικονομίδου, Τάσο Μπαντή, Βασίλη Παπαβασιλείου και Σμαράγδα Σμυρναίου, ίδρυσε την Εταιρεία Θεάτρου "Η Σκηνή", όπου σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα Σπασμένη στάμνα του φον Κλάιστ (δικαστής Αδάμ, σκηνοθεσία με τον Β. Παπαβασιλείου), Αγροίκοι του Γκολντόνι (Λουνάρντο), Συμφορά από το πολύ μυαλό του Γκριμπογιέντοφ (Φάμουσοφ), Σε φιλώ στη μούρη... του Γ. Διαλεγμένου (Μήτσος), για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολος Κουν (1986-87).
Το 1988 η διάλυση του σχήματος τον οδήγησε στην ίδρυση της "Νέας Σκηνής", όπου, με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, παρουσίασε συστηματικά κλασικά, σύγχρονα και νεοελληνικά έργα, μεταξύ των οποίων Θείο Βάνια (1989), όπου κράτησε τον ομώνυμο ρόλο, και το Ρίττερ, Ντένε, Φος του Τόμας Μπέρνχαρντ που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα (1991).
Το 1989 ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος και με τους μαθητές του παρουσίασε, σε δική του σκηνοθεσία, την Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε κλειστό χώρο, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, ενώ ακολούθησε η αναγεννησιακή κρητική κωμωδία Κατσούρμπος του Γ. Χορτάτζη. Το 1995 ανεβάζει την κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη - Ελένης Χαβιαρά Με δύναμη από την Κηφισιά και ακολουθεί ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου (1996), όπου κρατά τον ρόλο του Αλσέστ.
Το ίδιο καλοκαίρι παίζει τον Μενέλαο στην Ελένη, του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά, στην Επίδαυρο, ενώ το 1998 θα πάρει τα βραβεία σκηνοθεσίας "Φώτος Πολίτης" και "Κάρολος Κουν" για τη Νύχτα της κουκουβάγιας του Γιώργου Διαλεγμένου.
Θα επιστρέψει στην Επίδαυρο με τους Πέρσες του Αισχύλου για το Εθνικό Θέατρο το 1999 και θα ακολουθήσουν Τέφρα και σκιά του Πίντερ (2000), Καθαροί πια της Σάρα Κέην, που παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα (2001), Σ' εσάς που με ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη και Crave πάλι της Σάρα Κέην (2003), Σχολείο των γυναικών (2004), Bella Venezia του Γ. Διαλεγμένου, αποσπώντας ένα ακόμη Βραβείο Κουν (2005), μια νέα Αντιγόνη του Σοφοκλή στην Επίδαυρο (2006 και 2007), παράσταση που θα περιοδεύσει σε διεθνή φεστιβάλ, Ήμερη του Φ. Ντοστογιέφσκι (2007). Θα ακολουθήσει ο Πρίγκιπας του Χόμπουργκ του Κλάιστ για το Εθνικό (2008), καθώς και το Ύστατο σήμερα του Μπάρκερ στην οδό Κυκλάδων. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς θα πάρει μέρος στον Φιλοκτήτη του Χ. Μύλερ στη Μικρή Επίδαυρο (Οδυσσέας), σε σκηνοθεσία Ματίας Λάνγκχοφ. Το 2010 σκηνοθετεί Δ. Δημητριάδη (Τόκος) για το Φεστιβάλ Αθηνών και το 2011 το Θερμοκήπιο του Πίντερ (που του χάρισε ένα ακόμη βραβείο, το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου της Ένωσης Κριτικών), ενώ ο Αμφιτρύωνας που σκηνοθετεί για το Εθνικό το 2012 αποθεώνεται στην Επίδαυρο.
Εκτός από το θέατρο, ο Λευτέρης Βογιατζής έπαιξε σε αρκετές ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα σε αυτές του φίλου του Νίκου Παναγιωτόπουλου: Μελόδραμα, Βαριετέ, Ονειρεύομαι τους φίλους μου (α' βραβείο ανδρικού ρόλου Φεστιβάλ Σαν Ρέμο 1994), Τα οπωροφόρα της Αθήνας και Η λιμουζίνα, τα γυρίσματα της οποίας πρόλαβε να ολοκληρώσει πριν την υποτροπή της ασθένειάς του. Ακόμη, εμφανίστηκε στην Ανατολική περιφέρεια του Β. Βαφέα, το Ακροπόλ του Π. Βούλγαρη, τη Ρόζα του Χ. Χριστοφή κ.ά.
