Για την εθελοντική δουλειά του ηθοποιού και σκηνοθέτη Στάθη Γράψα με το θεατρικό εργαστήρι στο οποίο συμμετέχουν νεαροί κρατούμενοι των φυλακών Αυλώνα, ντόπιοι και μετανάστες, καθώς και τις σκέψεις που της δημιουργήθηκαν μετά την παρακολούθηση της παράστασής τους Επιστροφή, γράφει η αναγνώστριά μας Ναυσικά Μοσχοβάκου, παιδαγωγός και ερευνήτρια στο Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας:
Το Σάββατο 30 Μαρτίου 2013, παρακολούθησα την παράσταση Επιστροφή της Θεατρικής Ομάδας του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Αυλώνα. Δεν είμαι κριτικός τέχνης για να αξιολογήσω καλλιτεχνικά την παράσταση, ούτε ηθοποιός για να σχολιάσω τις ερμηνείες ή την κινησιολογία των πρωταγωνιστών (παρεμπιπτόντως μου φάνηκαν όλα τα παραπάνω εξαιρετικά)...
Εμπιστεύομαι όμως το ένστικτό μου και λέω χωρίς καμία αμφιβολία ότι η παράσταση με συνεπήρε και με επηρέασε. Φεύγοντας, πολλά ζεύγη λέξεων γυροφέρνανε στο μυαλό μου: τύχη-ατυχία, δίκαιο-άδικο, αναχώρηση-επιστροφή... όμως μια λέξη τελικά παρέμεινε: ευκαιρία. Η παράδοξη ευκαιρία για κάποιους ανθρώπους να γνωρίσουν και να απολαύσουν σε συνθήκες κράτησης έννοιες, πράγματα και ανθρώπους που η «έξω» κοινωνία δεν τους έδωσε και πιθανώς ποτέ να μην τους έδινε. Η ανεκτίμητη ευκαιρία για μένα να σκέφτομαι ότι τις ώρες της ημέρας που εργάζομαι, διασκεδάζω, επικοινωνώ... σε έναν παράλληλο χρόνο, δίπλα μου, υπάρχει αυτό που είδα: νέοι άνθρωποι με χαρίσματα, όνειρα και φιλοδοξίες που χρειάζεται -προς το παρόν- να αναβάλουν. Ελπίζω η αναβολή να τερματιστεί σύντομα. Ελπίζω η κοινωνία, εμείς, να μπορέσουμε σύντομα να τους δώσουμε τις ευκαιρίες που αυτοί οι άνθρωποι δικαιούνται και να τους ανταποδώσουμε τη δύναμη που καταβάλλουν για να βρουν τη διέξοδο.
Συγχαρητήρια στον Στάθη Γράψα που ενσαρκώνει την έννοια του ηθοποιού με την κυριολεκτική της σημασία και στον δάσκαλο Νίκο Αρμένη που παιδαγωγεί ξεπερνώντας τα αναλυτικά προγράμματα και τη στείρα γνώση.
