«Αριστερά της λύπης»: ένας τίτλος που συμπυκνώνει τον Κυριάκο Κατζουράκη αλλά και το συναίσθημα που κυριαρχεί εδώ και έναν χρόνο εξαιτίας της απουσίας του. Ίσως δεν θα μπορούσε να βρεθεί πιο κατάλληλος τίτλος για την πρώτη μετά τον θάνατο του σπουδαίου ζωγράφου-διανοούμενου, κινηματογραφιστή και ακτιβιστή έκθεση έργων του. Τα εγκαίνιά της, σήμερα στις 7 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλίμου, δεν είναι μνημόσυνο. Είναι «μια έκρηξη ομορφιάς και βαθιάς συγκίνησης», όπως λέει η μούσα και σύντροφός του, γνωστή ηθοποιός Κάτια Γέρου, που φροντίζει διαρκώς ώστε το έργο του Κάκου μας να είναι ανοιχτό και προσβάσιμο σε όλους.
«Λίγο καιρό μετά τον θάνατο του Κυριάκου μας μιλήσαμε με έναν βασικό συλλέκτη έργων του, τον Γιώργο Αγγελόπουλο, και αρχίσαμε από πολύ νωρίς να σκεφτόμαστε τι μπορεί να γίνει, πώς μπορούμε εμείς οι εναπομείναντες, που τόσο λατρέψαμε το έργο του και τον ίδιο, να προσφέρουμε ως αντίδωρο για όλους τους θησαυρούς που άφησε πίσω του για τους συμπολίτες και τη χώρα του».
Έργα από πολλές εικαστικές περιόδους του Κ. Κατζουράκη θα εκτίθενται μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλίμου. «Στην έκθεση αυτή έχουμε τη δυνατότητα να δούμε για πρώτη φορά τα τρία τελευταία έργα που ζωγράφισε πριν αρρωστήσει, από το τέλος του 2019 ως τον Οκτώβριο του 2021. Είναι τα έργα “Ο νόμος της βαρύτητας” και “Βιογραφία”» λέει η Κάτια Γέρου, προσθέτοντας ότι ο κατάλογος της έκθεσης (εκδόσεις Μίλητος), εκτός από τα έργα της, «περιλαμβάνει και ορισμένα συνταρακτικά έργα που βρίσκονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Καράτσι του Πακιστάν».
Ο ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης έχει την επιμέλεια της έκθεσης. Εκείνος, μάλιστα, είναι υπεύθυνος για τον τόσο ταιριαστό τίτλο της «Αριστερά της λύπης», που υπενθυμίζει όχι απλώς την πολιτική καταγωγή του Κατζουράκη, αλλά όλη τη θέασή του, και στη ζωή και στην τέχνη.
Σπονδή στην προσφορά
Πραγματική σπονδή στην προσφορά του Κ. Κατζουράκη από τους ανθρώπους που έχουν στην έγνοια τους το έργο του και την πρόσβασή του στο κοινό είναι το ίδρυμα που φέρει το όνομά του. «Αυτή την περίοδο δημιουργείται το Ίδρυμα Κυριάκου Κατζουράκη με σκοπό να στηθεί σ’ αυτό και η μελλοντική Πινακοθήκη Κατζουράκη, που θα φιλοξενήσει ένα μεγάλο μέρος έργων του, τα οποία προέρχονται από τη συλλογή Αγγελόπουλου καθώς και από τις προσφορές που πολλοί φίλοι, κάτοχοι έργων του, έχουν αρχίσει να κάνουν» εξηγεί η Κ. Γέρου. «Αυτή την περίοδο αναζητούμε, εντός Αττικής, τον χώρο και ελπίζουμε τα επόμενα λίγα χρόνια να βρεθεί» λέει και εξηγεί ότι το ίδρυμα «θα είναι ανοιχτό και προσβάσιμο στο κοινό». Παράλληλα εκεί θα στεγαστεί και το αρχείο του, που ήδη είχε ψηφιοποιήσει ο ίδιος και είχε αναρτήσει ένα μεγάλο μέρος του στο σάιτ που διατηρούσε όσο ζούσε, με τίτλο simatakapnou.art. «O Κυριάκος ήθελε και αυτό έκανε σε όλη του τη ζωή, το έργο του να φτάνει στην κοινωνία. Αυτό τον σκοπό θα επιδιώξει να πραγματοποιήσει το ίδρυμα» λέει και θυμίζει ότι «αυτή τη στιγμή στην Αθήνα μόνο ένα έργο του εκτίθεται μόνιμα, είναι το εμβληματικό “Las Meninas”, και εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη». Φέρνει, όμως, ακόμα ένα καλό νέο για ένα επίσης εμβληματικό έργο του. «Το “Τέμπλο”, που ο ίδιος είχε δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη, τώρα θα βρει τη μόνιμη στέγη του σε ένα πολύ όμορφο κτήριο στο λιμάνι των Χανίων, γύρω στα τέλη του Νοέμβρη. Η πολιτική, άλλωστε, του μουσείου είναι όταν δεν διαθέτει χώρο για μόνιμη έκθεση ενός έργου, τότε να μεριμνά προκειμένου να στεγαστεί αλλού ώστε να είναι προσβάσιμο για το κοινό».
Σπάνιος άνθρωπος
«Δεν βάζω ούτε μία πινελιά αν εκείνη τη στιγμή δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει τον κόσμο» έλεγε ο Κ. Κατζουράκης. Από σήμερα μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου η έκθεση «Αριστερά της λύπης» θα θυμίζει όλες τις πινελιές και τον στοχασμό που, συμπυκνωμένος σε σπουδαίο έργο, άφησαν έντονο στίγμα στην ελληνική τέχνη. Το στίγμα ενός σπάνιου ανθρώπου, ευαίσθητου και επίμονα επικεντρωμένου στον άνθρωπο, στην ομορφιά και στην ευαισθησία. Του διανοούμενου, του συγγραφέα και σκηνοθέτη που υποκλινόταν στην τέχνη και στον ανώνυμο πολίτη, και ύψωνε το ανάστημα όταν η περίσταση το απαιτούσε. Όπως έκανε παραιτούμενος από το Δ.Σ. του Μουσείου Ακρόπολης ως έμπρακτη αντίθεση και αντίσταση στις εκτεταμένες, αντιαισθητικές, βαριές επεμβάσεις στο κορυφαίο μνημείο της Ακρόπολης.
