ADELE
25
Feelgood
Συνεχίζοντας να τιτλοφορεί τα albums της με την ηλικία που είχε όταν τα «κυοφορούσε» και τα ηχογραφούσε (πλέον είναι είκοσι επτά ετών και όχι είκοσι πέντε), η Adele επανέρχεται με το τρίτο κατά σειρά και, περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά, κονιορτοποιεί όλα τα –προηγούμενα δικά της– ρεκόρ. Τι συμβαίνει με αυτή την Αγγλίδα που θυμίζει εποχές στις οποίες η δισκογραφία ήταν ακόμα κραταιά; Και γιατί εγώ, που πέθαινα από πλήξη για παράδειγμα με την Celine Dion, η οποία είχε πολύ καλύτερη φωνή, την ακούω με ευχαρίστηση; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι η Adele, αντίθετα με τις περισσότερες ανάλογές της, αναμειγνύεται στη δημιουργική διαδικασία των τραγουδιών και, κυρίως, στο ότι διαθέτει μια γνήσια street μαγκιά, έναν τσαμπουκά, αλλά και εμφορείται από έναν πολύ ανθρώπινο εσωτερικό πόνο που εναποθέτει στους δίσκους της. Τόσο πολύ απλά...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
PHILIP CATHERINE
THE STRING PROJECT
A&N
Το βιογραφικό του 72χρονου Βέλγου κιθαρίστα - συνθέτη της jazz βρίθει αξιόλογων σόλο άλμπουμ και εντυπωσιακών συνεργασιών (Chet Baker, Charles Mingus, Dexter Gordon, Buddy Guy, Robert Wyatt, Focus).
Αυτή εδώ είναι η ζωντανή ηχογράφηση παραγγελίας του Φεστιβάλ Jazz των Βρυξελλών για την παρουσίαση συνθέσεών του συνοδεία εγχόρδων. Ακούγεται η Orchestre Royal de Chembre de Wallonie υπό τον Frank Braley, συμπράττει η εννεαμελής μπάντα του PC.
Πολύ ορθόδοξα μελωδικό για να χαρακτηριστεί "λόγιο", πολύ ανήσυχο και φροντισμένο στη λεπτομέρεια για να ξεπεταχτεί ως "ελαφρό", το έργο εκτυλίσσεται μέσα από κομψές, λιγόλεπτες κυρίως, μελωδικές και ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Ξεχωρίζουν ο κρυστάλλινος ήχος της κιθάρας του PC, αλλά και οι νότα - νότα κεντημένες αναπτύξεις του πιανίστα Nicola Andrioli - κρίμα που ο τελευταίος δεν ακούγεται λίγο περισσότερο στη διάρκεια του άλμπουμ.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
CLUTCH
PSYCHIC WARFARE
Weathermaker Music
Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη μπάντες που δεν σε απογοητεύουν ποτέ, μένοντας έντιμες με το κοινό και τον εαυτό τους (το σημαντικότερο όλων). Και, ευτυχώς, οι Clutch είναι μία απ' αυτές. Στον 11ο δίσκο του το κουαρτέτο από το Maryland των Ηνωμένων Πολιτειών επιμένει στο αλήτικο Stoner Rock με τα Heavy Riffs και τις Blues στιγμές που ακούγονται επηρεασμένες από μπάντες όπως οι ZZ Top (όπως το "A Quick Death In Texas"). Σε καμία περίπτωση δεν ακούγονται τετριμμένοι, αντίθετα εξακολουθούν να δημιουργούν τραγούδια φτιαγμένα ιδανικά για συναυλίες, όπως τα "X-Ray Visions", "Sucker Of The Witch", το ισοπεδωτικό "Firebird" και το "Your Love Is Incarceration" με τον funky ρυθμό του. Οι λάτρεις των Clutch και της Stoner σκηνής γενικότερα ανοίξτε μια μπίρα και απολαύστε το!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΗΣ
ΠΡΟΤΑΣΗ 2η ΣΕΛΙΔΑ
CHICK COREA & BELA FLECK
TWO
Concord Jazz
Ο Bela Fleck είναι ένας υπερβατικός δεξιοτέχνης του μπάντζο. Ανοίγει, 20 χρόνια τώρα, εκφραστικούς ορίζοντες σ' ένα όργανο συνδεδεμένο με την κάντρι και τη hillbilly music, επαναφέροντάς το, ως σόλο όργανο, στην jazz, στο ρυθμικό τμήμα της οποίας ανήκε κάποτε (στις hot bands των '20s).
Ο Chick Corea είναι... ο Chick Corea. Η μόνη συζήτηση περί αυτόν που να έχει νόημα αφορά το αν αυτός ή ο Jarrett είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή πιανίστας
Ο δεύτερος δίσκος των Corea, Fleck (διπλό CD) είναι ζωντανά ηχογραφημένος, περιλαμβάνει κομμάτια από το πρώτο, το «The Enchantment» (2007) και επιπλέον υλικό.
Το «Two» ακούγεται μονορούφι, αφήνοντάς σε με ένα πλατύ χαμόγελο. Η μουσικότητα, η μέθεξη και η ευφορία, ο χείμαρρος των ιδεών, το ξεπέρασμα κάθε μορφολογικού ταμπού (jazz, κλασική και σύγχρονη, κάντρι, λάτιν κ.λπ. κ.λπ.), το χιούμορ με το οποίο οι δύο επικοινωνούν, μεταξύ τους και με το ακροατήριο, καθιστούν το άλμπουμ ένα από τα ελάχιστα αληθινά απαραίτητα στις εποχές που ζούμε.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
DAVE GAHAN & SOULSAVERS
ANGELS & GHOSTS
Feelgood
Πέμπτο άλμπουμ για το βρετανικό ηλεκτρονικό ντουέτο των Soulsavers και δεύτερη συνεργασία με τον ερμηνευτή και συνθέτη των Depeche Mode Dave Gahan - το «Angels & Ghosts» ακούγεται πιο γήινο, παιγμένο με συμβατικά, κυρίως, όργανα, σε αντίθεση με το «The Light the Dead See" του '12. Κι αυτό επειδή πρόθεση των δημιουργών είναι και η συναυλιακή παρουσίαση των κομματιών. Έτσι, οι συνθετητές υποχωρούν προς όφελος της οργανικής μπαλάντας και μάλιστα αυτής της mid tempo, με τη φωνή του Gahan στις μελαγχολικές αποχρώσεις της, εντόνως λυρική, όχι πολύ μακριά από την α λα Depeche Mode εκδοχή των τελευταίων δίσκων. Χαρακτηριστικό είναι το «One Thing» με την πιανιστική εισαγωγή και το λυρικότατο τραγούδισμά του.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ΠΡΟΤΑΣΗ 1η ΣΕΛΙΔΑ
NILS FRAHM / LATE NIGHT TALES
Night Time Stories / Rockarolla
Άλλη μια συλλογή στη μεγάλη σε αριθμό εκδόσεων σειρά με τον τίτλο «Late Night Tales». Αυτή τη φορά την επιμελείται ο Γερμανός Nils Frahm και, κρίνοντας από τη ρομαντική, χαμηλών τόνων μουσική του, φαντάζεται κανείς ότι αντίστοιχες θα είναι και οι επιλογές του. Και πράγματι, η διάθεση των κομματιών είναι νωχελική, ενδοσκοπική, απ' αυτές που μπορεί να λειτουργήσουν το ίδιο εξαιρετικά σαν ambient συνοδεία αλλά και σαν άκουσμα – αντικείμενο μελέτης. Η διασπορά των επιλογών τεράστια σε επίπεδο αναφορών: από field recordings από το Καμερούν μέχρι την ατμοσφαιρική electronica των Boards Of Canada κι από τη jazz του Miles Davis μέχρι το πρώιμο minimal techno των Rhythm & Sound. Κι ασφαλώς όλα αυτά να δένουν μεγαλειωδώς με κάποιο αόρατο στιλιστικό νήμα. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια επιλογή κομματιών με υψηλό γούστο, ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς από τον συγκεκριμένο μουσικό, συνθέτη και παραγωγό με τις τόσο εξαιρετικές κυκλοφορίες στο ενεργητικό του.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ANNA VON HAUSSWOLF
THE MIRACULOUS
City Slang / Rockarolla
Ανέκαθεν η Σουηδία έβγαζε γυναικείες παρουσίες με εξέχουσα καλλιτεχνική προσωπικότητα και η Anna Von Hausswolff με το ψαρωτικό όνομα είναι μία από τις πιο πρόσφατες. 30 ετών... παρά κάτι, μας παρουσιάζει το τρίτο της άλμπουμ που έχει ηχογραφήσει στην πόλη Pitea της Βόρειας Σουηδίας, εκεί όπου βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα της Ευρώπης.
Ο επιβλητικός του ήχος έρχεται να συμπληρώσει τον σκοτεινό ήχο της μουσικής της, που μπορεί να κυμανθεί από έναν γοτθικό ύμνο στο ύφος των Dead Can Dance έως μια άσκηση στον σκληρό ήχο του black metal, ακόμη και μέσα στο ίδιο κομμάτι (το επικό εντεκάλεπτο "Come Wander With Me / Deliverance"). Η ίδια ερμηνεύει με στεντόρεια φωνή, προσδίνοντας επιπλέον ένταση στα τραγούδια, που ωστόσο δεν διστάζουν να αγγίξουν, όπως το φερώνυμο του δίσκου, ambient υφέσεις.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
AHMAD JAMAL
LIVE IN MARCIAC, AUGUST 5th, 2014
Jazz Village
Στα 85 του (84 όταν ηχογραφήθηκε το άλμπουμ, live στο φεστιβάλ του Marciac), ο κορυφαίος πιανίστας εξακολουθεί να γεύεται τους καρπούς μιας ωριμότητας χρυσής, κάθε άλλο παρά εφησυχασμένης. Σαγηνευτικός παραμένει ο έλεγχος των δυναμικών, η κομψότητα της μετά λόγου γνώσεως "ατιμελησίας" που έκανε, στη δεκαετία του '50, τον Miles Davis να δίνει στους πιανίστες του τη στερεότυπη οδηγία: "Play like Jamal". Το υλικό αποτελείται κυρίως από προσωπικές συνθέσεις, και μία του Horace Silver ("Strollin'»). Το tribute στον εκλιπόντα φίλο συμπληρώνεται με ακόμα ένα τζαμαλικό original ("Silver"). Η μινιμαλιστική, funky latin (με απρόβλεπτες απογειώσεις) προσέγγιση του "Blue Moon" είναι τόσο ευφυώς μεταμορφωτική, που μπορούμε να μιλάμε για ανανέωση ενός all time classic. Δίνει ταυτόχρονα το βασικό στίγμα του άλμπουμ. Όσο για την μπάντα (Reginald Veal - μπάσο, Herlin Riley - ντραμς και Manolo Badrena - κρουστά), αποτελεί την πεμπτουσία του ομαδικού πνεύματος, με τον ίδιο τον Jamal να δίνει το παράδειγμα ενσωμάτωσης στο όλον.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
BESTIAN KEB
DRINKING IN THE SHADOW OF ZIZOU
ONE HANDED MUSIC
Πολυοργανίστας και πειραματιζόμενος με μια σειρά από είδη και ήχους, ο παραγωγός Bestian Keb παρουσιάζει το ντεμπούτο του αφιερωμένο στον μεγάλο Ζινεντίν Ζιντάν… Θα μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί σε αυτό που καλείται μοντέρνα σόουλ, αλλά το «Drinking in the Shadow of Zizou» είναι κάτι περισσότερο. Μέσα του θα βρει κανείς το πνεύμα του Curtis Mayfield, την τζαζ σε «φευγάτη» εκδοχή ("Chicken Stomp"), σε lounge ("Pork Belly") και σε τζαμαϊκάνικη ("Down Shoe Gum") όλα με τα απαραίτητα ηλεκτρονικά και τη hip hop τεχνοτροπία. Θυμίζει σε αρκετά σημεία το στιλ του Flying Lotus, αλλά χωρίς την ψυχεδέλεια και την «τρέλα» του. Ένα συμπαθητικό άλμπουμ σαν πρώτο δείγμα.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
KILLING JOKE
PYLON
Spinefarm Records
37 χρόνια παρουσίας μετράνε πλέον οι Βρετανοί Killing Joke, που θεωρούνται από τους πρωτεργάτες του λεγόμενου Industrial Rock. Παρά το γεγονός αυτό και την επιρροή που έχουν ασκήσει σε μεγάλες μπάντες του ήχου, όπως οι Nine Inch Nails και οι Ministry αλλά και μεγαθήρια όπως οι Metallica, δεν γνώρισαν την επιτυχία που άξιζαν (τουλάχιστον εμπορικά). Η μπάντα έφτασε αισίως στον 15ο δίσκο της «Pylon», ο οποίος εξιστορεί μια σκοτεινή εποχή όπου βασιλεύει το χάος και το σκοτάδι, μέσα από τις μοιρασμένες σε κραυγές και μελωδικά φωνητικά ερμηνείες του Jaz Coleman, τις κοφτερές κιθάρες του Geordie Walker κι ένα ηχητικό αμάλγαμα των καλύτερων στιγμών του παρελθόντος με μια υποδειγματική παραγωγή. Αξιοπρεπέστατος δίσκος!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΗΣ
KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD
PAPER MACHE DREAM BALOON
Ato Records
Τα Χριστούγεννα στην Αυστραλία γιορτάζονται κάτω απ' τον λαμπρό ήλιο του νοτίου ημισφαιρίου, έτσι και στο άλμπουμ των King Gizzard και της Μάγισσας Σαύρας, χιόνι, σκοτάδι και κρύο δεν έχουν θέση.
Δηλώνουν ψυχεδελικό γκαράζ, όμως, στην πραγματικότητα, αποκηρύσσουν τα σύγχρονα ρεύματα, αναδιφώντας βαθιά στις ρίζες μιας μουσικής στο μεσουράνημα της οποίας αυτοί ήταν αγέννητοι. Τα τραγούδια κρύβουν ψήγματα της βρετανικής φολκ των Incredible String Band, του "κολεγιακού" avant funk των Shriekback, της διπολικής μεγαλοφυΐας των Sparks. Δύο σετ ντραμς μαρτυρούν το όνειρο του δημιουργού τους να μοιάσει στον Keith Moon όταν μεγαλώσει, μα όλα τ' άλλα δεν είναι παρά φλάουτα, φλογέρες, ακουστικές κιθάρες και μια νοσταλγία που ξεδιπλώνεται όπως όταν κοιτάζεις ένα φωτογραφικό άλμπουμ τόσο παλιό, που στην πραγματικότητα δεν γνωρίζεις κανέναν κι όμως, κάτι απ' τον καθένα κρύβεται μέσα σου.
ΚΑΛΛΗ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ
JEFF LYNNE'S ELO
ALONE IN THE UNIVERSE
Feelgood
To 14ο άλμπουμ των παλαιών Electric Light Orchestra, που ονομάζονται πλέον Jeff Lynne's ELO καθώς μόνο ο ηγέτης τους παραμένει στο γκρουπ. Ο εν λόγω παίζει όλα τα όργανα με την... κόρη του να κάνει κάποια φωνητικά, συν έναν κρουστό. Ο Lynne καταπιάνεται με τη μελωδία και η ένρινη φωνή του ανακαλεί μπιτλικές αρμονίες και μουσικές γέφυρες σε ένα προσεγμένο ταξίδι πίσω στα '70s, όπου εμπλέκονται φανκ και κλασικότροπα περάσματα, ελεγειακές ενορχηστρώσεις, πάντοτε, όμως, με αυτή τη νοικοκυρεμένη αίσθηση ενός ικανού τραγουδοποιού που θέλει, αλλά δεν μπορεί -και γιατί άραγε;- να ξεφύγει από την έντεχνη ή, αν θέλετε, λόγια προσέγγιση των συνθέσεών του.
ANTΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
NEK004
MONSTER MASK
Ανεξάρτητη παραγωγή
Και να λοιπόν που πάντα θα επιμένουν οι καλές DIY παραγωγές, κόντρα στην ταχύτητα της εποχής και τη μαζική χειραγώγηση της μουσικής βιομηχανίας. Υπάρχουν καλλιτεχνικά μυαλά που δρουν υπόγεια, τόσο υπόγεια που δεν τα παίρνεις εύκολα χαμπάρι. Αν τα ανακαλύψεις όμως, ανακαλύπτεις ταυτόχρονα και την καλή μουσική. Όχι αναγκαστικά "την καλύτερη που υπάρχει", δεν έχει σημασία αυτό στην προκειμένη περίπτωση, αλλά σίγουρα την καλή μουσική. Που σημαίνει μια φροντισμένη παραγωγή που δεν «τσιγκουνεύεται», δεν στερείται απολύτως τίποτα, αντίθετα έχει να δώσει ουσία στον ακροατή. Εδώ γινόμαστε μύστες του μαγικού κόσμου του nekubi tapes που προσφέρει σε πολύ χαμηλή τιμή και σε επίσης πολύ λίγες αριθμημένες κόπιες την καινούργια του παραγωγή σε… κασέτα. Εxperimental, hip hop abstract, ambient, beat οι ήχοι εδώ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
PAPERCUT
POCKETS OF SILENCE
The Sound of Everything
Από τους πιο αξιόλογους και συνεπείς στην ώς τώρα πορεία τους παραγωγούς τής ελληνικής down tempo ηλεκτρονικής μουσικής, ο Papercut επιστρέφει με πλούσιο μουσικό υλικό, δεκατρία νέα κομμάτια, σε κάποια από τα οποία τον συντροφεύουν φωνές αγαπημένων φίλων, όπως των Tareq, Τζένης Καπάδαη, Κώστα Αντωνιάδη (Gadless), Matina Sous Peau, Έφης Θεολόγου και άλλων. Τα κινηματογραφικά «Weeping Willow» και «Cradle Song» έρχονται να συμπληρώσουν το triphop «Tinman» και το περισσότερο ηλεκτρονικό «Adrift» στα αγαπημένα του δίσκου, ενώ με έκπληξη αφήνει τον ακροατή και το τελευταίο κομμάτι, «Θυμήσου τον Σεπτέμβη», μοναδικό σε ελληνικό στίχο, με τα ονειρικά φωνητικά της Αλίκης Αβδελοπούλου. Πρόκειται για άλλη μια επιμελή δισκογραφική δουλειά από τον Papercut, με πολλές ενδιαφέρουσες συνεργασίες από την ελληνική μουσική σκηνή και το εξωτερικό.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
PRINCE
HIT N RUN-PHASE ONE
Universal
Ο γνωστός καλλιτέχνης με το ψευδώνυμο Prince κυκλοφορεί τον… 38ο δίσκο του και, μάλλον, για πρώτη, εδώ και δεκαετίες φορά, συνοδεύεται από μουσικούς συνεργάτες. Έχοντας στον νου τις μουσικές του «Let's Go Crazy» και του «1999» δεν επιθυμεί, βέβαια, το ριμέικ, αλλά την ατμόσφαιρα και τη ρυθμολογία τους: η μείξη του φανκ ροκ με την παραλλαγή του R&B κι από κει στα χέβι κρουστά και στις ποπ μελωδίες, χωρίς να παραλείψει τα κιθαριστικά σόλι και την ψευτοψυχεδελική ατμόσφαιρα. Είναι σαφές πως ο Prince επιδιώκει τις χορευτικές φόρμες της προ «Purple Rain» περιόδου - την, ας πούμε, λαϊκότητα των κομματιών του που κυριαρχούσαν τότε στα κλαμπ, αλλά με την ντελικάτη αίσθηση των έργων που έπονταν και που τον καθιέρωσαν στους ροκ φαν.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ROOTS MANUVA
BLEEDS
Big Dada
O Rodney Smith, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Roots Manuva, έχει μια μακροχρόνια, πολύπλευρη συμμετοχή στα δρώμενα του «μαύρου» ήχου της Μεγάλης Βρετανίας. Αν και ξεπήδησε από hip hop παρέες του Λονδίνου στις αρχές της δεκαετίας του '90, σύντομα βρέθηκε να ανακατεύεται σε κάθε μορφή της ηλεκτρονικής μουσικής, γνωρίζοντας την αναγνώριση και κάποτε την επιτυχία. Έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, μα, όπως δείχνει και το έκτο του ετούτο άλμπουμ, συνεχίζει να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Στο εναρκτήριο "Hard Bastards" τα λέει χύμα και τσουβαλάτα ενάντια σε όσα ταλαιπωρούν ακόμη τις μειονότητες στις αστικές συνοικίες (παιδί μεταναστών από την Τζαμάικα ο ίδιος), ενώ στο "Facety 2:11" φανερώνει ότι έχει το δάχτυλό του στον σφυγμό όχι μόνο των τελευταίων κοινωνικών εξελίξεων, αλλά και των ηχητικών.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΠΡΟΤΑΣΗ 3η ΣΕΛΙΔΑ
ANTONIO SANCHEZ & MIGRATON
THE MERIDIAN SUITE
Cam Jazz Records
Έχοντας συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της jazz ως ντράμερ, ο Antonio Sanchez έμελλε να έρθει στο προσκήνιο ως συνθέτης πέρσι, χάρη στην (προταθείσα για Όσκαρ) μουσική του για την ταινία «Birdman».
Το «The Meridian Suite» είναι το πέμπτο άλμπουμ του ως leader και δεύτερο μιας πολυάσχολης χρονιάς. Πρόκειται για μια οργανική κυρίως σουίτα, που παραπέμπει στις χρυσές μέρες των '70s, όντας βρετανικών μάλλον, παρά αμερικάνικων προσανατολισμών (περισσότερο Brand-X, παρά RTF).
Η ρυθμική παράμετρος είναι φορτισμένη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ευκολίες στο άκουσμα - στα σόλο projects του ο Antonio Sanchez λειτουργεί αυστηρά ως συνθέτης. Το έργο διακρίνεται από έντονη κινητικότητα, καθώς κοφτά μοτίβα και ροκ δυναμικές εναλλάσσονται με λυρικά μέρη και γοητευτικές ατμόσφαιρες. Ουσιαστική η παρουσία της jazz βοκαλίστριας Thana Alexa στο μεστό ονειρικού σασπένς "Imaginary Lines". Ένα ακόμα highlight, τυχαία σταχυολογημένο σ' ένα άλμπουμ γεμάτο τέτοια, το "Channels of Energy" με εκρηκτικά σόλο από τα πνευστά του Seamus Blake και το «Fender Rhodes» του John Escreet.
Μουσική μεστή ουσίας.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
SONATA ANTARKTIKA - #NO_FILTER
Ανεξάρτητη παραγωγή
Ένα σχήμα το οποίο ανακάλυψα λίγο πολύ τυχαία (σε επιβεβαίωση της πληθώρας μουσικών προτάσεων που υπάρχουν σήμερα). Οι Sonata Antarktika είναι ένα κράμα κωμικής διάθεσης, μελωδικό death metal, metal και progressive με άξονα τον στίχο που ακούμε εδώ. Όπως λένε και οι ίδιοι για το άλμπουμ, "Η δεύτερη και καλύτερη δισκογραφική επιτυχία των Sonata Antartika παγκοσμίως έχει πουλήσει 999.000.000 αντίτυπα μόνο στην Eλλάδα. Ούτε αυτή η θήκη σπάει σαν κάτι άλλα CDs. Είναι καλή". Αποτελούνται από τους Andre Boutos – Vocals, Alexandros Argyris - Guitars, vocals, programming, orchestration, Wartooth - Bass Ω - Guitars & solos, Joni Moas – Drums. Προσεγμένη κυκλοφορία και καλή παραγωγή που πλαισιώνεται από την επίσης καλή δουλειά της Φρειδερίκης Παπασταυροπούλου (Vamon VII) - Art design, cover and booklet.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
STRING THEORY ENSEMBLE
CHEAP: LOW QUALITY - HIGH FUN / ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Redefine Productions
Και να λοιπόν που κάποιοι άνθρωποι τολμούν να παρέμβουν ηχητικά «μιλώντας χαμηλά» και δουλεύοντας με τα όργανά τους, χωρίς περιορισμούς, αλλά με στίγμα και ταυτότητα. Ο λόγος για το σχήμα των String Theory Ensemble, το οποίο αποτελείται από τους Γιώργο Πατεράκη – πιάνο και Μαρία Πλουμή – λαούτο.
Μάλιστα εμφανίζονται για πρώτη φορά δισκογραφικά με δύο άλμπουμ. Το ένα είναι η πρώτη του studio δισκογραφική δουλειά με τίτλο "CHEAP: low quality - high fun". Το δεύτερο CD είναι η ζωντανή ηχογράφηση του μουσικού project «Ένας Παράξενος Κόσμος», από τις συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο του 2015 στην αίθουσα συναυλιών Athenaeum στην Αθήνα, με τη συμμετοχή του Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμερινοί Κολυμβητές). Ένα σπουδαίο ηχητικό περιβάλλον κόντρα στο ρεύμα και στον συρμό που μας περιβάλλει.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ
DEJAN TERZIC MELANOIA
LABYRINTH
Enja
Melanoia είναι το όνομα που έδωσε ο ντράμερ Dejan Terzic στο κουαρτέτο όπου, πέραν του ίδιου, συμμετέχουν ο σαξοφωνίστας Hayden Chisholm, ο κιθαρίστας Ronny Graupe και ο πιανίστας Achim Kaufmann. Βραβευμένος, από τους πλέον ανεγνωρισμένους ντράμερ της μοντέρνας ευρωπαϊκής τζαζ σκηνής, ο Σέρβος, γεννημένος στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη Terzic έφτιαξε τους Melanoia το 2012 και το Labyrinth είναι το δεύτερό τους άλμπουμ. Αν και ο ρόλος του είναι θεμελιακός, δεν επιβάλλει τα ντραμς σαν κεντρικό όργανο γύρω από το οποίο κινούνται τα υπόλοιπα. Αντίθετα, έχει την ωριμότητα, την εμπειρία και τη φιλοσοφία να συνθέσει ένα πραγματικό κουαρτέτο μοντέρνας τζαζ κι έναν δίσκο αφιερωμένο σε αυτό που καλείται improvisation, βαδίζοντας στα μονοπάτια του αυτοσχεδιασμού και της free φιλοσοφίας.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
TIJUANA PANTHERS
POSTER
Innovative Leisure
Τέταρτο άλμπουμ για το τρίο από το Long Beach της ηλιόλουστης Καλιφόρνια, και, όπως είναι ο κανόνας εκεί, επιδίδονται σ' ένα μείγμα surf και garage μουσικής που οφείλει τα χίλια μύρια στην παράδοση των '60s, μα κάνει ό,τι μπορεί για να ακούγεται σύγχρονη. Τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό κι αυτό το οφείλει κυρίως σε μια τραγουδοποιία που το επίπεδό της τη θέτει υπεράνω εποχών και τάσεων. Θυμίζουν αρκετά στο ύφος τους συνοδοιπόρους τους Growlers, αλλά είναι πιο φωτεινοί από εκείνους, ο δε δίσκος τους έχει μεγαλύτερη ποικιλία αναφορών (στο "Send Down The Bombs", π.χ., θα τους περνούσες άνετα για βρετανική indie pop μπάντα των ‘80s!). Συνολικά μιλάμε για έναν απολαυστικό δίσκο που μυρίζει καλοκαίρι και φέρνει το φως στις χειμωνιάτικες ημέρες που ακολουθούν.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
KURT VILE
B'LIEVE I'M GOING DOWN…
Feelgood
Πρώην μέλος των War On Drugs και έκτοτε αισθαντικός τροβαδούρος, ο Kurt Vile κυκλοφορεί το έκτο σόλο άλμπουμ του με τους μουσικούς της μπάντας του, τους Violators. Χωρίς σοβαρές διαφοροποιήσεις από τα προηγούμενα, το «B'lieve I'm Going Down» κοινωνεί εκείνη την ελεγειακή μετακάντρι αίσθηση σε lo-fi ύφος, κυριαρχούμενη από τη χαλαρή, μελαγχολική φωνή του Vile, που εναλλάσσει τις κιθάρες με μπάντζο και πιάνο. Σαφώς ενθαρρυμένος από την απρόσμενη επιτυχία του προηγούμενου δίσκου του «Wakin on a Pretty Daze», το συμπληρώνει με τούτο εδώ προχωρώντας ακόμη περισσότερο στις, μάλλον γκρίζες, προσωπικές του εξομολογήσεις με σχετικά ολιγόλεπτα κομμάτια όπου υπάρχουν και δυο-τρία ("That's Life", "Tho (Almost Hate to Say)", "Wheelhouse") των οποίων η μεγαλύτερη διάρκεια επιτρέπει στον μουσικό χαμηλότονους αυτοσχεδιασμούς.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ
ROGER WATERS
AMUSED TO DEATH
Feelgood
Επανακυκλοφορία (σε βελτιωμένη τεχνικά εκδοχή εννοείται) του τρίτου album, μετά την αποχώρησή του από τους Pink Floyd, του Roger Waters που χρονολογείται από το 1992. Ήταν το καλύτερο του μέχρι τότε και τα είκοσι τρία χρόνια που μεσολάβησαν μάλλον οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι γενικότερα η καλύτερη προσωπική του δουλειά. Γερές συνθέσεις, στίχοι κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού πολλαπλών αναγνώσεων, ερμηνεία αντάξιά του, άσε που... νομίζεις ότι ακούς την κιθάρα του David Gilmour, ενώ δεν είχε περάσει καν από τις ηχογραφήσεις! Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι το συνθετικό και, σε μικρότερο βαθμό, το στιχουργικό φάντασμα του «The Wall» ελλοχεύει σχεδόν σε κάθε μέτρο της μουσικής, αποδεικνύοντας έτσι ότι το magnum opus του Waters, λόγω της γνωστής μεγαλομανίας του, κατέληξε τόσο... magnum ώστε μετατράπηκε σε Νέμεση του ίδιου του δημιουργικού εαυτού του.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΜICHAEL WOLLNY
NACHTFAHRTEN
A+N
Ξεκινώντας από το σημαντικό σχήμα των [em], ο Γερμανός πιανίστας κατάφερε με τη μετέπειτα πορεία του να αποτελέσει μία από τις πιο υπολογίσιμες "νέες δυνάμεις" στον χώρο της ευρωπαϊκής jazz. Το καινούργιο άλμπουμ που κυκλοφορεί με το φερώνυμό του τρίο έχει τίτλο "Νυχτερινά Ταξίδια". Διέπεται από εσωστρεφείς / εξομολογητικούς τόνους και από μια μελωδικότητα ρομαντικών καταβολών ("White Moon", "Nocturne", "Metzenerstein") διανθισμένη με στιγμές μυστηρίου και υπόγειου κινηματογραφικού σασπένς (διασκευές σε αποσπάσματα από Twin Peaks - Badalamenti και Psycho - B. Hermann) και στιγμιότυπα ομαδικού αυτοσχεδιασμού με αναφορές στην avant garde ("Nachtmahr", "Feu Folet"). Η πιο jazzy πλευρά τού σχήματος ξεπροβάλλει σε κομμάτια όπως το ευέλικτο αρμονικά, έντονα ρυθμικό "Motette No 1" και το "Ellen", αναπτυγμένο πάνω σε ένα ρωμαλέο μπλουζ μπιτ. Τα τελευταία, συνθέσεις του ντάμερ του τρίο Eric Schaefer, τον αναδεικνύουν σε άξιο δημιουργικό παρτενέρ του Michael Wollny.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ
X AMBASSADORS
VHS
kidinaKorner/Interscope
Άλμπουμ - ντεμπούτο για τους Νεουορκέζους X Ambassadors, με το τραγούδι - οδηγό του "Renegades" να είναι ήδη γνωστό ως «χαλί» σε διαφήμιση αυτοκινήτου και επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η μουσική τους βασίζεται σε μια τρέχουσα ποπ-ροκ αισθητική, με τα απαιτούμενα ηλεκτρονικά της, τα «δάνεια» από hip hop, σόουλ και R&B στοιχεία και την, αρκετές φορές, χορευτική διάσταση. Οι X Ambassadors φέρνουν στον νου συγκροτήματα σαν τους Imagine Dragons. Δεν ξέρω αν είναι κάτι παραπάνω από σύμπτωση ότι ανήκουν στην ίδια δισκογραφική κι αν μπροστά μας βρίσκεται μια νέα σχολή, έχουμε πάντως να κάνουμε με ένα project που εκφράζει μια ολόκληρη γενιά που μεγαλώνει σε ανάλογο ηχητικό περιβάλλον. Ωστόσο, το άλμπουμ δεν διαθέτει τη συνθετική και αισθητική δύναμη που χρειάζεται για να κερδίσει πιο απαιτητικούς ακροατές.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΛΕΝΑ ΑΛΚΑΙΟΥ
ΓΥΑΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
MLK
Μοιρασμένο συνθετικά ανάμεσα στον Γιάννη Νικόλαου και τον Τάκη Σούκα το τελευταίο CD της καλής λαϊκής ερμηνεύτριας, που δίνει όμως την αίσθηση ότι, τόσα χρόνια μετά την εμφάνισή της, ψάχνει ακόμα κατάλληλο πρωτότυπο, γραμμένο ειδικά για εκείνη δηλαδή, υλικό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με την εξαίρεση του εναρκτήριου τραγουδιού του Γιάννη Σπανού, που η πείρα του και μόνο δεν μπορούσε παρά να τον οδηγήσει σε ένα ευπρόσωπο αποτέλεσμα, κατά παράδοξο τρόπο είναι ο πρώην έτερος –μαζί με τον Παντελή Θαλασσινό– των Λαθρεπιβατών που κατάφερε να προσαρμοστεί καλύτερα στη φωνή της, παρά ο θεωρητικά πιο κοντινός της Σούκας, αν και στον τελευταίο ανήκει η αναμφίβολα καλύτερη στιγμή, το όσο δεν πάει άλλο «γυναικείο» ντουέτο τής Λένας Αλκαίου με την ηθοποιό Μπέσυ Μάλφα «Μια Φίλη Θέλω».
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ
IN SEARCH OF LOVE
Μετρονόμος
Με ένα μυστήριο γυναικείο βλέμμα στο εξώφυλλο και με τον τίτλο «In search of love» παρουσιάζεται ο Μάρκος Δεληβοριάς στον νέο του δίσκο, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην αγάπη και την αναζήτησή της, στα όμορφα κορίτσια τού χθες, του σήμερα και του αύριο, στα «μάτια των ξένων», στους σκύλους που περιπλανιούνται στη βροχή. Ρομαντικός, ονειροπόλος, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστής και με χιούμορ, ο Μάρκος Δεληβοριάς υπογράφει ένα άλμπουμ που έρχεται να προστεθεί στα αγαπημένα, αγγλόφωνα folk ακούσματα. Μας ταξιδεύει στην Πράγα, μας φωτογραφίζει τα κορίτσια του, μας γνωρίζει την Αλίκη και τραγουδά για αντιπάλους και συντρόφους, για την αγάπη και όλα όσα κινούνται γύρω από αυτή –πιθανότατα τα πάντα για τον ίδιο– με λιτό στίχο και ευχάριστες folk μελωδίες.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
ΠΡΟΤΑΣΗ 4η ΣΕΛΙΔΑ
ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ
Από την εποχή των «Τρωάδων» (2001) άρχισα να σχηματίζω μια άποψη που με την κυκλοφορία του «Μουσική Για Το Θέατρο – Πρωτότυπες Ηχογραφήσεις» (2010) έγινε πιο ξεκάθαρη και τώρα, με την κυκλοφορία αυτού του διπλού CD, μετατράπηκε σε βεβαιότητα: Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, πιστεύω ότι η Ελένη Καραΐνδρου εντέλει γράφει την καλύτερη μουσική της για το θέατρο, παρά για τον κινηματογράφο, είτε γιατί το πρώτο τής πηγαίνει περισσότερο, είτε γιατί το αισθητικό όραμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου (αφού για τις δικές του κυρίως ταινίες μιλάμε) ήταν τόσο ισχυρό που, έστω και υποσυνείδητα, την οριοθετούσε. Αντίθετα, η λεπταίσθητη νεοκλασική γραφή της, είτε αυτούσια είτε με το να αντλεί στοιχεία ή και να προσαρμόζεται σε εντελώς διαφορετικά ιδιώματα, όπως η jazz ή και το μπαρόκ, βρίσκει στο θέατρο τον φυσικό της χώρο για να αναδειχθεί περισσότερο. Και δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από αυτές τις ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις της μουσικής της για παραστάσεις των Λευτέρη Βογιατζή, Ζιλ Ντασέν, Μάγιας Λυμπεροπούλου, Βασίλη Παπαβασιλείου και τις τρεις τελευταίες του Απλού Θεάτρου.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΣΕΙΡΙΟΣ ΣΑΒΒΑΪΔΗΣ
ΠΛΑΝΩΔΙΑ
Ανεξάρτητη κυκλοφορία
Λιτός και πιστός σε παραδοσιακά μέσα επέστρεψε ο Σείριος Σαββαΐδης, δΎο χρόνια μετά την παύση των Μωβάστρο, στον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Πλανωδία». Ο μουσικός, τραγουδοποιός και ερμηνευτής από την Καβάλα παρουσιάζει έξι νέα κομμάτια βασισμένα σε φωνή και ακουστική κιθάρα. Με αργόσυρτους και σταθερούς ρυθμούς, οι μελωδίες του Σείριου Σαββαΐδη δημιουργούν μια σχεδόν βουκολική ατμόσφαιρα, με θεματολογία στον στίχο που φέρνει στο προσκήνιο τη φύση, τις ανθρώπινες σχέσεις και κάποιες μακρινές εικόνες εποχής, όπως αυτή του «Πραματευτή». Με εξαίρεση ίσως το κομμάτι «Ηλιοτρόπαια», που παρουσιάζει κάποια μικρά, αλλά υπαρκτά ψήγματα «ψηφιακής» παρουσίας, ο Σείριος Σαββαΐδης έχει αξιοποιήσει με έναν εξαιρετικά λιτό τρόπο στοιχεία ελληνικής παράδοσης που δύσκολα θα περίμενε να ακούσει κανείς σε μια κυκλοφορία του 2015.
ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ
ΤΟ ΥΠΕΡΕΓΩ
Ανεξάρτητη παραγωγή
Αν και πρωτοεμφανιζόμενος δισκογραφικά ο Διονύσης Φαρμάκης, είναι φανερά κάτοχος των συνθετικών και εκφραστικών / φωνητικών του μέσων, σχεδιάζει προσεκτικά τις μουσικές του διαδρομές και οι σπουδές του στην ηχοληψία του επιτρέπουν να ελέγχει πλήρως και το αισθητικό σκέλος της δουλειάς του. Τα τέσσερα κομμάτια με τους ενδοσκοπικούς στίχους αυτού του EP κινούνται σε αρκετά «σκοτεινούς» ηλεκτρονικούς δρόμους, αλλά η έντονα, μερικές φορές, πειραματική τους διάθεση τα εμποδίζει από το να γίνουν... καταθλιπτικά, ενώ τα rock στοιχεία προσθέτουν έναν ευπρόσδεκτο δυναμισμό και νεύρο. Ο Διονύσης Φαρμάκης δεν επαναπαύεται στο να αναπαραγάγει τις επιρροές του ούτε στα δικά του κεκτημένα κι αυτό δημιουργεί προσδοκίες για το μέλλον... Μπορείτε να ακούσετε το EP στα https://soundcloud.com/dionisis_farmakis/sets/vldp65kgnwzh και https://www.youtube.com/watch?v=233XDMLKATM.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
ΑΛΜΠΟΥΜ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
CARLA BLEY, STEVE SWALLOW, THE PARTYKA BRASS QUINTET
CARLA'S CHRISTMAS CAROLS
Watt / ECM
Η Carla Bley μεγάλωσε σαν λατρεμένη κόρη, σχεδόν παιδί του Κατηχητικού, έπαιζε πιάνο στην εκκλησία της ενορίας, την οποία πρόωρα και τελείως αναρχικά εγκατέλειψε για να μπορέσει να δει από κοντά τα ινδάλματά της στην jazz σκηνή της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης λατρεμένη σύζυγος, σύντροφος και μητέρα που ζει περίπου κοινοβιακά με πρώην συζύγους, πρώην και νυν συντρόφους, γάτες και παιδιά.
Ριζοσπαστική και αναρχική από κούνια, αποφάσισε να γιορτάσει τη Γέννηση με το δικό της τρόπο. Πήρε τα χριστουγεννιάτικα παραδοσιακά τραγούδια, έναν από τους άντρες της ζωής της στο μπάσο κι ένα κουιντέτο χάλκινων πνευστών και έφερε τη Φάτνη στη Νέα Ορλεάνη, ξελόγιασε τους μάγους βάζοντάς τους να λικνιστούν σ' έναν εκστατικό χορό και όρισε τις καμπάνες της Κόλασης σαν μουσική υπόκρουση για να υποδεχτεί τον νέο χρόνο.
Αφόρητα εστέτ και εξόχως ξινή, βλέπει τα κάλαντα μέσα από τον παραμορφωτικό της καθρέφτη, απόκοσμα, σχεδόν εξωγήινα. Αυστηρά, αφαιρετικά, περίπου μοναχικά κι απέριττα, η κρυστάλλινη διαύγεια στην άρθρωση παγώνει τον χρόνο, ενόσω με εξαιρετική δεξιοτεχνία προσθαφαιρεί, ζωγραφίζει, τα κοιτάζει με ανασηκωμένο το φρύδι, μεταφυτεύοντάς τα σ' έναν νέο μουσικό κόσμο, διαμετρικά αντίθετο με τον προηγούμενο. Τα τρομπόνια και οι τρομπέτες του Κουιντέτου Partyka είναι τα Χερουβείμ, άγγελοι που έρχονται να φωτίσουν και να ζωηρέψουν το παράξενο τοπίο.
Ο Steve Swallow (μπάσο) είναι ένας μουσικός πολύ συγκροτημένος και εξαιρετικά μετριόφρων, που υπηρετεί ταπεινά και με αυταπάρνηση τις μουσικές των άλλων κι έχει κατά καιρούς συμμετάσχει σε δίσκους σταθμούς στην ιστορία της jazz. Εδώ περιβάλλει το ακρόαμα με εξαιρετική επιδεξιότητα, διασχίζοντας όλη την ιστορία της αυτοσχεδιαστικής μουσικής.
Για να είμαστε ειλικρινείς, φέτος τα Χριστούγεννα μπορεί να μην είναι τόσο λαμπρά, το άστρο είναι κάπως χλωμό κι οι μάγοι μοιάζουν κατάκοποι…. βάλτε στο Player τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια της κυρίας Borg και μη σκεφτείτε ούτε μια στιγμή τους Wham!
ΚΑΛΛΗ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ
