Όπως όλα δείχνουν σ' αυτή την αρχή του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται στην κατάκτηση της εκλογικής πρωτοκαθεδρίας τόσο στις προσεχείς ευρωεκλογές όσο και κυρίως στις εθνικές κοινοβουλευτικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν αναγκαστικά μέσα στη χρονιά. Είτε έτσι ο σχηματισμός της ριζοσπαστικής Αριστεράς κατακτήσει την πρώτη εκλογική θέση, χωρίς ωστόσο να αγγίξει την αυτοδυναμία, είτε κατορθώνει να αποσπάσει οριακά αυτοτελώς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, το μείζον, μεταξύ των άλλων, ζήτημα που αναδεικνύεται στον ορίζοντα είναι η διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών. Και επειδή οποιαδήποτε κυβερνητική συμπαράταξη με δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, καθώς και της λαϊκής Δεξιάς, είναι αδόκιμη, οι μοναδικές συμμαχίες που μπορούν να συγκροτηθούν προκειμένου να ενδυναμώσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς δεν είναι άλλες από αυτές που αφορούν τον κόσμο του ελληνικού αριστερού κινήματος.
Προφανώς οι σχηματισμοί της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ κομμουνιστικής Αριστεράς (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β κ.λπ.) κινούνται σε κατευθύνσεις είτε ασφυκτικής περιχαράκωσης και απομονωτισμού είτε διαφυγής σε στρατηγικές στοχεύσεις που παίρνουν τη θέση της αναγκαίας τακτικής στη συγκυρία και ως εκ τούτου απορρίπτουν την οποιαδήποτε μετωπική συμμαχία με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρώντας την «ανάχωμα» στη ριζοσπαστικοποίηση των εργατικών δυνάμεων κ.λπ. Μπορεί έτσι στο πολιτικό επίπεδο να αποκρούεται ο σχηματισμός μιας αριστερής λαϊκής συμπαράταξης, τα πράγματα όμως στην αντικειμενική πραγματικότητα τίθενται με εντελώς διαφορετικούς όρους.
Είναι αναγκαία, άρα, η υιοθέτηση οπτικής που, πέραν της πολιτικής αριστερής ενότητας η οποία και προβάλλει δυσχερής αν όχι απραγματοποίητη, να επιδιώκει τη διαλεκτική μετωπική σύνθεση των δύο ιστορικών αριστερών ρευμάτων που έχουν κάνει μέχρι σήμερα διαδρομή ολόκληρων δεκαετιών, πέρα από το επίπεδο των πολιτικών και κομματικών εκπροσωπήσεων. Τα ρεύματα αυτά της ελληνικής Αριστεράς, που έχουν βαθιές ρίζες στο λαϊκό εργατικό κίνημα, είναι:
Από τη μια πλευρά, το ρεύμα του δημοκρατικού αντινεοφιλελεύθερου ριζοσπαστισμού των δυνάμεων της διανοητικής εργασίας, του δημόσιου κυρίως τομέα και των ελεύθερων επιστημονικών επαγγελμάτων, που σήμερα συγκροτούν το κύριο και ηγεμονικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη, το εργατικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα του λαϊκού αντισυστημισμού, που έχει ως αναφορά και εδράζεται κυρίως στις δυνάμεις της εκτελεστικής εργασίας της καπιταλιστικής παραγωγής.
Τα δύο αυτά ρεύματα συνιστούν τους δύο ιστορικούς πυλώνες του λαϊκού συνασπισμού των «από κάτω» απέναντι στο μπλοκ της αστικής ταξικής κυριαρχίας των «από πάνω». Καμιά σημαντική κοινωνική και οικονομική αλλαγή δεν μπορεί να προκύψει, προς όφελος των λαϊκών εργαζομένων τάξεων, χωρίς την οργανική διαλεκτική σύνθεση αυτών των δύο κοινωνικό-πολιτικών αριστερών ρευμάτων.
Εκφράστηκαν πολύμορφα στην ιστορική πορεία του ελληνικού αριστερού κινήματος: από μια γενική άποψη, το εργατικό ριζοσπαστικό ρεύμα της εκτελεστικής εργασίας στη σοσιαλδημοκρατία, καθώς και στην παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά (ΚΚΕ), ενώ έχει σαφή, εντούτοις περιορισμένη, υπόσταση στο πλαίσιο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεύμα των ριζοσπαστικοποιημένων στρωμάτων της διανοητικής εργασίας έχει κυρίαρχη παρουσία στην ιστορική πορεία του ΣΥΝ και στη σημερινή περίοδο αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη πολιτική δύναμη στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ εξίσου είναι ηγεμονικό στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε σαφέστατα προφανώς περιορισμένη έκταση.
Παρ' όλο που το σύγχρονο πλαίσιο της ελληνικής Αριστεράς αποτελεί πεδίο έκφρασης βαθύτατων αντιπαλοτήτων μεταξύ των επιμέρους σχηματισμών της, εντούτοις τα αντικειμενικά κοινωνικά συμφέροντα των δύο αυτών κοινωνικό - πολιτικών ρευμάτων, όχι μόνον δεν είναι αντιτιθέμενα, αλλά απεναντίας είναι συμπληρωματικά, πράγμα που και επιτάσσει τη μετωπική τους συμπαράταξη ως πολιτικού συμμαχικού σχηματισμού του λαϊκού κοινωνικού μπλοκ.
Αυτή η οπτική θέτει το ζήτημα της αριστερής λαϊκής ενότητας σε εντελώς διαφορετικές βάσεις, που ξεπερνούν το άγονο έδαφος της ολομέτωπης αντιπαλότητας του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τη ριζοσπαστική Αριστερά. Το ζήτημα τίθεται, δηλαδή, όχι απλώς ως μετωπική ενότητα των αριστερών πολιτικών σχηματισμών, που ωστόσο συναντά την άρνηση και την αποστασιοποίηση, αλλά ως ζήτημα διαλεκτικής ενωτικής σύνθεσης των δύο ιστορικών κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων των ριζοσπαστικών αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων της διανοητικής εργασίας και των εργατικών λαϊκών δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής προοπτικής της εκτελεστικής εργασίας. Μέσα στις σημερινές συνθήκες κοινωνικού ολέθρου:
Το ριζοσπαστικό διανοητικό ρεύμα προτάσσει την ασπίδα ανθρωπιστικής προστασίας, την προάσπιση των δημόσιων αγαθών, τις δημοκρατικές αλλαγές στην κρατική οργάνωση κ.λπ.
Το εργατικό αντισυστημικό ρεύμα επικεντρώνεται περισσότερο στην ανάγκη κοινωνικοποίησης σημαντικών μορφών της παραγωγικής δραστηριότητας (τραπεζικού συστήματος, ιδιωτικοποιημένων κοινωφελών επιχειρήσεων, στρατηγικών τομέων που έχουν οδηγηθεί στην απαξίωση κ.ά.) και στην καθιέρωση γενικευμένου εργατικού ελέγχου στο σύνολο του εταιρικού τομέα της οικονομίας (κερδοφόρου και ζημιογόνου).
Οι δύο αυτοί προσανατολισμοί, όχι μόνον δεν αποκλείουν ο ένας τον άλλο, αλλά λειτουργούν συμπληρωματικά για την πραγμάτωση των συμφερόντων χειραφέτησης των λαϊκών εργαζομένων τάξεων, πράγμα το οποίο αντιπροσωπεύει την ασφαλέστερη βάση της ευρύτατης λαϊκής αριστερής ενότητας. Αυτή και αν ακόμη συναντά την περιχαράκωση και την απροθυμία σχηματισμών της κομμουνιστικής Αριστεράς, ωστόσο μπορεί να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, με την αντίστοιχη διάταξη των δυνάμεών του, την αναγκαία γενναία διεύρυνσή του προς τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις, τον προγραμματικό του επαναπροσδιορισμό με την ισοβαρή και ισότιμη συμπαράταξη και των δύο επιμέρους δεσμών μέτρων της αριστερής πολιτικής.
