Όποιον ρωτήσεις στην «Αυγή» ή το «Κόκκινο», κάτι θα έχει να σου πει για τον Γιώργο Ανανδρανιστάκη.
Για τη συντροφικότητά του, την ευρυμάθειά του, για το πηγαίο (και συχνά αυτοσαρκαστικό...) χιούμορ.
Δεκάδες ώρες μαζί, στο μικρόφωνο και στο σχεδιασμό της επόμενης ημέρας, μα και έξω, «εκεί που θα παίζουν τα παιδιά», όπως ο ίδιος είχε την έγνοια πάντα.
Από όλα αυτά, προτίμησα να μοιραστώ κάτι άλλο, λίγο διαφορετικό.
Ήταν η μία και μοναδική φορά που με φώναξε στο γραφείο του -εκείνος διευθυντής του σταθμού τότε, ενώ εγώ έκανα το μεσημεριανό μαγκαζίνο- για να μου κάνει μια παρατήρηση, μια σύσταση (ο όρος «επίπληξη» ήταν ξένος προς τη φιλοσοφία του Γιώργου).
Ήταν ανήμερα 17η Νοέμβρη -τι σύμπτωση, σαν... σήμερα- όταν σκέφτηκα να κλείσω το μεσημεριανό μαγκαζίνο με ένα κάπως αντισυμβατικό τρόπο (για δελτίο ειδήσεων). Με ένα τραγούδι. Το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, «Ποτέ θα κάνει ξαστεριά...». Που είχε ακουστεί, άλλωστε, τις ημέρες εκείνες, στο Πολυτεχνείο.
Με φώναξε στο γραφείο του, ενώ ήμουν ακόμη με τα χαρτιά και τα ακουστικά στα χέρια. Ήθελε να μου πει ότι δεν συμφώνησε με την επιλογή μου για το συγκεκριμένο τραγούδι. «Έχει σκληρό στίχο, Νίκο, άκουσέ τον». Τότε θύμωσα, αργότερα κατάλαβα.
Αυτός ήταν ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης.
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
