«Κάθε γενιά, αναμφισβήτητα, θεωρεί τον εαυτό της προορισμένο να ξαναφτιάξει τον κόσμο. Η δική μου γνωρίζει πως δεν θα τον ξαναφτιάξει. Ίσως όμως η αποστολή της να είναι δυσκολότερη: να εμποδίσει να καταστραφεί ο κόσμος. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης ιστορίας, όπου συνυπάρχουν ανάμεικτα ξεπεσμένες επαναστάσεις, παράφρονες τεχνολογίες, πεθαμένοι θεοί και αποδυναμωμένες ιδεολογίες, όπου ακόμη και μέτριες δυνάμεις μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα, αλλά δεν μπορούν πια να πείσουν, όπου η νοημοσύνη ταπεινώθηκε ως το σημείο να γίνει υπηρέτρια του μίσους και της καταπίεσης, η γενιά αυτή όφειλε, τόσο στον εαυτό της όσο και στους άλλους, ν’ αποκαταστήσει με τις αρνήσεις της κάτι απ’ αυτό που δίνει αξιοπρέπεια στη ζωή και στον θάνατο. Σ’ έναν κόσμο που απειλείται με διάλυση, όπου υπάρχει κίνδυνος οι μεγάλοι μας ιεροεξεταστές να εγκαταστήσουν για πάντα το βασίλειο του θανάτου, η γενιά μας γνωρίζει πως πρέπει, μετά από μια ξέφρενη κούρσα ενάντια στον χρόνο, να παγιώσει ανάμεσα στα έθνη μια ειρήνη που να μην ταυτίζεται με τη δουλεία, να συμφιλιώσει πάλι την εργασία και την πνευματική καλλιέργεια και να ξαναφτιάξει μ’ όλους τους ανθρώπους ένα ενιαίο τόξο. Δεν είναι βέβαιο αν θα μπορέσει να ολοκληρώσει ποτέ αυτό το τεράστιο έργο, είναι όμως βέβαιο πως παντού μέσα στον κόσμο υπάρχει ήδη το διπλό στοίχημα της αλήθειας και της ελευθερίας και, σε κάθε περίπτωση, γνωρίζει να πεθαίνει χωρίς μίσος γι’ αυτό».
Πέρασαν σχεδόν 69 χρόνια από εκείνη την ημέρα του 1957 που ο Αλμπέρ Καμύ εκφωνούσε αυτά τα λόγια κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. 69 χρόνια μετά, μία προς μία οι λέξεις του Καμύ διατηρούν την τραγική επικαιρότητά τους, αλλά εσύ είσαι υποχρεωμένος να ασχολείσαι με τον κάθε Κυρανάκη που για να στήσει ένα φτηνό πολιτικό παιχνίδι, νομίζει ότι παίζει με τις λέξεις ισχυριζόμενος πως ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, ο μεγαλύτερος και μαζικότερος αντάρτικος στρατός της Αντίστασης στους Ναζί, είναι «ένα όνομα του εμφυλίου», ένα «εμφυλιοπολεμικό όνομα»! Αν παίρναμε τοις μετρητοίς τον χυδαίο ιστορικό αναθεωρητισμό του κάθε Κυρανάκη και όσων στη Ν.Δ. δήλωσαν πως «τον αγκαλιάζουν», αψηφώντας ακόμα και την τυμβωρυχία έναντι των θυμάτων της τρομοκρατίας από τη δική του πολιτική οικογένεια, αν το παίρναμε λοιπόν τοις μετρητοίς, αυτό που θα ψυχανεμιζόμασταν είναι πως ο γραμματέας της Ν.Δ. βλέπει την Αντίσταση -την αναγνωρισμένη με καθυστέρηση δεκαετιών και από την παράταξή του μέσα στη Βουλή- ως εμφύλιο, με τον εαυτό του στην αντίπερα όχθη...
Υπάρχει ένας μόνο λόγος για να μην το κάνουμε και τον έχει πει -και αυτόν- ο Καμύ στο «Γράμματα σ’ έναν φίλο Γερμανό»: «Είχαμε πολλά να δαμάσουμε, και πρώτα απ’ όλα τον συνεχή πειρασμό να σας μοιάζουμε».
