Τη βούληση της Τράπεζας της Ελλάδος να πυκνώσει την επικοινωνία της με την κοινωνία των πολιτών καθώς κεντρικές τράπεζες και επικοινωνία ίσως δεν ήταν παλιότερα πολύ συμβατές έννοιες, αφού μέχρι την έλευση της κρίσης οι κεντρικές τράπεζες ακολουθούσαν ένα κλειστό πρότυπο επικοινωνίας απευθυνόμενες σε συγκεκριμένους αποδέκτες -τις χρηματοοικονομικές αγορές, τον εξειδικευμένο Τύπο, τους ειδικούς- εξέφρασε ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας.
Επεσημανε ότι ο διάλογος που επικράτησε στη χώρα μας αναφορικά με την κρίση δεν ήταν νηφάλιος. Δημιούργησε ψευδαισθήσεις και καλλιέργησε την ψευδή εικόνα ότι την κρίση προκάλεσαν τα Μνημόνια, ενώ την προκάλεσε η αδικαιολόγητα επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Συνέβαλε έτσι στο να μην υιοθετηθεί από την κοινή γνώμη η αναγκαιότητα ριζικών μεταρρυθμίσεων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι η μόνη από τις τέσσερις χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες υπήχθησαν σε Μνημόνια, που παραμένει ακόμη σε Μνημόνιο. Οι άλλες τρεις έχουν βγει από τα Μνημόνια και η Ιρλανδία μάλιστα αναπτύσσεται με ρυθμό κοντά στο 8%. Συχνά αυτού του είδους ο διάλογος επέτεινε την αβεβαιότητα, με αποτέλεσμα να υποχωρεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας απέναντι σε θεσμούς και πολιτικές. Το φαινόμενο αυτό έχει ιδιαίτερη επίπτωση στον νομισματικό τομέα, ο οποίος στηρίζεται στην κοινή πεποίθηση ότι το χρήμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο ανταλλαγής, ως μέτρο και απόθεμα αξίας. Η διατήρηση αυτής της κοινής πεποίθησης είναι η μέγιστη ευθύνη των κεντρικών τραπεζών.
Ο Γιάννης Στουρνάρας ανέφερε ακόμη ότι σήμερα η χαμηλή οικονομική ανάπτυξη θεωρείται ένας από τους κινδύνους για τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Και ο συνδυασμός χαμηλής οικονομικής ανάπτυξης και υψηλού ποσοστού μη εξυπηρετούμενων δανείων αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ευρωστία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά και για την κοινωνική ευημερία, ιδιαίτερα για τον ευρωπαϊκό Νότο.
Πρόσθεσε ακόμη ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν ευθύνη να διασφαλίσουν ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα συμβάλλει στην ανάπτυξη. Όμως δεν μπορούν μόνες τους να επιτύχουν και αυτόν τον στόχο. Μπορούν να συμβάλουν εξασφαλίζοντας επαρκή ρευστότητα, αλλά δεν είναι σε θέση να ελέγξουν απολύτως τον στόχο της πλήρους απασχόλησης και της διατηρήσιμης ανάπτυξης. Ούτε μπορούν να επιλύσουν μόνες τους το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Χρειάζονται τη βοήθεια της δημοσιονομικής πολιτικής από τις χώρες που διαθέτουν «δημοσιονομικό χώρο», για να ενισχυθεί η ζήτηση, καθώς και τη βοήθεια που προσφέρουν ορισμένες μεταρρυθμίσεις.
