ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
Ενας λαχειοπώλης μού κόβει τον δρόμο καθώς περπατώ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προτάσσοντας μάλλον απειλητικά τους λαχνούς του - αλλά σίγουρα έχει κέφια: "Σήμερα κληρώνει, Παρασκευή και 13, μέρα που την ευλόγησαν ο Μητσοτάκης κι ο Εφραίμ μαζί...".
Χρειάζεσαι κάποιο χρόνο για να προσαρμοστείς στην "ιδιαιτερότητα" της Θεσσαλονίκης. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη πόλη όπου σε καφέ, στο κέντρο της, θα δεις καθισμένο κάποιον αγιορείτη καλόγερο να συζητεί με φίλους του και σε διπλανό τραπέζι κομψευόμενες κυρίες με ξανθές ανταύγειες φορτωμένες "επώνυμα" ψώνια από κεντρικά καταστήματα...
Οσο για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης, σίγουρα έχει διανύσει μεγάλη απόσταση μέχρι τη φετινή, 56η διοργάνωση. Εχει μια ιστορία μπαρουτοκαπνισμένη, με δυσάρεστες, προβληματικές, αλλά και απίστευτα συγκινητικές στιγμές. Σήμερα, παρά τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα, το κοινό του Φεστιβάλ, ενημερωμένο, απαιτητικό και διψασμένο για καλό σινεμά, παραμένει το μεγαλύτερο κεφάλαιο, σταθερό στην εμπιστοσύνη του στον θεσμό και ανεκτίμητης αξίας, asset, όπως θα έλεγαν, υποθέτω, και οι βυζαντινοί πρόγονοι...
Η "ελληνική κρίση" είναι πια στον πέμπτο της χρόνο. Ο Γιώργος Ζώης, σκηνοθέτης ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος με τα διαφορετικά πρόσωπα της κρίσης, όπως αποδείχθηκε με τις πολυβραβευμένες μικρού μήκους ταινίες του, βρέθηκε τον Σεπτέμβριο στη βενετσιάνικη Μόστρα, με το ντεμπούτο του στις μεγάλου μήκους, το "Interruption". Τον ρωτώ εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπου η ταινία του συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα, για την κατάσταση του ελληνικού κινηματογράφου σήμερα, καθώς εμφανίζει σημάδια εντυπωσιακής ευεξίας, παρά τις αντιξοότητες. "Οι ταινίες γυρίζονται με φοβερές δυσκολίες, με αυταπάρνηση των συντελεστών, θα έλεγα. Από την 'κρίση' μπορεί να βγει ποίηση αλλά και πορνογραφία. Το καθοριστικό είναι το βλέμμα του σκηνοθέτη. Νομίζω ότι σήμερα στο ελληνικό σινεμά εμφανίζονται δύο διαφορετικές τάσεις: Η μία αφορά ταινίες που αντλούν υλικό από αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας στην Ελλάδα, και η άλλη περιλαμβάνει ταινίες που δουλεύουν πιο αφαιρετικά, που θα μπορούσαν να έχουν γυριστεί σε οποιαδήποτε χώρα. Το μείγμα αυτών των δύο τάσεων λειτουργεί πάρα πολύ καλά, είναι μια ευτυχής συγκυρία. Προσωπικά, το σινεμά είναι για μένα πράξη αντίστασης, είναι ο μοναδικός τρόπος να υπάρχω".
Από εντελώς διαφορετική αφετηρία, η γνώμη του Γάλλου σκηνοθέτη Αρνό Ντεπλεσάν, από τα τιμώμενα πρόσωπα της φετινής διοργάνωσης εδώ στη Θεσσαλονίκη, είναι εξίσου αξιοπρόσεκτη: «Μη με ρωτάτε για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, δεν είμαι καν σίγουρος ότι υπάρχει. Περισσότερο είμαι ταυτισμένος με τον κινηματογράφο της Λατινικής Αμερικής. Ήρθα από την Αργεντινή πρόσφατα και σκεφτόμουν ότι η κατάσταση στον γαλλικό κινηματογράφο μοιάζει κάπως με αυτή της Αργεντινής. Καταγράφεται πρόσφατα μια επιστροφή στον ρεαλισμό, γιατί ο πολιτικός λόγος στη Γαλλία είναι τόσο ανύπαρκτος που τελικά ο κινηματογράφος έπρεπε να δείξει τις συγκρούσεις σε κοινωνικό επίπεδο. Αυτό λοιπόν είναι το κύριο χαρακτηριστικό του κινηματογράφου τα τελευταία τρία χρόνια: ρεαλισμός και επιστροφή στον πολιτικό λόγο, όταν το πολιτικό σκηνικό καταρρέει».
Ο Σάκης Ρουβάς ήταν παρών εδώ στη Θεσσαλονίκη για την προβολή του "Chevalier" της Αθηνάς Τσαγγάρη, αλλά, πέρα από τα φλας των φωτογράφων που τον κυνηγούν, υπάρχουν και τα βραβεία που μαζεύει η ταινία με τη συμμετοχή της σε διεθνή φεστιβάλ, ξεκινώντας από το Λοκάρνο τον περασμένο Αύγουστο, μέχρι, πιο πρόσφατα, το Λονδίνο αλλά και το Φεστιβάλ του Σαράγεβο, που κυριαρχεί πλέον στα Βαλκάνια...
Η νέα ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, "To ξύπνημα της άνοιξης", είναι η ιστορία πέντε νέων στην εφηβεία, που στήνουν μια ένοπλη συμμορία, ένα μωσαϊκό χαμένων σχέσεων, προδοσίας και μηδενισμού, με φόντο μια πόλη και μια κοινωνία σε κατάρρευση. Με τον τίτλο δανεισμένο από το ομώνυμο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ, ο Γιάνναρης μας συστήνει τους ήρωές του από την αρχή σε δωμάτια ανακρίσεων, καθώς αναγκάζονται να αφηγηθούν στους εκπροσώπους του νόμου και της τάξης την πορεία προς το χαμό...
Στο "Silent" του Γιώργου Γκικαπέππα, που επίσης συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα, μια πολλά υποσχόμενη σοπράνο χάνει ξαφνικά τη φωνή της, κλείνεται στον εαυτό της και έρχεται σε σύγκρουση με τους πάντες... Το "Smac" του Ηλία Δημητρίου έχει για πρωταγωνιστές μια καρκινοπαθή γυναίκα κι έναν άστεγο, που η συνάντησή τους αποδεικνύεται ό.τι καλύτερο θα μπορούσε να τους συμβεί.
Η εκδίκηση ενός μοναχικού, διαζευγμένου πατέρα, που καταδικάζεται άδικα στην ανεργία, είναι το θέμα στην ατμοσφαιρική ταινία "Invisible" του Δημήτρη Αθανίτη - πιθανότατα η πιο ώριμη δουλειά του σκηνοθέτη. Από τον Καρυωτάκη εμπνέεται ο Κύρος Παπαβασιλείου στις "Εντυπώσεις ενός πνιγμένου" και αποτυπώνει την υπαρξιακή οδύσσεια ενός περιπλανώμενου.
Το φιλμ "Μέλος οικογένειας" του Μαρίνου Καρτίκκη μάς φέρνει στην οθόνη την οικονομική κρίση στην Κύπρο, παρουσιάζοντας μια οικογένεια που καταφεύγει σε "πλάγιες" μεθόδους για να τα βγάλει πέρα. Στο "Zenaida" των Αλέξη Τσάφα και Γιάννη Φώτου, η νεαρή ηρωίδα, θύμα trafficking, αγωνίζεται να επιβιώσει σε μια εχθρική Αθήνα.
Στο "εξτρεμιστικό" και δύσπεπτο για τον αποκαλούμενο μέσο θεατή "Σύμπτωμα" του Άγγελου Φραντζή, ένα αλλόκοτο πλάσμα αναστατώνει τους κατοίκους μιας απομονωμένης κοινότητας σε κάποιο νησί του Αιγαίου, μέσα στον χειμώνα...
