Αποτελεί ένδειξη της ελληνικής πολιτικής διπροσωπίας η αξιοποίηση μεν της Καμεράτα - Ορχήστρας Φίλων της Μουσικής ως οχήματος προβολής της χώρας, με ταυτόχρονη κρατική «ολιγωρία», όμως, σε σχέση με την οικονομική της ενίσχυση και τις οφειλόμενες αμοιβές μουσικών της. Ο σχηματισμός που, υπό τη διεθνώς αναγνωρίσιμη δισκογραφική του επωνυμία «Armonia Atenea», αποδεικνύει το κόστος, αλλά και τις δυνατότητες που ανακύπτουν από την -εν πάση περιπτώσει αναγκαία- προσαρμογή στις νέες παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες, εγκαταλείπεται στη μοίρα του, μοίρα, παρεμπιπτόντως, δεδομένη αν κρίνουμε από την αντίστοιχη άλλων, όπως η Ορχήστρα των Χρωμάτων. Σε κάθε περίπτωση, η συναυλία της 12ης Ιανουαρίου, ως δοκιμαστική παρουσίαση «για τη συναυλία... στις 14 Ιανουαρίου 2014 στο περίφημο Palais de Bozar των Βρυξελλών, στο πλαίσιο της ανάληψης της ευρωπαϊκής προεδρίας από την Ελλάδα», αποτέλεσε βαρυσήμαντη επιβεβαίωση διεθνούς καλλιτεχνικού επιπέδου που οικοδομήθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια από ομάδα οραματιστών, περίπου ερήμην του επίσημου κράτους. Τόσο ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου όσο και οι τρεις λυρικοί σολίστ της συναυλίας (η υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη και οι μεσόφωνοι Ειρήνη Καράγιαννη και Μαίρη - Έλεν Νέζη) κατέδειξαν τη βιωματική εμβέλεια της όπερας μπαρόκ, όταν υπηρετείται με φαντασία και στις ορθές διαστάσεις, εν προκειμένω της αίθουσας «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, που επιτρέπει σε έναν σχηματισμό εποχής να προβάλλει τον ήχο του με την αναγκαία πληρότητα και εξορκίζει την αίσθηση αναιμίας του αποτελέσματος σε άλλους συγκριτικά αχανείς συναυλιακούς χώρους της εποχής μας.
Τη βραδιά εγκαινίασαν μέρη από δύο όπερες εμβληματικές για την κίνηση του μπαρόκ στην Ελλάδα, δηλαδή από τα έργα του Haendel (1685 - 1759) «Alessandro» (HWV 21, 1719), που επισφράγισε τον γάμο της Ορχήστρας και του μαέστρου της με την ιστορική δισκογραφική εταιρεία DECCA, χαρίζοντάς τους διθυραμβική διεθνή κριτική επιδοκιμασία, και την opera seria «Arianna in Creta» (HWV 32, 1734), με την οποία ο Πέτρου είχε προλάβει να υπογράψει μια παγκόσμια πρώτη εμπορική κυκλοφορία έναντι των Nicholas McGegan και Christophe Rousset που είχαν προηγηθεί στο επίπεδο της σκηνικής αναβίωσης. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη επίδοση, μετά την κόμισσα Πλουπλού και άλλες αναθέσεις υψηλού βαθμού σκηνοθετικής υστερίας που επένδυαν στην αλλοίωση της εμφάνισής της, επέτυχε εν πρώτοις η υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη. Μας γοήτευσε η δροσιά και η ακύμαντη γραμμή στο τραγούδι της, η μουσικότητα του ευχάριστου μεταλλικού ηχοχρώματος και η ευκρινής άρθρωση του κειμένου, έστω και αν, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περίσταση, η ανήσυχη καλλιτέχνις δεν απέδειξε τον πλέον ανεπίληπτο έλεγχο αναπνοής.
Η ευτυχής επιλογή της αίθουσας μας χάρισε επιπλέον τη δυνατότητα να ανακαλέσουμε στη μνήμη τη φωνογένεια της μεσοφώνου Μαίρης - Έλεν Νέζη, την ατρόμητη και δραματικά φορτισμένη κολορατούρα της και τις εν γένει ποιότητες που δικαιολογούν τη σταθερή διεθνή της καταξίωση. Σε τόσο υψηλό επίπεδο, ακόμη και εμβόλιμες ορχηστρικές καταχωρήσεις, σαν την τριμερή εισαγωγή από την «Artemisia» (1754) του Johann Adolph Hasse (1699-1783), ανακτούν το ενδιαφέρον τους.
Επίσης στο πρώτο μέρος της συναυλίας ξεχωρίσαμε μιαν άρια από την παπικής επιδοκιμασίας όπερα «Antigono» (αρ. κατ. Wq.21, 1756) του Chr.W. Gluck (1714 -1787), από τους ωραιότερους θρηνώδεις ειρμούς της σχετικής εργογραφίας, που ερμήνευσε λιτά η Καράγιαννη, αλλά και ένα ντουέτο (Μαργαρίτη - Νέζη) από την «L' Olimpiade» (1786) του Giovanni Paisiello (1740 - 1816), πολλοστή, ου μην έξοχη μελοποίηση ενός δημοφιλούς λιμπρέτου του Pietro Metastasio (1698 - 1782), που είχε αξιοποιήσει πρώτος ο Caldara, στα 1733, για να ακολουθήσουν ο Vivaldi, στα 1734, ο Pergolesi, στα 1735, και, εν συνεχεία, οι Galuppi, Hasse, Jommelli, Piccinni και Cimarosa. Μετά το διάλειμμα, ορχηστρικά μέρη από τον «Phaëton» (LWV61, 1683) του μέτοικου στη Γαλλία Jean Baptiste Lully (1632 - 1687) υπενθύμισαν την πάντα επίκαιρη ευρωπαϊκή μεταναστευτική παράδοση. Μαργαρίτη και Νέζη ίππευσαν αγέρωχα τα «κύματα» της φωνητικής γραφής του Vivaldi (στις όπερές του «Il Giustino», αρ. κατ. RV 717, 1724, και την προμνησθείσα «L'Olimpiade», RV 725), ενώ ο χορός «των μακαρίων πνευμάτων» προηγήθηκε εκείνου «των Μαινάδων» από τον «Orfeo ed Euridice» (1762) του Gluck, προκειμένου να διασφαλισθεί ασφαλής αποβίβαση στο ρετσιτατίβο και την άρια οργής της Κλυταιμνήστρας από την παριζιάνικη «Iphigénie en Aulide» (1774) του ιδίου, στην κλασικού ήθους και πάθους ενσάρκωσή της από την Ειρήνη Καράγιαννη. Bravi tutti!
