Live τώρα    
36°C Αθήνα
ΑΘΗΝΑ
Αίθριος καιρός
36 °C
34.2°C36.9°C
4 BF 28%
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ελαφρές νεφώσεις
36 °C
34.4°C37.6°C
2 BF 39%
ΠΑΤΡΑ
Αίθριος καιρός
38 °C
37.1°C38.2°C
2 BF 23%
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Αίθριος καιρός
34 °C
34.4°C35.4°C
4 BF 39%
ΛΑΡΙΣΑ
Σποραδικές νεφώσεις
35 °C
34.5°C36.9°C
0 BF 26%
Γιώργος Κωνσταντίνου στην «Α» / Ημουν πάντα τίμιος και ειλικρινής απέναντι στον θεατή
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Γιώργος Κωνσταντίνου στην «Α» / Ημουν πάντα τίμιος και ειλικρινής απέναντι στον θεατή

ΓΙΏΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Συναντηθήκαμε με τον Γιώργο Κωνσταντίνου στο Θέατρο Άλσος ανάμεσα στις πρόβες για τη νέα επιθεώρηση σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή με τίτλο «Τότε, τώρα, πάντα», που τον ξανανεβάζει στη σκηνή μαζί με ένα πλήθος εκλεκτών συναδέλφων του και τον ίδιο ενθουσιασμό που τον χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια και η οποία κάνει πρεμιέρα στις 14 Ιουνίου. Παραδίνοντας τις χειρονομίες του, τις εκφράσεις του και τα χαμόγελά του στον φωτογραφικό φακό του Παύλου Παρασκευά, μας μίλησε γι’ αυτή την επιθεώρηση, για το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, που θα συνεχιστεί και την επόμενη θεατρική σεζόν, αλλά μας πήγε και πίσω στις ταινίες του, στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Καρόλου Κουν» όπου φοίτησε, και με την ίδια απέραντη ανοιχτωσιά μάς άφησε να τον γνωρίσουμε και από έξω προς τα μέσα. Συνομιλώντας με τον Γιώργο Κωνσταντίνου είναι σαν να συνομιλείς με μια ολόκληρη εποχή. Είναι μια ζωντανή αφήγηση, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής ιστορίας, και όχι μόνο. Καθαρός, διαυγής, ερωτευμένος με τη δουλειά του, μας χάρισε απλόχερα τις λέξεις του και εμείς ανοίξαμε καρδιά, μυαλό και αυτιά. Αυτός είναι ο Γιώργος Κωνσταντίνου

Συνέντευξη στον Χρήστο Τζίφα

Φωτογραφίες για την ΑΥΓΗ: Παύλος Παρασκευάς

Υπάρχει μια επιστροφή της επιθεώρησης. Θεωρείτε ότι έχει να κάνει με την εποχή;

Πιστεύω ότι η επιθεώρηση είναι γέννημα της χώρας μας. Και πιστεύω ότι πάντα πρέπει σε κάποιο θέατρο να υπάρχει μια επιθεώρηση. Είναι κάτι που διασκεδάζει και αρέσει πολύ στον κόσμο. Είναι μέσα στην επικαιρότητα, στην πολιτική. Η επιθεώρηση σήμερα πρέπει να είναι πολύ φαντασμαγορική, πλούσια, με ορχήστρες και μπαλέτα. Αυτό το έχουν πετύχει εδώ ο Ηλίας Μαροσούλης και ο Άγγελος Κοταρίδης μαζί, αψηφώντας εντελώς τα έξοδα. Ο κόσμος θα δει ένα θέαμα που είναι πέρα από αυτά τα χρόνια, ένα απίστευτο πράγμα.

Σας εξιτάρει η σάτιρα ως άνθρωπο και ως ηθοποιό;

Εκείνο που μου αρέσει είναι ότι σατιρίζονται ελεύθερα όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Όλα τα χρόνια που έπαιζα επιθεώρηση αυτό επιδιώκαμε να κάνουμε. Τώρα παριστάνω κάποιον άστεγο, που τον περάσανε για πλούσιο στην εφορία, έχει ένα σκύλο, που τον θεωρούν λαμπραντόρ, χωρίς να είναι, ενώ τον λένε διασταύρωση Πειραιώς και Χαμοστέρνας γιατί εκεί τον βρήκαν (γέλια). Και ξεκινάει η σάτιρα. Τον βάζουν να πληρώσει κι αυτός 10.000, όπως όλοι. Τον άστεγο. Αυτή η σάτιρα η παράλογη μου αρέσει. Φέρνει ανατροπή στον κόσμο και γελάει. Αυτός ο άστεγος ζει σε μια κούτα από ψυγείο και επειδή ζει στη Μητροπόλεως του λένε ότι έχει αυθαίρετο σε ακριβή περιοχή (γέλια).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Είστε κατοχυρωμένος στη συλλογική μνήμη ως ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς ηθοποιούς. Στη ζωή επιβεβαιώνετε ότι ο κωμικός κουβαλάει μια θλίψη;

Μην το κάνουμε αυτό κανόνα. Καθένας έχει τον χαρακτήρα του. Υπήρχαν κωμικοί που ήταν και στη ζωή τους χαρούμενοι και χαζοχαρούμενοι. Εγώ δεν είμαι έτσι. Πιθανόν έχει να κάνει με τη ζωή που πέρασα. Υπάρχει σ’ εμένα μια μελαγχολία, η οποία έχει γίνει έμφυτη πια. Εγώ δεν έχω καθιερωθεί ως κωμικός, πάει και τελείωσε. Γιατί έχω κάνει και δράματα. Όπως τον χειμώνα, που παίξαμε το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην » σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, που θα συνεχιστεί και του χρόνου. Είναι εντελώς δραματικός αυτός ο ρόλος. Έχω παίξει στον «Αμπιγέρ», ακόμα και τραγωδία. Δεν έχω καθιερωθεί ως κωμικός ούτε τότε που ξεκίνησα. Μου είπαν τότε «ξέρεις, πρέπει να καθιερωθείς ως κωμικός», να κάνω έναν τύπο, τον ψηλό κουτό. Και στην άλλη ταινία θα είσαι πάλι ο ψηλός κουτός. Αυτή ήταν και μια συμβουλή που μου δόθηκε και από τον φίλο μου, τον Κώστα Βουτσά. Έτσι μόνο θα προχωρήσεις, μου είπε. Του είπα, αν είναι έτσι να προχωρήσω, καλύτερα να αφήσω το επάγγελμα. Γι’ αυτό και στις κωμωδίες αυτές άλλαζα χαρακτήρα. Άλλος ήταν ο Αντωνάκης, άλλος ήμουν στο «Ξύπνα Βασίλη». Γι’ αυτό και δεν πήγα καλά στον κινηματογράφο.

Σας στοίχισε ταινίες;

Ναι. Εκεί τελείωσε η καριέρα μου των ταινιών. Ο κόσμος μπερδεύτηκε. Γιατί είχε μάθει στις τυποποιήσεις. Ο Βέγγος να τρέχει, ο Βουτσάς να κάνει τσαχπινιές, και έτσι έμεινα σε 15 ταινίες μόνο. Δεν με πήραν σε παραπάνω. Εκεί έχασα το τρένο. Οι άλλοι εκατόν πενήντα, εγώ έκανα μόνο δεκαπέντε. Τουλάχιστον δικαιώθηκα τώρα, που είδε ο κόσμος μέσα από την τηλεόραση τις ταινίες αυτές και δέχτηκε να με δει και σε πιο δραματικούς ρόλους. Με τον «κύριο Γκρην» γίνεται κάθε βράδυ πανηγύρι. Σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΝΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Πώς γίνατε τόσο καλός μάνατζερ του εαυτού σας;

Δεν το έκανα από μελέτη. Το έκανα γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Να βγω να κάνω στο «Ξύπνα Βασίλη» τα ίδια που έκανε ο Αντωνάκης; Δεν γινόταν. Μέχρι και τώρα παίρνω τον ρόλο και μπαίνω σε αυτόν. Και αυτόν ακολουθώ. Πολλοί κωμικοί, αν τους δείτε στις ταινίες, κάνουν τα ίδια τερτίπια. Έπαιρναν από τη μία ταινία που έπαιξαν κάτι και το μετέφεραν στην επόμενη.

Την εποχή εκείνη τι γραφόταν για εσάς;

Ημουν πολύ νέος για να ασχοληθούν μαζί μου. Ασχολήθηκαν μετά όταν μπήκα στην τηλεόραση. Όταν μπήκα στα σίριαλ. Κάποιος δημοσιογράφος είπε τότε: «Ας πάει σπίτι του αυτός, δεν βλέπεται». Από εκεί άρχισαν τέτοια. Είχα τη μανία να μαζεύω τα αποκόμματα, να βλέπω τι γράφουν. Υπάρχουν φωτογραφίες από τις ταινίες, πληροφορίες, όμως δεν υπήρχαν σχόλια για τις ερμηνείες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Αυτό το «ας πάει σπίτι του αυτός» σας πόνεσε;

Με ενόχλησε. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που τα παίρνω πολύ βαθιά. Έχω περάσει μια πολύ δύσκολη ζωή. Έχω καταφέρει να μην παίρνω πολύ βαθιά τέτοιου είδους σχόλια. Δεν με αφορούν. Ήταν δημοσιογράφος με την οποία συμπωματικά τώρα είμαστε καλοί φίλοι. Δεν κρατάω τίποτα. Ξεχνάω. Είναι η άμυνα από την κακή ζωή που έζησα. Έχω κάποιες άμυνες: να μην θλίβομαι, να μην πάνε όλα κάτω, να μην κρατάω κακίες, να μην έχω μίση, πάθη. Ήταν άμυνα για να επιβιώσω. Τον καιρό εκείνο δύσκολα επιβίωνες. Μιλάμε τώρα για μετά τον Πόλεμο.

Οι μνήμες εκείνες της εποχής είναι ακόμα τραυματικές;

Μπορεί να είναι τραυματικές ασυνείδητα. Αλλά συνειδητά τις έχω αφήσει πίσω. Έχω αφήσει πίσω μου όλο το παρελθόν. Πιστεύω πάντα ότι πρέπει να κοιτάζω μπροστά. Με ενδιαφέρουν το παρόν και το μέλλον. Όσο μέλλον υπάρχει. Το παρελθόν έχει λάθη, παρατυπίες, πράγματα που δεν θέλω να σκέφτομαι. Αναρωτιέμαι καμιά φορά, ο άνθρωπος που είμαι τώρα, πώς έκανα αυτά τα λάθη τότε. Και στη δουλειά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Οταν σας ρωτάνε για τις ταινίες σας, σαν να μην θέλετε να μιλάτε γι’ αυτές. Δεν είναι η «περιουσία» σας;

Δεν έχω τέτοιες παρακαταθήκες. Με ρωτάνε πολλές φορές αν τις βλέπω. Δεν τις βλέπω. Τι να δω τώρα; Τις ξέρω. Μπορώ να πω, όμως, ότι με έχουν βοηθήσει στην καριέρα μου τα τελευταία είκοσι χρόνια, γιατί είμαι εξήντα πέντε χρόνια στη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια ότι με βοήθησαν. Αναδείχθηκε ένας άνθρωπος που είχε κάτι. Το ενίσχυσα με τις παραστάσεις στο θέατρο. Από τα μεγάλα και σπουδαία έργα μέχρι την πιο μικρή επιθεώρηση, δεν κορόιδεψα ποτέ κανέναν. Ήμουν πάντα τίμιος και ειλικρινής απέναντι στον θεατή. Δεν έλεγα αχ, τώρα είναι λίγοι από κάτω, δεν θα παίξω. Δεν καραγκιοζόφερνα. Προσπαθούσα να είμαι αληθινός απέναντί τους. Και αυτό ο κόσμος από ένστικτο το δέχτηκε. Μέχρι τώρα έχω μια αποδοχή καταπληκτική από τον κόσμο.

Ηταν σκληρά τα χρόνια στο Θέατρο Τέχνης με Κουν;

Δεν θυμάμαι καν πώς πέρασε ο χρόνος. Εμένα και τον Καζάκο, που ήμασταν ίδια φουρνιά, μας έπαιρνε ο Κουν, μας έβαζε να αλλάζουμε τα σκηνικά και έτσι δεν πληρώναμε δίδακτρα. Πολλές φορές παίζαμε και ρολάκια και μεγαλύτερους ρόλους. Δεν ήταν δύσκολα. Είχαμε τον Διαμαντόπουλο και τον Κουν. Μάλλον ήταν ελκυστικά. Γιατί παίζαμε ρόλους. Καθόμουν σπίτι μου, στο δωμάτιό μου, έπαιζα και θυμάμαι ήταν ωραία. Αυστηρά ήταν, βέβαια, μετά όταν γίναμε ηθοποιοί και μπήκαμε στο επάγγελμα. Έκατσα έναν χρόνο στον Κουν. Τότε ήταν πολύ αυστηρός. Γιατί ήταν σπουδαίος σκηνοθέτης και δάσκαλος, με φοβερή πείρα και έβλεπε πότε παίζεις ψεύτικα. Έλεγες εσύ, μα εγώ τον ένιωσα τον ρόλο, και εκείνος έλεγε, είσαι ψεύτης. Αυτό τον έκανε έξαλλο, άμα έβλεπε έναν ηθοποιό που δεν το ζούσε. Στο Θέατρο Τέχνης μάθαμε τι σημαίνει ζω τον ρόλο και μετουσιώνομαι στον ρόλο που παίζω.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Το ΜeToo σας εξέπληξε; Ήταν όλα εύκολα τότε;

Μα τι λες; Τον καιρό εκείνο ήτανε δυστυχώς ο θάνατός σου η ζωή μου. Οι παλαιότεροι πρωταγωνιστές σχεδόν αμφισβητούσαν τους νέους. Κι εκείνους που αμφισβητούσαν περισσότερο ήταν τους ταλαντούχους. Έτυχε να είμαι ένας από αυτούς. Έφαγα πολύ κυνηγητό. Δεν πέρασα καθόλου καλά. Βίωσα πολύ ανταγωνισμό. Από τους μεγαλύτερους από μένα. Από πολύ καθιερωμένους και σπουδαίους που δεν είχαν καμία ανάγκη. Ήταν φοβερό. Τους λάτρευε ο κόσμος. Ε, δεν γουστάραν να είναι κανένας άλλος. Ήταν όλοι με τη φοβία ότι θα τους πάρεις τη λάμψη, τη δόξα. Ήταν αυτή η νοοτροπία της εποχής. Κατάφερα να περάσω καλά και να προχωρήσω στο θέατρο όταν πρωτόγινα πρωταγωνιστής. Και έγινα μετά το περίφημο προφιτερόλ με την Αλίκη. Μετά έγινα θιασάρχης. Μέχρι τότε βίωνα παντού ανταγωνισμό. Το καρποφόρο δέντρο το πετροβολάμε. Γι’ αυτό εγώ αγάπησα πολύ τους νέους ανθρώπους. Έκανα θιάσους και τηλεόραση, και πήρα νέους ανθρώπους. Βοήθησα. Κάποιοι γίναν και πρωταγωνιστές. Και βοήθησα και αγαπώ τους ταλαντούχους νέους. Όταν παίζουμε μαζί, πάω στην κουίντα και τους παρακολουθώ. Δεν ήμουν ποτέ φραγμός για κανέναν.

Η συγγραφή τι είναι για εσάς;

Αν έχω μια ιδέα, κάτι μου τη δίνει, αρχίζω να γράφω, ένα έργο, το βάζω στα συρτάρια μου και δεν με ενδιαφέρει να το δώσω από εδώ και από εκεί. Είμαι ένας άνθρωπος που ξέρει καλά την τηλεόραση, το σενάριο, θεωρείται καλός συγγραφέας, έχει κάνει είκοσι πέντε σειρές, ταινίες, και τώρα τίποτα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Δεν τελειώνει ποτέ αυτή η λαχτάρα;

Ούτε λαχτάρα είναι και προς Θεού δεν είναι καθόλου πάθος. Και ούτε παράπονο, για να είμαστε ξηγημένοι. Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος να εκφράζω τα παράπονά μου. Μακριά από μένα αυτά. Απλώς, είναι απορίας άξιο. Δεν με αφορά και πολύ. Εμένα, τα θεμέλιά μου, η ζωή μου, το χτίσμα μου είναι το θέατρο. Αυτοί οι χιλιάδες θεατές που η αποδοχή τους είναι πραγματικά συγκινητική. Και εδώ τώρα δεν γίνεται μια επιθεώρηση για να κάνουμε την πλάκα μας, για να περάσει το καλοκαίρι. Γίνεται μια επιθεώρηση, με όλη την ψυχή μας, από όλους μας και από έναν σκηνοθέτη τρομακτικά έμπειρο, αγαπημένος φίλος, που ξέρει καλά τι κάνει.

Υπάρχουν απωθημένα, ρόλοι, όνειρα;

Το όνειρο για μένα πεθαίνει μετά τον άνθρωπο. Σε αυτήν την ηλικία ήταν μεταξύ των ονείρων μου, των επιθυμιών μου να παίξω τον «κύριο Γκρην». Και έγινε. Ο άνθρωπος που έχει μεγαλώσει και λέει πια δεν έχω όνειρα είναι τελειωμένος. Πάντα υπάρχει ένα όνειρο που μπορεί να πραγματοποιηθεί. Όπως πραγματοποιήθηκε το δικό μου. Και πιστεύω ότι δεν είναι όνειρα. Είναι επιθυμίες. Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που με περιμένουν ακόμα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Δουλεύετε για τα χρήματα;

Σε καμία περίπτωση. Ξέρεις τι μεράκι έχω να παίξω σε μια επιθεώρηση; Ξέρεις τι ωραίο νούμερο έχω; Δεν φαντάζεσαι. Έχω φτιάξει ένα εκπληκτικό νούμερο. Δεν θέλω να σκέφτομαι κανένα τέλος. Και να έρθει, είμαι τυχερός που είμαι συγγραφέας. Γιατί τουλάχιστον θα μπορώ να γράψω. Θα έχω αυτό το αποκούμπι. Όμως αν δεν είχα το θέατρο, δεν θα ζούσα. Το θέατρο είναι το οξυγόνο μου. Και δεν είναι μόνο το οξυγόνο που σου δίνουν η παρέα, η φιλία, η διαδικασία. Είναι η στιγμή που θα βγεις στη στιγμή και θα έχεις επαφή με τον κόσμο. Αυτή είναι η ζωή μου.

Ποια είναι η σχέση σας με την Αθήνα;

Φυσικό είναι αυτή την πόλη που γεννήθηκα και τη γνωρίζω να την αγαπάω. Αυτή η πόλη είναι όπως και ένας έρωτας. Έχει και τις απογοητεύσεις και τη χαρά. Επειδή την έχω ζήσει και στις χαρές και στις απογοητεύσεις, πέρασα Κατοχή, Χούντα, είναι και όμορφα και μελαγχολικά. Είναι σαν ένας έρωτας, ένα δικό μου πράγμα, που με έχει και έχω αγαπήσει, αλλά πολλές φορές με έχει και στεναχωρήσει.

 Η Χούντα σας ζόρισε;

Ευτυχώς δεν ασχολήθηκε καθόλου μαζί μου. Παρ’ όλα αυτά, επειδή είχα ζήσει και την Κατοχή ως μικρό παιδάκι, και στη Χούντα είχα ένα αίσθημα κατοχής. Ένα αίσθημα καταπίεσης. Έβλεπα τον αγώνα που γινόταν από διάφορες ομάδες ανθρώπων. Δεν ασχολήθηκαν όμως, ευτυχώς, γιατί δεν ξέρω πού θα βρισκόμουν τώρα. Σκέψου να μου λέγανε να συμμετέχω σε μια συναυλία ή κάτι. Ευτυχώς γλίτωσα. Υπήρξα αόρατος.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL