Florence and the Machine
Το πολυπληθές κοινό που περιμένει με αγωνία να απολαύσει την επιβλητική σκηνική παρουσία της Φλόρενς Γουέλτς έχει αγαπήσει για πολλούς λόγους τις δραματικές μελωδίες της, ιδίως όταν συνοδεύονται από όργανα σε παροξυσμό, από μία μπάντα που εκφράζεται με ένταση και περίσσιο πάθος. Η Φλόρενς έχει στο ενεργητικό της υπέρλαμπρα εμπορικά κατορθώματα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και χειρίζεται τη δημοσιότητά της με άξιο τρόπο, χωρίς να καταβάλλεται από την υπερέκθεση και τη φθορά, που παραδοσιακά επιφέρει αυτή η ιλιγγιώδης επιτυχία. Έχει σημειώσει μεγάλη απήχηση χάρη σε αυτών των επικών διαθέσεων μουσικό δράμα που γεφυρώνει τη διαδρομή μεταξύ του πομπώδους ροκ των Simple Minds με τη μελωδική ευρωστία των πρώιμων Coldplay. Οι ερμηνείες της Φλόρενς πετυχαίνουν μια σπάνια εκφραστικότητα που θα δούμε ζωντανά στις 14 Ιουλίου στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ.
Nick Cave and the Bad Seeds
Ο σταθερός και πάντα καλοδεχούμενος επισκέπτης επιστρέφει στο Release Athens για μία ακόμη βραδιά ποιητικού ρομαντισμού και τελετουργικού πάθους πάνω σε τραγούδια που προσπερνούν την απελπισία των καταραμένων μελωδιών και απογειώνουν τις γοτθικές αφηγήσεις από τα βάθη της καρδιάς, με εκείνο το τόσο αναγνωρίσιμο σασπένς που καραδοκεί ανάμεσα στις μελωδίες. Ο ήχος του Cave εξελίσσεται σταθερά, από το αυτοκαταστροφικό χάος τού «From Her to Eternity» (1984) μέχρι τη θρησκευτική λύτρωση των μετέπειτα δίσκων, με τα τραγούδια του που αγγίζουν εκατομμύρια ακροατές σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ψυχόδραμα του Αυστραλού μουσικού θα κατακλύσει την πλατεία Νερού στις 24 Ιουνίου με ένα setlist που περιλαμβάνει τραγούδια και από τις τέσσερις δεκαετίες της καριέρας του. Εάν ακόμη υπάρχουν ακροατές που δεν έχουν έρθει σε επαφή με το φαινόμενο του Nick Cave στη σκηνή, τότε τους περιμένει μια ανάμνηση που θα κρατήσουν για πάντα.
Pet Shop Boys
H επερχόμενη συναυλία των Pet Shop Boys υπόσχεται μια ζωντανή χορευτική βραδιά βασισμένη στη σύγχρονη house, πλαισιωμένη από τεταμένα beat, κοσμική space disco και μια αστική pop που υπόσχεται νοσταλγική νιρβάνα για κάθε δυνητικό ακροατή. Το αγέραστο δίδυμο των Nιλ Tέναντ και Κρις Λόου συνεχίζει να αποτελεί αστείρευτη δύναμη και αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους καθώς μετατρέπουν κάθε ζωντανή εμφάνιση σε ένα ατελείωτο πάρτι, με ιστορικές ραδιοφωνικές επιτυχίες όπως το «West End Girls» και το «It’s a sin». Το βρετανικό συγκρότημα ήταν πάντα ψυχωμένο με τη φαντασμαγορία και τα μπάσα των μεγάλων clubs και ως μουσικοί που σφράγισαν το είδος τους ήξεραν να σαγηνεύουν τους θαυμαστές τους, να τους κάνουν να έρχονται σε επαφή με τις αισθήσεις τους και να επικοινωνούν την ενέργειά τους στο περιβάλλον. Το μόνο βέβαιο είναι ότι στις 27 Ιουνίου στην πλατεία Νερού, μας περιμένει μια μουσική βραδιά που θα μνημονεύουμε για χρόνια.
David Byrne
Την Κυριακή 21 Ιουνίου, ο σπουδαίος David Byrne εμφανίζεται στο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) για να παρουσιάσει ένα μελετημένο και εντυπωσιακό σόου στο πλαίσιο της περιοδείας με τίτλο «Who Is the Sky», η οποία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο, για να παίξει μερικά από τα θρυλικά τραγούδια των Talking Heads αλλά και της σόλο διαδρομής του. Ο επιστήμονας του art rock που άφησε εποχή με τις συνθέσεις του θα ερμηνεύσει τραγούδια όπως το «Once in a lifetime» και το «This must be the place» για να μας θυμίσει τις εποχές του δίσκου «Remain In Light» όταν ενσωμάτωνε έναν κυκεώνα από ιδέες και πειραματικούς ήχους με τον Brian Eno ή τις καινοτομίες της εποχής «Fear Of Music», όταν το μαθηματικής ακρίβειας ροκ των Talking Heads άλλαζε τον τρόπο που παιζόταν το new wave και επαναδιατύπωνε το τι ακριβώς θεωρούμε «μοντέρνο».
Gorillaz
Παράλληλα με τη δραστηριότητά του με τους Blur, ο Damon Albarn είχε ανάγκη να αποδράσει με όχημα μια μπάντα στην οποία έδωσε ψηφιακή εικόνα και παιχνιδιάρικο στυλ. Οι Gorillaz έγιναν έτσι ένα μουσικό προσωπείο για τον Albarn, ο οποίος το αξιοποίησε στο έπακρο με σκοπό να τεντώσει τις ηλεκτρονικές του εμμονές και να γυμνάσει το soul ένστικτό του, επεκτείνοντας παράλληλα την pop εκλεκτικότητα που πάντα τον χαρακτήριζε. Οι Gorillaz φέρνουν φέτος το καλοκαίρι το πολυσυλλεκτικό μουσικό τους σύμπαν, όπου το hip hop, η προσεγμένη dub και η ενήλικη pop συνδέονται εντυπωσιακά. Στις 25 Ιουνίου στην πλατεία Νερού οι Gorillaz θα μας θυμίσουν όλα τα επί μέρους στοιχεία που έκαναν ενδιαφέροντα τα πολύχρωμα μουσικά μονοπάτια που ακολούθησαν, και θα διαπιστώσουμε αν παραμένουν εύγευστα τα πολύχρωμα κοκτέιλ ήχων που μέσα στα χρόνια μάς έχουν σερβίρει.
Moby
O διαχρονικά προσιτός και γοητευτικός Μoby παραμένει μία ιδιαίτερης βαρύτητας προσωπικότητα στο πεδίο της ηλεκτρονικής μουσικής. Χάρη στο πηγαίο ταλέντο του, ο Moby κατάφερνε να κρατά τις δύσκολες ισορροπίες ανάμεσα στην αναλογική γοητεία του ροκ, στην ασφάλεια της μινιμαλιστικής ηλεκτρονικής μουσικής και στην εξωστρέφεια της ατμοσφαιρικής pop, χωρίς να επιτρέψει ποτέ τη μουσική του να τη χαρακτηρίζει η αίσθηση του ξεπερασμένου. Οι ενορχηστρώσεις του έχουν βάθος και διαστάσεις τέτοιες που ξεπερνούν τη γραμμικότητα της χορευτικής μουσικής. Και τα πιο εμπορικά τραγούδια του καταφέρνουν και τρυπώνουν στο αισθητήριο του ακροατή, ενώ τρέφονται με τη συναισθηματική συμμετοχή του ακροατή τους, αναπτύσσονται μέσα του και βρίσκουν την τελική θέση τους στο θυμικό. Ο Moby του 2026 νοσταλγεί την καθαρότητα του αθώου μουσικού που υπήρξε πριν τέσσερις δεκαετίες, όταν η house κουλτούρα ήταν στα γεννοφάσκια της. Και το κάνει με στυλ. Την 1η Ιουλίου θα το ζήσουμε κοντά του στην ευρύχωρη πλατεία Νερού.
Garbage
Λίγες ώρες πριν ανέβει στη σκηνή ο Moby, θα έχουμε προλάβει να δούμε τους Garbage, ένα εμβληματικό συγκρότημα που κυριάρχησε εμπορικά στο ρεύμα του εναλλακτικού ροκ της δεκαετίας του ΄90. Ο παραγωγός Butch Vig, μαζί με τον Steve Marker, τον Duke Erikson και τη χαρισματική Σκωτσέζα τραγουδίστρια Shirley Manson, η οποία διατηρεί την περσόνα τής μυστηριώδους ντίβας που θέλγει τους πάντες γύρω της χάρη στη γοητευτική αύρα της. Η βελούδινη επιθετικότητά της ξεχωρίζει ανάμεσα στα πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα του συγκροτήματος. Οι πληθωρικές τους συνθέσεις, τα εμπνευσμένα τους ρεφρέν, τα πειθαρχημένα κουπλέ και οι επίμονες κιθάρες σε τραγούδια όπως το Stupid Girl, το Only Happy When It Rains και το Queer, καθιστούν τους Garbage ένα από τα πιο δαφνοστεφανωμένα ονόματα της γενιάς τους. Για να καταφέρνει ένα συγκρότημα να μας απασχολεί σταθερά, παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από την αυθόρμητη σκοτεινιά του πρώτου τους δίσκου, σημαίνει ότι δεν ανέβηκαν τυχαία στο βάθρο τους.
The Cure
Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, στο γήπεδο μπάσκετ ΟΑΚΑ, οι λατρεμένοι στη χώρα μας Cure, επιστρέφουν για να παίξουν τραγούδια από τον υπέροχο τελευταίο δίσκο τους «Songs Of A Lost World». Έχουν περάσει 7 χρόνια από την τελευταία εμφάνιση της παρέας του Robert Smith στη χώρα μας και μαζί με τα καινούρια τους τραγούδια θα κάνουμε μια βουτιά στο ένδοξο, μαυροφορεμένο παρελθόν τους και σε τραγούδια όπως το «Lullaby», το «Just Like Heaven», το «Pictures of you», το «Boys Don’t Cry» και το «Lovesong». Αριστουργήματα βγαλμένα από μια αραχνοΰφαντη, σκοτεινή ονειροφαντασία, τόσο παθιασμένα φιλοτεχνημένη που δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Η δεξιοτεχνία, το αλάνθαστο ένστικτο και η σκοτεινή τρυφερότητα αυτού του ιστορικού συγκροτήματος είναι τα συστατικά αυτής της αναμενόμενης συναυλίας, με μπροστάρη τον γλυκύτατο Robert Smith που παίζει ακόμα με την καρδιά του, έχοντας πλήρη συνείδηση των συγκυριών που τον έφεραν έως εδώ, χωρίς να προδώσει ποτέ την ιστορία του και τους θαυμαστές του, σε μια ηλικία στην οποία δεν περίμενε ποτέ, όπως ομολογεί ο ίδιος, ότι θα φτάσει.
Robert Plant
Ο Robert Plant μαζί με το συγκρότημα που τον πλαισιώνει, τους Saving Grace, έρχεται για μια συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού στις 9 Ιουλίου. Ο Plant συνεχίζει να κυκλοφορεί καλούς δίσκους, με την όρεξη ενός εικοσάχρονου που μόλις ανακαλύπτει τη χαρά της μουσικής και τις απέραντες δυνατότητες της φωνής του. Η ιστορία έχει κατατάξει πλέον τους Led Zeppelin εκεί που τους αξίζει. Ο Plant όμως εξακολουθεί να αντιστέκεται στην παλαιοντολογία και δεν θέλει να ακούγεται σαν ανθρώπινο juke-box. Αντιθέτως, εμπνέεται από τη folk ιστορία στα Απαλάχια Όρη, διασχίζει μουσικά τις ανοιχτές πεδιάδες των Μεσοδυτικών Πολιτειών, ατενίζει τις φυτείες του Μισισίπι και σαγηνεύεται από τα blues της ερήμου. Η θρυλική φωνή των Led Zeppelin προσφέρει μια ώριμη, μα αναζωογονητική βουτιά στα σπλάχνα της βρετανικής folk και των αμερικάνικων blues, για ένα κοινό που θέλει να «ακούσει» και όχι απλώς να «θαυμάσει». Ας απολαύσουμε τον Robert Plant όπως το προτιμά· όχι σαν ιερό τέρας αλλά σαν ερμηνευτή που μας θέλει παρέα στο αέναο ταξίδι του.
Lykke Li
Στις 22 Ιουνίου, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, η Σουηδή Lykke Li θα παίξει ζωντανά για να μας αποδείξει περίτρανα ότι πρόκειται για ερμηνεύτρια και τραγουδοποιό αξιώσεων και όχι για πυροτέχνημα της μίας επιτυχίας («I Follow Rivers»). Η Lykke Li έχει καταφέρει να χτίσει έναν κόσμο όπου η pop αφήνει πίσω της τη γυαλιστερή επιφάνεια των σύγχρονων παραγωγών και απογυμνώνεται για να αγγίξει μια πιο ωμή και πηγαία έκφραση. Η ίδια εσωκλείει στις ηχογραφήσεις της την ένταση, την ανάσα, την ατέλεια και το αυθόρμητο. Ισορροπώντας ακαταμάχητα ανάμεσα στο παγωμένο σκανδιναβικό ύφος και σε έναν ειλικρινή λυρισμό, η μουσική της μεταμορφώνεται σε μια ρευστή παλέτα συναισθημάτων, ακουμπώντας στην ανεξάρτητη pop, στον εναλλακτικό πειραματισμό και σε μια τραγουδοποιία που διαθέτει έντονη κινηματογραφική ευαισθησία.
