Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου είναι μουσικός, πεζογράφος και εικαστικός. Όχημα για τις μουσικές δραστηριότητές του είναι το συγκρότημα Stylianos Ou & The Cortisol Cows που συναπαρτίζεται από τη βιολοντσελίστρια και κιμπορντίστρια Μαριλού Θεολογίτη, τον κιθαρίστα Πάνο Λιάπη, τον μπασίστα Τόλη Μετζηδάκη και την ντράμερ και βιολονίστρια (!) Μυρσίνη Βεστάκη. Το πρώτο album τους του 2024 «Fucked Forever» ακολούθησε τον Μάιο το «Rotten» από την έγκριτη ανεξάρτητη εταιρεία Inner Ear. Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου, ηγετική φυσιογνωμία, δημιουργός και ερμηνευτής των τραγουδιών τους, μιλά για τη σχέση τους με «ξεχασμένες» τάσεις του αμερικανικού rock της δεκαετίας του ’90 αλλά και με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα που εντέλει δεν τους αφορά.
Εξαρχής εκφραζόσουν παράλληλα μέσα από τη μουσική, τα εικαστικά και τη λογοτεχνία ή προέκυψε στη διαδρομή;
Η αρχή, νομίζω, έγινε όταν μετά από πολύ «πρήξιμο» ο πατέρας μου μού αγόρασε μία φτηνή κλασική κιθάρα όταν ήμουν 13. Πάντα ήμουν αυτοδίδακτος, θυμάμαι που προσπαθούσα αποτυχημένα να «βγάλω» με το αυτί στην κιθάρα Black Sabbath και Deep Purple. Μάλλον όλα άρχισαν με τη μουσική λοιπόν. Στη συνέχεια ανακάλυψα τον Τσαρλς Μπουκόβσκι και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ στις μοναχικές βόλτες μου στα μικρά βιβλιοπωλεία του Ηρακλείου στην Κρήτη. Νομίζω ότι η ζωγραφική ήρθε αργότερα. Πάντως στο μυαλό μου προσπαθώ όσο το δυνατόν να μην τα ξεχωρίζω, τα θεωρώ ένα ενιαίο σύνολο, ένα «χημικό οπλοστάσιο» του εγκεφάλου μου με το οποίο αντιδρώ ή και αμύνομαι στον κόσμο.
Το όνομα The Cortisol Cows είναι χιουμοριστικό ή έχει και κάποιο ιδιαίτερο νόημα;
Μάλλον και τα δύο ταυτόχρονα. Από τη μία η κορτιζόλη είναι η κύρια στεροειδής «ορμόνη του στρες» και καθώς το στρες είναι καλώς ή κακώς σταθερός παράγοντας στη ζωή μας το βρήκα αστείο αλλά συνάμα και δραματικό, την εικόνα ενός κοπαδιού αγελάδων που αντί για γάλα παράγουν κορτιζόλη. Καθώς μας έχουν «αρμέξει» με κάθε έννοια και όλους τους δυνατούς τρόπους οι «κορτιζολικές αγελάδες» θα ήταν ένα ιδανικά ειρωνικό όνομα για μία μπάντα που παίζει ξεπερασμένο εναλλακτικό αμερικανικό rock στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Το ότι δύο από τα πέντε μέλη του γκρουπ είναι γυναίκες έχει σημασία για τον ήχο σε σχέση με το αν ήταν άλλοι δύο άντρες;
Πέρα από το φύλο, είναι εξαίρετες μουσικοί και αυτός ήταν ο λόγος που τις επέλεξα. Αμφότερες παίζουν πάνω από ένα όργανα με τρόπο πολύ ιδιαίτερο και ταιριαστό για τους Cortisol Cows, όπως φυσικά και τα άλλα δύο μέλη του γκρουπ.
Τι σε σαγηνεύει στο βιολοντσέλο ώστε να το έχεις κάνει πρωταγωνιστικό όργανο;
Νομίζω ότι ο ήχος του είναι υπέροχος και το ότι είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα όργανα των Cortisol Cows το κάνει να ξεχωρίζει μέσα σε ένα τραγούδι. Έχει ένα «συναισθηματικό βάρος» που η κιθάρα, για παράδειγμα, τουλάχιστον όπως τη χρησιμοποιούμε εμείς δεν έχει. Δεν θα συμφωνούσα όμως με το «πρωταγωνιστικό», καθώς όλα τα όργανα έχουν ισότιμη θέση στον ήχο μας.
Αν στιχουργικά είναι πιο εξωστρεφές, ποια θα έλεγες ότι είναι μουσικά η κυριότερη διαφορά του «Rotten» σε σχέση με το πρώτο album σας;
Δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν ιδιαίτερες στιχουργικές διαφορές. Αυτή που είναι αρκετά διαφορετική είναι η μουσική. Στο «Fucked Forever» η προσέγγιση ήταν πιο μινιμαλιστική, στο «Rotten» υπάρχουν περισσότερες κιθάρες, keyboards και άλλα ηχοχρώματα. Οι στιχουργικές ιστορίες που δεύτερου δίσκου υπό μία έννοια είναι η φυσική συνέχεια του πρώτου με πολλή ειρωνεία και έντονες αναφορές στην ποπ κουλτούρα.
Δεν είναι παράξενο να εκφράζεσαι και μέσω της Americana, ενός ιδιώματος που δύσκολα το φαντάζεσαι να ενδιαφέρει μουσικούς που δεν έχουν γεννηθεί ή έστω ζουν στις ΗΠΑ;
Μα αυτό πιστεύω ότι είναι το «ζουμί» της όλης υπόθεσης, ακριβώς αυτή η παράταιρη συνθήκη μιας μουσικής τόσο άγνωστης στο ελληνικό κοινό. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει η Americana είναι ότι ποτέ δεν πρόκειται να τη «ζήσω» από κοντά, αλλά τελικά τι σημαίνει αυτό; Στην εποχή μας μάλλον τίποτα. Όλα είναι ξένα και τελικά τίποτα δεν είναι ξένο αφού όλα τα «νιώθουμε» πλέον τόσο κοντά μας μέσα από την οθόνη. Ακόμα και ο πόλεμος και ο θάνατος πλέον δεν μας κάνουν εντύπωση. Όμως οφείλω να πω ότι δεν με ενδιαφέρει τόσο το ελληνικό κοινό, ποτέ δεν με ενδιέφερε, δεν είναι σνομπισμός, αλλά αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να εκφράζομαι ελεύθερα και όπως ακριβώς θέλω.
Το στοιχείο του θορύβου έρχεται κάπως σαν αντίβαρο αυτού του ίσως «συντηρητικού» για κάποιους/ες ακούσματος;
Για τον ήχο μας έχω ακούσει πολλές ταμπέλες, η χειρότερη ήταν το AOR (Adult Oriented Rock) που πραγματικά με έκανε να γελάσω πολύ. Όσο για το τι είναι συντηρητικό και τι όχι, είναι θέμα γούστου. Αυτό που είναι συντηρητικό για εμένα μπορεί να είναι προοδευτικό για εσένα. Πάντως τις περισσότερες «θορυβώδεις» κιθάρες στον δίσκο τις προσέθεσε ο παραγωγός μας, ο Κίμων Βλαχάκης, επειδή πολύ απλά πίστευε ότι ταίριαζαν στα τραγούδια.
Από τους τίτλους των τραγουδιών και μόνο σου αρέσει και ίσως σου προκύπτει αυθόρμητα ένας μικρότερος ή και μεγαλύτερος σουρεαλισμός στους στίχους σου;
Δεν μου άρεσε ποτέ ο όρος σουρεαλισμός. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή είναι πολύ γενικός. Σίγουρα όμως μου αρέσει η «καφρίλα» στους στίχους αλλά σε ένα συγκεκριμένο αισθητικό πλαίσιο. Έτσι κι αλλιώς οι Cortisol Cows λειτουργούν στη βάση και με τη νοοτροπία πολλών ηθελημένων αντιθέσεων.
Ποιο είναι το αγαπημένο τραγούδι σου από το «Rotten»;
Έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στο «A Cow’s Haircut».
Θα κάνετε ζωντανή παρουσίαση του δίσκου και συναυλίες το καλοκαίρι; Υπάρχουν ήδη ιδέες τραγουδιών ή έστω για την κατεύθυνση του επόμενου album;
Παρουσίαση του δίσκου έγινε ήδη στο EXA στις 22 Μαΐου μαζί με τους Mr. Egglemon & The Headfish. Το καλοκαίρι δεν έχουμε προγραμματίσει συναυλίες, θα επανέλθουμε από το φθινόπωρο. Για τον επόμενο δίσκο δεν έχω να πω κάτι συγκεκριμένο, φυσικά υπάρχουν ιδέες, αλλά χρειάζεται χρόνος για να σχηματοποιηθούν και να ολοκληρωθούν.
