Ανοίγεις το πρωί την τηλεόραση και παρακολουθείς λαμπερές βραδιές εγχώριων ή διεθνών μεγιστάνων αλλά και influencers, παρακολουθείς κοκτέιλ πάρτι σε υπερπολυτελή γιοτ ή δίπλα σε πανάκριβα supercars, εικόνες καθημερινής χλιδής ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου όπου οι εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν κατά 2 εκατομμύρια, με την περιουσία τους να αυξάνεται στα 98,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Χαράς ευαγγέλια για όλους όσοι προβάλλουν ασύλληπτα πλούτη χωρίς να έχουν διδαχθεί τίποτε από την Ιστορία...
Στην πραγματική ζωή, εδώ, στη φτωχή πλην όχι ιδιαιτέρως τίμια Ελλάδα, ο Μητσοτάκης πανηγυρίζει -το 2026...- το τέλος των Μνημονίων εφαρμόζοντας μνημονιακές συνταγές που ούτε η τρόικα δεν διανοήθηκε να επιβάλει. Πανηγυρίζει για μια μακροοικονομική εικόνα που ακόμα και η Κομισιόν σκιάζει διαπιστώνοντας στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας, καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, εκτεταμένο (και ανορθολογικό) πλέγμα φοροαπαλλαγών, προβληματική πολιτική στη στέγαση, προβληματική (αντι)περιβαλλοντική πολιτική. Τα λέει ελάχιστα, πιο κομψά, αλλά το μήνυμα το στέλνει: ο αυτοδιαφημιζόμενος ως μεταρρυθμιστής δεν έκανε μεταρρυθμίσεις.
Φανερό αποτέλεσμα, οι δείκτες ευημερίας βελτιώνονται για όσους διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία, μετοχές ή ακίνητα, ενώ ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιμετωπίζει καθημερινά τη φθορά της αγοραστικής του δύναμης. Παρακολουθώντας τα golden boys να αυξάνουν τις ήδη παχυλές αμοιβές τους, τους επιτελάρχες να μοιράζουν έργα και δημόσιο χρήμα -με απευθείας ανάθεση, εννοείται- και επιδόματα για τους υπόλοιπους, όσους παρακολουθούν τηλεοπτική προπαγάνδα επιπέδου σαπουνόπερας. Συν κάτι αυξήσεις σε ιερωμένους, δικαστικούς και απόστρατους - αυτούς που αντιμετωπίζουν ως σκληρό πυρήνα της φθίνουσας επιρροής τους.
«Και η Αριστερά;» θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. «“Εμείς κρατάμε με τα δόντια/ τα όσα ζήσαμε/ το δικό μας και το δικό σας παρελθόν, δεν θα αφήσουμε τίποτα να ξεχαστεί”/ τους απαντούσαμε ελπίζοντας πως θ’ ακούσουν» έγραφε μερικές δεκαετίες πριν ο Τίτος Πατρίκιος για να συμπληρώσει, αλλού: «Όταν οι άνθρωποι δεν αμφιβάλλουν για το δίκιο τους/ πόσο μπορούνε να αδικούνε...».
Η Αριστερά υπάρχει ακριβώς γιατί υποστηρίζει ότι η ευημερία δεν μετριέται από τον πλούτο των λίγων αλλά από την ποιότητα ζωής των πολλών.
