Μετά την απόλυτα επιτυχημένη καλοκαιρινή τους περιοδεία με πολλές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και Κύπρο, η Ρίτα Αντωνοπούλου και οι Ρεβάνς επανέρχονται στην Αθήνα για μια σειρά εμφανίσεων στη μουσική σκηνή Σφίγγα, από το Σάββατο 2 ως τις 23 Δεκεμβρίου. Η Ρίτα Αντωνοπούλου με την αγάπη του κόσμου στην καρδιά, με σεβασμό και λατρεία στην τέχνη που υπηρετεί, συναντά τους Ρεβάνς, ένα συγκρότημα εξαιρετικών νέων μουσικών οι οποίοι ήδη χαράζουν τη δική τους πορεία με το δικό τους ιδιαίτερο ήχο και στίχο, με ταλέντο, ήθος και ψυχή που όμοιά τους σπάνια βρίσκει κανείς. Εμείς τους συναντήσαμε και μας μίλησαν για τις εμφανίσεις τους αυτές που συνεχίζουνται κάθε Σάββατο.
Ρίτα Αντωνοπούλου
Η συνεργασία με τα παιδιά προέκυψε πολύ όμορφα κατά τη γνώμη μου...έχει ιστορία από πίσω κι εγώ αγαπώ τις ιστορίες. Πριν χρόνια παίζαμε με τον Θάνο Μικρούτσικο στη Λάρισα πιάνο φωνή. Κάποια στιγμή ανέβηκε στο καμαρίνι ένα παιδί που αμέσως μου κέντρισε το ενδιαφέρον γιατί ήταν πολύ γλυκιά φυσιογνωμία και τον λέγαν Αστέρη. Μας έδωσε από ένα cd με κάποια τραγούδια του. Θυμάμαι είχα διαβάσει τους τίτλους των τραγουδιών του και μου έκαναν εντύπωση και σκέφτηκα ότι ίσως υπήρχε κάτι ιδιαίτερο στα τραγούδια του. Όταν τα άκουσα επαληθεύτηκε αυτή μου η αίσθηση. Τον έφερα σε επαφή και με τον Θάνο και με κάποιους άλλους ανθρώπους του χώρου μήπως μπορούσε κάποιος να τον βοηθήσει να προχωρήσει με τη δουλειά του. Χαθήκαμε για κάποια χρόνια και μετά ήρθε στο ωδείο όπου δίδασκα τραγούδι και μπήκε στο τμήμα ως μαθητής. Συνεχίσαμε με ιδιαίτερα μαθήματα και μελετούσαμε και τα δικά του τραγούδια που έκανε τότε με το σχήμα του...τη Ρεβάνς. Κάπως έτσι φτάσαμε στο να πω τη Μάνα, ένα εκπληκτικό τραγούδι που μου χάρισαν. Στη συνέχεια του ζήτησα να συνεργαστούμε με τα τμήματα των μαθητών μου για να συνοδεύει με την κιθάρα του τα παιδιά μιας και έπαιζε πολύ καλά. Κάπου εκεί είχα γνωρίσει και τον Χρήστο Παπαδόπουλο στη Θεσσαλονίκη όπου και έμενε μόνιμα, ο έτερος της Ρεβάνς, και τον είχα κατασυμπαθήσει από την αρχή. Η ιδέα για συνεργασία επί σκηνής μου ήρθε το καλοκαίρι του 22 και τους το πρότεινα. Όταν μου έρχεται μια ιδέα στη δουλειά σπάνια κάνω λάθος κι ακολουθώ το ένστικτό μου. Ήξερα ότι ήταν μια ιδέα που θα μας έδινε κάτι σημαντικό. Ήθελα πολύ να παίξω με μπάντα ξανά μετά από χρόνια. Ήξερα επίσης ότι τα παιδιά αγαπούσαν πολύ τη δουλειά μου όλα αυτά τα χρόνια και ήταν φανατικοί θαυμαστές του Θάνου Μικρούτσικου κι αυτό μου έδινε πολύ μεγάλη χαρά γιατί καταλάβαινα ότι θα έμπαιναν με μεγάλη όρεξη και αγάπη μέσα στο πρότζεκτ. Και είχα δίκιο κι αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Έχουμε μοιραστεί πλέον πολλές παραστάσεις μέχρι σήμερα σε όλη την Ελλάδα και νιώσαμε ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε και φέτος. Η αποδοχή κι η αγάπη που εισπράξαμε ήταν τόσο καταλυτική, που με πλήρη γνώση του τί θα παρουσιάσουμε και φέτος στη Σφίγγα τα Σάββατα του Δεκεμβρίου, ερχόμαστε να μοιραστούμε την ψυχή μας και τίποτα λιγότερο. Ξέρετε είναι σπουδαίο να γνωρίζεις ανθρώπους που έχουν την ίδια αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι και το ίδιο πάθος με σένα αλλά να είναι ταυτόχρονα και υπέροχοι άνθρωποι στη ζωή τους. Δε συμβαίνει συχνά κι όταν συμβαίνει χρειάζεται να σταματάς και να το αγκαλιάζεις με αγάπη. Ερχόμαστε λοιπόν με ό,τι έχουμε και το εννοώ όπως το λέω. Με το ταλέντο μας, την καρδιά μας, την αγάπη μας, τις ιδέες μας, την αγωνία μας, τη χαρά μας, την ανυπομονησία μας, τις ατέλειές μας, το πάθος μας, τα τραγούδια μας, την αγκαλιά μας. Ερχόμαστε να μοιραστούμε αυτό που είμαστε και να γίνουμε όλοι ένα και να φύγουμε από εκεί μετά από κάθε παράσταση λίγο πιο γεμάτοι, λίγο καλύτεροι και με φλόγα στην καρδιά. Σας περιμένουμε και σας ευχαριστούμε για όλη την αγάπη και τη στήριξη όλον αυτόν τον καιρό. Κι εγώ προσωπικά με κάθε ευκαιρία θα σας δηλώνω τη βαθιά μου συγκίνηση για τον τρόπο που αγαπάτε αυτό που κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστούμε.
Χρήστος Παπαδόπουλος
Οι κοινές εμφανίσεις μας, τα Σάββατα του Δεκέμβρη που μας έρχεται στη Σφίγγα, με την αγαπημένη μας Ρίτα, είναι θεωρώ μια φυσική συνέχεια της μουσικής ομάδας που ξεκινήσαμε το καλοκαίρι του 2022 παρέα. Από την πρώτη πρόβα υπήρξε μια πολύ ευχάριστη επικοινωνία μεταξύ μας, που οδήγησε όλο αυτό το διάστημα σε πολλές όμορφες δημιουργικές στιγμές πάνω και κάτω από τη σκηνή. Η ενέργεια που μεταδίδει η Ρίτα στο ακροατήριο, μέσα από την ειλικρινή κατάθεση του συναισθήματος της στιγμής, είναι πολύ έντονη και σε παρασέρνει να την ακολουθήσεις στο καλλιτεχνικό σύμπαν που δημιουργεί κάθε φορά επί σκηνής. Το ίδιο , μπορεί και λίγο εντονότερο, συναίσθημα σε κυριεύει και όταν παίζεις ως μουσικός μαζί της. Απλά ανεβαίνεις στο ''πλοίο'' και την ακολουθείς στο ταξίδι της και όπου σε πάει. Το ιδιαίτερο σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι νιώθεις κάθε στιγμή πως αυτό το ταξίδι είναι προϊόν συνδημιουργίας και όχι το αφήγημα μιας τραγουδίστριας που κοιτάει τον κόσμο από ψηλά.
Είχα τη χαρά να είμαι κι εγώ για χρόνια ακροατής της και το επαγγελματικό αλλά και προσωπικό μας αντάμωμα, απλά μου επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο αυτό που πίστευα για την ίδια μέχρι τότε. Σε μουσικό επίπεδο χάρηκα ιδιαίτερα που υπήρξε μια ελευθερία να πειραματιστούμε χωρίς ουσιαστικά όρια. Αυτό άλλες φορές ''πετυχαίνει'' και άλλες όχι, αλλά το σίγουρο είναι ότι βοηθάει στο δέσιμο της ομάδας και στην δημιουργία ενός κοινού καλλιτεχνικού αφηγήματος. Κάτι που δεν είναι καθόλου δεδομένο σε μια συνεργασία. Ήταν η πρώτη φορά για εμάς ως Ρεβάνς, που κάναμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Γυρίσαμε μουσικές σκηνές και θέατρα, γνωρίσαμε κόσμο και εμπλουτίσαμε κατά πολύ τις εμπειρίες μας. Νιώθω ότι αυτό αποτυπώνεται πια στο παίξιμό μας , αλλά και στην γενικότερη καλλιτεχνική παρουσία μας είτε ως μονάδες ο καθένας ξεχωριστά αλλά και ως ομάδα φυσικά. Ανυπομονώ να ξανανέβουμε στη σκηνή παρέα.
Αστέρης Κωνσταντίνου
Καταρχάς η Ρίτα είναι το πιο σημαντικό άτομο στη μουσική μου πορεία μέχρι σήμερα και από προσωπικής άποψης και από επαγγελματικής. Ο έρωτας μου για την καλλιτεχνική της παρουσία άρχισε να σχηματίζεται από όταν ήμουν ακόμα μαθητής και την είχα πρωτοδεί στο κηποθέατρο της Λάρισας σε μια περιοδεία του Θάνου Μικρούτσικου. Από την επόμενη μέρα άρχισα να φαντασιώνομαι τα τραγούδια μου με τη φωνή της, ακόμα και εκείνα τα ανώριμα που έγραφα έφηβος. Θυμάμαι κάποια στιγμή καθόμουν με τον πατέρα μου στην κουζίνα, του έπαιξα ένα τραγούδι που είχα γράψει τότε (ούτε που το θυμάμαι σήμερα) και του είπα αυτό κάποια στιγμή θα το τραγουδήσω μαζί με την Αντωνοπούλου και ύστερα ας χάσω τη φωνή μου. Όταν ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, πριν ακόμα γνωριστούμε, ταξίδευα συχνά στην Αθήνα για να την ακούω και να τη μελετάω. Κάποια στιγμή όταν πια είχα τελειώσει τις σπουδές και επέστρεψα στη Λάρισα για ένα διάστημα, η Ρίτα ήρθε για συναυλία με τον Μικρούτσικο και εγώ ετοίμασα ένα ντέμο με τραγούδια μου να πάω να τους το δώσω. Πήγα στη συναυλία με τρεμάμενα πόδια από το άγχος, ήπια τρεις βότκες για να μου φύγει η ντροπή και ανέβηκα στο καμαρίνι. Εκεί άρχισαν όλα όπως τα περιγράφει η Ρίτα. Μετά από κάποια χρόνια έγινα μαθητής της και επίσημα, μου έμαθε να τραγουδάω, να εντοπίζω τον πυρήνα του κάθε στίχου και να ξεπερνάω τους φόβους της έκθεσης. Τα πιο δυνατά μαθήματα βέβαια τα παίρνω τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που βρίσκομαι δίπλα της στη σκηνή και προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω πώς το κάνει όλο αυτό. Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου ήταν όταν είχαμε πάει να ηχογραφήσουμε το "Μια μάνα" που συμπεριλήφθηκε στο δίσκο μας "Τσάι στο Παλέρμο". Ένιωθα πως όλο το στούντιο δονούταν και η τρίχα μου κατέβηκε την επόμενη μέρα. Όταν μου τηλεφώνησε για να συνεργαστούμε σε ζωντανές εμφανίσεις με τους Ρεβάνς, ήμασταν για καφέ με το Χρήστο στο Παγκράτι. Από τη στιγμή που έκλεισε το τηλέφωνο και για αρκετό καιρό μετά η καρδιά μου δεν ήταν στη θέση της. Η Ρίτα μας πήρε από το χέρι και μας έβγαλε σε μεγάλα ακροατήρια και σκηνές, παίξαμε παρέα σε συναυλίες αλληλεγγύης και γράψαμε στο στούντιο αρκετές φορές. Θέλω ακόμα να μοιραστώ πως το πιο συγκινητικό για μένα είναι ο τρόπος που μας στηρίζει στις ζωντανές εμφανίσεις. Όταν έρχεται η ώρα να παίξουμε τα δικά μας τραγούδια, ενώ συνήθως οι αναγνωρίσιμοι καλλιτέχνες όταν συνεργάζονται με ένα νέο σχήμα χρησιμοποιούν αυτό το χρόνο για να κάνουν διάλειμμα, η Ρίτα μένει πάνω στη σκηνή χορεύοντας μαζί μας και κάνοντάς μας φωνητικά. Μας είχε λείψει ο χειμώνας, μας είχαν λείψει οι σκηνές, καλή αντάμωση λοιπόν τα Σάββατα του Δεκέμβρη στη Σφίγγα!
