Αν το ερώτημα "Τι είν' η πατρίδα μας", που αποτέλεσε το μότο του διετούς καλλιτεχνικού προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου, αφορά, εκτός άλλων, και την καταβύθιση στις ρίζες του ελληνικού θεάτρου, τότε η παρουσίαση της Γκόλφως του Σπυρίδωνος Περεσιάδου, σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου, αποτελεί πραγματικά ένα πολύ καλό κλείσιμο. Κι αυτό γιατί το βουκολικό αυτό δραματικό ειδύλλιο έχει ταυτιστεί με τις πηγές της ελληνικής παραστασιακής εμπειρίας, τα μπουλούκια, αυτές τις "άγριες" μορφές περιοδευόντων θιάσων...
Η Γκόλφω γράφεται το 1893 και αποτελεί το δεύτερο έργο του σχεδόν τυφλού συγγραφέα της, ο οποίος γεννήθηκε το 1854 στο Μεσορρούγγι του νομού Αχαΐας και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ακράτα. Εκεί πρωτοπαρουσιάζεται η Γκόλφω και συναντά απρόσμενα μεγάλη επιτυχία, ενώ αντιθέτως το πρώτο έργο του Περεσιάδου, που είχε παρουσιάσει στην Αθήνα, η Μαργαρίτα, απέσπασε "πικρόχολα σχόλια, ύβρεις και εμπτυσμούς"... Τον επόμενο χρόνο παίχτηκε στην Αθήνα και στη συνέχεια σε όλα τα μεγάλα και μικρά κέντρα του ελληνισμού, ενώ έφτασε να παρασταθεί από ελληνικό θίασο ακόμη και στα ανάκτορα του Γιλδίζ στην Κωνσταντινούπολη, μπροστά στον σουλτάνο.
Η μεγάλη επιτυχία του ειδυλλίου της Γκόλφως και του Τάσου, που αποτελεί μια ελεύθερη μεταφορά του μύθου του Δάφνη και της Χλόης, χάρη στον αισθηματικό και έντονα μελοδραματικό τόνο του συγγραφέα, το μετέτρεψε σε "έργο ευκαιρίας" με εξασφαλισμένη επιτυχία για όλους τους περιοδεύοντες ανά την τότε επικράτεια θιάσους. Παράλληλα, η τύχη του συνεχίστηκε στον κινηματογράφο, καθώς αποτέλεσε τη βάση για την πρώτη βουβή ελληνική ταινία (γυρισμένη το 1915 από τον Κώστα Μπαχατόρη, αλλά και 40 χρόνια αργότερα από τον Ορέστη Λάσκο), ενώ έγινε ακόμη οπερέτα, μυθιστόρημα κ.λπ.
Τις τελευταίες δεκαετίες το έργο του Σπ. Περεσιάδου, αφού χρησίμευσε ως ένα από τα μοτίβα του Θίασου του Θ. Αγγελόπουλου, έχει παρασταθεί μονάχα ως σκηνικό σχόλιο, είτε ως Μια ζωή Γκόλφω από το Ελεύθερο Θέατρο (1974) είτε ως Goλfω, από τη θεατρική εταιρεία Χώρος του Σίμου Κακάλα (2004). Ο Ν. Καραθάνος, έχοντας να αντιπαλέψει τα στερεότυπα που ενστικτωδώς ανασύρονται στο άκουσμα και μόνο του τίτλου, καταθέτει τη δική του, σύγχρονη ματιά πάνω στο ιστορικό αυτό έργο, κατανέμοντας τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους σε τρεις γυναίκες (Εύη Σαουλίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Αλίκη Αλεξανδράκη) και τρεις άνδρες ηθοποιούς (ο ίδιος και οι Χάρης Φραγκούλης, Γιάννης Βογιατζής).
Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, που θα παρουσιάζεται από αύριο Τετάρτη στη σκηνή Κοτοπούλη-Ρεξ, παίρνουν επίσης μέρος οι Μ. Διακοπαναγιώτη, Γ. Κότσιφας, Χρ. Μαξούρη, Γ. Μπινιάρης, Α. Παπαδημητρίου, Μ. Σαράντης, Α. Τριανταφύλλου.
