Πάνω στο ζάπινγκ, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, πέφτω κάποια στιγμή στη... γιορτή θετικής ενέργειας του Mad. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, κάποιος θα όφειλε να εξακολουθήσει την αναζήτηση, αν μη τι άλλο για λόγους αυτοπροστασίας. Μα, από τη μια η «επαγγελματική διαστροφή», από την άλλη η νοσηρή περιέργεια, λέω, ας δω λιγάκι, κι όσο αντέξω.
Όπως διαπίστωσα, το πράγμα παραείναι ακραίο για να το αγνοήσεις.
Δυο DJs λοιπόν, που δρουν επί ελληνικού εδάφους (ζητώ συγνώμη, ονόματα δεν συνεκράτησα) παρουσίαζαν ένα... άλλο ζευγάρι DJs, made in Greece επίσης, με διεθνή καριέρα όμως. «Άυπνοι» οι διεθνούς status celebrities, καθότι «άρτι αφιχθέντες από Ibiza», μετά από κάποιες εθνικοπατριωτικές νύξεις που δεν πολυκατάλαβα, ευχαρίστησαν την «Ελλάδα» που αισθανόταν υποχρεωμένη να τους αποθεώνει σε κάθε τους φράση και... σκαρφάλωσαν στα decks για ένα μικρό special show.
Δεν ξέρω αν πρέπει ή αν μπορώ να περιγράψω αυτό που επακολούθησε. Το σίγουρο πάντως είναι ένα: οι ήχοι που άκουσα με... καταδιώκουν από εκείνη τη στιγμή, βγαλμένοι, θα 'λεγες, από διήγημα του H. P. Lovecraft, μάστερ της σκηνοθεσίας εφιαλτικών κλιμάτων.
Ένας διανοητικά ανάπηρος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, θα έβγαινε από τα ρούχα του μ' αυτό το άκουσμα. Αν το «Παριζάκι Υφαντής» (για να δώσω κάτι σαν... στίγμα) αποτελούσε το μουσικό αντίστοιχο των greeklish, ετούτο εδώ ήταν το μουσικό αντίστοιχο μιας χαοτικής γκουγκλομετάφρασης. Κι ωστόσο η ανυπαρξία «δομής» ήταν ένα τίποτα μπροστά στη μανία με την οποία αυτό το συνονθύλευμα πλαστικοποιημένων, μεταλλαγμένων, στραμπουληγμένων ήχων ξεσπούσε στα κεφάλια ενός αφασικού πλήθους που, φρενιασμένο από το light show, δεν έπαυε να ουρλιάζει. Και μπορεί το event να έδειχνε σκηνοθετημένο από μια Λένι Ρίφενσταλ σε delirium tremens, ωστόσο η εντολή από το σουρεαλιστικό Reichstag ήταν σαφής, μη επιδεκτική αντιρρήσεων: Γίνε... χυλός, αποκτηνώσου. Πώς το 'λεγε το σλόγκαν της Diesel πριν από κάτι χρόνια; BE STUPID.
Μέχρι μια εποχή ξέραμε ότι οι νέοι είναι εκείνοι που «ψάχνονται» με τη μουσική. Ότι οι μεγαλύτεροι, ελλείψει χρόνου, ενδιαφέρονται γι' αυτήν κυρίως νοσταλγικά, σαν soundtrack της εποχής της αθωότητας. Οι νέοι όμως, που αποτελούσαν κάποτε την ελίτ των φιλόμουσων, έχουν γίνει σήμερα επίσης πολυάσχολοι, απείρως περισσότερο απ' ό,τι ήταν κάποτε οι συνομήλικοί τους: σχολείο, ξένες γλώσσες, φροντιστήριο, διάφορα ιδιαίτερα, αθλητισμός, σερφάρισμα... Ο χρόνος για μουσικές εντρυφήσεις λιγοστεύει, ενώ ταυτόχρονα μια γενική, συντονισμένη επίθεση από τα media επιδιώκει να στραγγίσει το πιο ζωντανό κομμάτι του πληθυσμού, όχι από τη... θετική του ενέργεια, αλλά από την ικανότητα να σκέφτεται και να αισθάνεται.
Η τακτική: βίαιη μαζοποίηση με «καλλιτεχνικές» προδιαγραφές, μέσω της αέναης, τυχαίας εναλλαγής των φυρερίσκων, DJ's, τραγουδιστών κ.λπ., σε μια εξουσία που ευδοκιμεί αποκλειστικά στη φαντασία τους, κατ' αντιστροφήν του αντιεξουσιαστικού σλόγκαν.
Πάσα ομοιότης με πολιτικές / προεκλογικές δραστηριότητες, μέρες που είναι, είναι εντελώς συμπτωματική. Έτσι κι αλλιώς, το πρόβλημα, και ταυτόχρονα ο νόμος που διέπει την κοινωνική πραγματικότητα, είναι ένα(ς): τα πράγματα παντού έχουν «χοντρύνει» τόσο πολύ, που είναι πια δύσκολο να τα πεις με τ' όνομά τους. Αποτέλεσμα; Καταστάσεις όπως η παραπάνω αφήνονται ανεξέλεγκτες, ως... δεδομένες.
Ένα ερώτημα μόνο για το τέλος: υπάρχουν άραγε κάποιοι από το πολιτικό προσωπικό μας, άνθρωποι του πολιτισμού ας πούμε, που μπορούν να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι στην terra incognita που αποτελεί για τους ενήλικες ο χώρος της νεανικής κουλτούρας; Και αν ναι, ενδιαφέρονται να το κάνουν; Γιατί και ο τρόπος διασκέδασης ακόμα αντανακλά κάτι τουλάχιστον απ' την παιδεία του διασκεδαστή / διασκεδάζοντος.
