ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΑΝΤΖΑΝΑ
Περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια από τότε που ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου μας τον σύστησαν υπογράφοντας την πρώτη δουλειά του, ο ερμηνευτής από τη Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να είναι παρών. Με συνεπή αν και «αθόρυβη» πορεία όλο αυτό το διάστημα, με πρόσφατο ακόμα τον τελευταίο (δέκατο τέταρτο κατά σειρά) δίσκο του Δεν Σου Ανήκω, ο Κώστας Μακεδόνας είναι από τους λίγους που δεν ελάττωσαν τις δραστηριότητές τους στην περίοδο της κρίσης χωρίς αντίστοιχα να χαμηλώσει τα στάνταρ του, κάτι που στους –και μουσικά– χαλεπούς καιρούς μας μόνον ευκαταφρόνητο δεν είναι. Οι απόψεις που διατυπώνει, ως ενεργό μέρος της, για το πώς διαμορφώθηκε η ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί παρά να παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
* Τι σε έκανε, αντίθετα με την τακτική που επικρατεί στην... εναπομείνασα δισκογραφία, να εμπιστευθείς στο συγκεκριμένο δημιουργικό δίδυμο ολόκληρο το Δεν Σου Ανήκω;
Στην αρχή της καριέρας μου με στήριξαν πολλοί σημαντικοί δημιουργοί. Αισθάνομαι τώρα μεγάλη χαρά αλλά και ευθύνη που ήρθε η δική μου σειρά να στηρίξω νέους δημιουργούς και να τους συστήσω στο ευρύ κοινό. Ο Κωνσταντίνος Βελλιάδης και ο Τέρπανδρος, σε πείσμα των καιρών, γράφουν ωραία, «κανονικά» τραγούδια, συνδυάζοντας το ταλέντο τους με την αγάπη και τον σεβασμό στο καλό ελληνικό τραγούδι.
* Το «Χωρίς Εσένα» ως πρώτη επιλογή ήταν, αν όχι παράδοξη, πάντως λίγο ανορθόδοξη για εσένα, έτσι δεν είναι;
Πρώτα απ' όλα να σου πω πως δεν πιστεύω στον διαχωρισμό εμπορικό - ποιοτικό τραγούδι. Το «Χωρίς Εσένα» είναι μια δυναμική μπαλάντα που μπορεί να ακουστεί από όλο τον κόσμο. Θεωρώ ότι είναι ένα πολύ όμορφο τραγούδι και χαίρομαι που ο κόσμος το έχει αγκαλιάσει. Γνωρίζω ότι ο κόσμος με έχει μάθει και με έχει στηρίξει με πιο λαϊκά τραγούδια, αλλά στο ρεπερτόριό μου έχω συμπεριλάβει και αρκετά ερωτικά και πιο σύγχρονα. Έτσι νομίζω ότι και αυτό βρίσκει τον χώρο του, όχι μόνο στην δισκογραφία αλλά, κυρίως, στις συναυλίες μου.
* Πώς προέκυψε το ντουέτο με τον Γιώργο Νταλάρα στο «Ώς Εδώ»; Θέλατε οπωσδήποτε το συγκεκριμένο τραγούδι να είναι ντουέτο και μάλιστα μαζί του;
Από την αρχή που ακούσαμε αυτό το τραγούδι σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραία ιδέα να «μοιραστεί», και ο ιδανικότερος τραγουδιστής θα ήταν ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος, εκτός τού ότι διαχρονικά είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες τραγουδιστές, είναι και πολύ καλός φίλος και δάσκαλός μου.
* Έχεις τραγουδήσει πολλά είδη ελληνικού τραγουδιού, τελικά όμως επιστρέφεις πάντα στη βάση σου, δηλαδή το λαϊκό. Θεωρείς τον εαυτό σου αποκλειστικά λαϊκό τραγουδιστή ή όχι απαραίτητα;
Φυσικά και αισθάνομαι λαϊκός τραγουδιστής, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ανάγκη να περιορίζομαι σε ένα μόνον είδος. Ελπίζω και στο μέλλον να έχω την ευκαιρία να τραγουδήσω αρκετά διαφορετικά πράγματα και συνεχώς να εξελίσσομαι.
* Αντίστοιχα, θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου αποκλειστικά ερωτικό ερμηνευτή;
Όχι, αλίμονο! Ο έρωτας είναι σημαντικό στοιχείο στη ζωή μας, και βέβαια στο τραγούδι, αλλά δεν σταματάμε εκεί. Όπως υπάρχουν και ο προβληματισμός, η λύπη, η χαρά και ο αγώνας στη ζωή μας, έτσι και στο τραγούδι είναι όμορφο να εκφράζουμε πολλά και διαφορετικά κάθε φορά συναισθήματα.
* Ποια είναι η γνώμη σου για τα reality shows ανάδειξης «νέων ταλέντων»; Θα πήγαινες σε κάποιο από αυτά ως μέλος της κριτικής επιτροπής αν σ' το πρότειναν;
Κάθε εποχή έχει τους δικούς της τρόπους ανάδειξης νέων ταλέντων, μην ξεχνάς ότι και παλαιότερα υπήρχαν οι εκπομπές του Οικονομίδη στο ραδιόφωνο ή αργότερα το τηλεοπτικό «Να Η Ευκαιρία». Η αισθητική αλλάζει κάθε φορά, καθώς και ο μουσικός χώρος που εκπροσωπείται. Καθένας από εμάς θέλει να βρει τον δρόμο του και δεν θα κρίνω κανέναν που θα δοκιμάσει ό,τι μπορεί, στο πλαίσιο φυσικά τού «ευ αγωνίζεσθαι». Η ζωή μου όμως εδώ και αρκετά χρόνια είναι πολύ γεμάτη... 'Εχοντας ήδη τρεις μεγάλες αγάπες (το τραγούδι, την αεροπορία και φυσικά την οικογένεια και τους φίλους μου) δεν νομίζω πως θα είχα χρόνο για κάτι τέτοιο.
* Ποιες συνεργασίες θεωρείς ότι σε καθόρισαν ως ερμηνευτή και διαμόρφωσαν την πορεία σου, αλλά και ποιες θυμάσαι περισσότερο από προσωπική και συναισθηματική άποψη;
Οι συνεργασίες μου με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Λίνα Νικολακοπούλου, Χρήστο Νικολόπουλο και Γιώργο Ζήκα στη δισκογραφία και εκείνες με τους Βίκυ Μοσχολιού, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη και Ανδρέα Βουτσινά στις ζωντανές εμφανίσεις διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την πορεία μου και το ποιος είμαι καλλιτεχνικά. Πάντα όταν κοιτάζω πίσω τις σκέφτομαι με πολύ θετικά αισθήματα.
* Yπάρχει κάποιος/-α ερμηνευτής/-ια που δεν έχεις συνεργαστεί μέχρι τώρα μαζί του/της και θα το ήθελες πολύ; Περιλαμβάνονται και εκείνοι/-ες που δεν ζουν πια...
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, μοναδικός ερμηνευτής με υπέροχα τραγούδια και πορεία. Έχω ερμηνεύσει πολλές φορές τραγούδια του σε συναυλίες μου αλλά, πραγματικά, θα ήθελα να μοιραστώ τη σκηνή μαζί του. Από όσους δεν υπάρχουν πια θα αναφέρω τους Στέλιο Καζαντζίδη και Γρηγόρη Μπιθικώτση, ό,τι και να πω για αυτούς και την αξία τους θα ήταν λίγο!
* Προτιμάς να εμφανίζεσαι σε μεγάλους χώρους όπου όλα είναι άψογα αλλά είσαι πιο «αποστασιοποιημένος» από το κοινό ή σε μικρότερους που ίσως να έχουν τεχνικές και άλλες ατέλειες αλλά η επαφή με τον κόσμο είναι πιο άμεση και «ζεστή»;
Τα τελευταία χρόνια, ειδικά την χειμερινή περίοδο, έχω επιλέξει να εμφανίζομαι σε σχετικά μικρούς χώρους όπως το Ρυθμός Stage. Το καλό είναι ότι οι μικρές μουσικές σκηνές, τουλάχιστον οι περισσότερες, έχουν βελτιώσει αισθητά τον ήχο τους, οπότε οι τεχνικές ατέλειες έχουν περιοριστεί. Το καλοκαίρι πάλι, παίζοντας σε ανοιχτούς χώρους και σε πολύ μεγαλύτερο κοινό, η επαφή δεν χάνεται, απλώς είναι διαφορετική. Μπορεί να μην βλέπω κάθε θεατή στα μάτια, ωστόσο νιώθω τη χαρά και τη συμμετοχή του.
* Ποιες συνέπειες είχε η εξαετία σχεδόν πια των Μνημονίων και της κρίσης στη δισκογραφία και γενικά σε αυτό που λέμε «μουσική βιομηχανία»;
Είναι λίγο αστείο να μιλάμε πια για μουσική βιομηχανία. Οι δισκογραφικές εταιρείες που απέμειναν είναι ελάχιστες και έχουν αλλάξει πάρα πολύ, αφού πλέον βασική τους δουλειά δεν είναι η κυκλοφορία δίσκων αλλά το management των τραγουδιστών. Έτσι λοιπόν τα CD που κυκλοφορούν είναι ελάχιστα αλλά και οι συναυλίες έχουν περιοριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό.
* Θεωρείς ότι το επίπεδο του ελληνικού τραγουδιού, όσον αφορά σε όλα τα στοιχεία του (σύνθεση, στίχο, εκτέλεση/ενορχήστρωση/παραγωγή και φυσικά ερμηνεία), είναι συνολικά ανώτερο ή κατώτερο σε σχέση με δέκα ή και είκοσι χρόνια πριν, όταν δηλαδή ξεκινούσες;
Νομίζω πως είναι πολύ μικρή χρονική περίοδος για να κάνουμε συγκρίσεις... Σίγουρα η κρίση της δισκογραφίας, που ξεκίνησε πριν ακόμα από την οικονομική κρίση της χώρας, έχει επηρεάσει τον αριθμό των δίσκων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επηρεάστηκε και η ποιότητα. Ας αφήσουμε καλύτερα να κυλήσει και άλλος χρόνος για να δούμε... Άλλωστε, πολλά τραγούδια και μουσικές θέλουν χρόνο για να ανακαλυφθούν, ίσως όμως και ο χρόνος μάς κάνει να ξεχάσουμε πολλά άλλα, που έγιναν γνωστά λόγω συγκυριών.
* Θεωρείς την έξοδο από την κρίση εφικτή και, αν ναι, ποιες είναι οι προϋποθέσεις γι' αυτό;
Αλίμονο αν δεν ελπίζουμε για κάτι καλύτερο στο μέλλον... Βασική προϋπόθεση είναι να αναλάβει ο καθένας μας την ευθύνη που του αναλογεί. Μέσα από την καθημερινότητά μας μπορούμε να κάνουμε όλες τις αλλαγές που χρειαζόμαστε. Φυσικά είναι σημαντικό να ξέρουμε τι και ποιον ψηφίζουμε, όμως δεν φτάνει μόνον αυτό. Ας ξεκινήσουμε καθένας από το σπίτι και τη γειτονιά του, να είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον και η ζωή μας μπορεί να αλλάξει.
* Τα προσεχή σου σχέδια;
Στις 17 και 24 Οκτωβρίου θα είμαι στο Ρυθμός Stage, με ένα λαϊκό πρόγραμμα που περιλαμβάνει τραγούδια από όλη τη μέχρι τώρα διαδρομή μου καθώς και μερικά από εκείνα του νέου CD. Από τα τέλη Νοεμβρίου θα είμαι με τους Άγαμους Θύτες για όλη την υπόλοιπη σεζόν.
Δεν έχω λοιπόν παρά να ευχηθώ στον Κώστα Μακεδόνα να συνεχίσει να κάνει με το ίδιο αμείωτο κέφι και διάθεση, ακόμα και υπό τις αντίξοες τωρινές συνθήκες, αυτό που τόσο αγαπά, δηλαδή να τραγουδά...
