4ο JAZZ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ - Ίλιον, Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015
Περνώντας μέσα από ένα σκοτεινό και αχανές πάρκο στα δυτικά της Αθήνας κατέληγες σ' ένα μέρος φωτεινό που λειτουργούσε συμβολικά, σαν μια νότα ελπίδας. Για την ελληνική σκηνή της jazz, αλλά και γενικότερα τον ταλαιπωρημένο πολιτισμό μας. Στο κατάμεστο θέατρο του Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης» με τη σφραγίδα / καλλιτεχνική επιμέλεια του θρυλικού jazzman Γιώργου Τρανταλίδη διεξήχθη το «4ο Jazz στο Πάρκο» την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου, με ελεύθερη είσοδο. Ο πολύπειρος ντράμερ - συνθέτης δεν έπαιξε ούτε αυτή τη φορά (το είχε κάνει μόνο στο 1ο και 2ο φεστιβάλ), παρουσίασε όμως 17 έμπειρους αλλά και εξελίξιμους jazz μουσικούς μέσα από τα 5 σχήματα που πήραν μέρος.
Η επιτυχία του «Jazz στο Πάρκο» μπροστά σε 3.500 περίπου κόσμο, μπορεί να του δώσει το χαρακτηρισμό «η εκδίκηση της Jazz»! Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η «jazz είναι της μόδας, γι' αυτό και είναι παντού». Η ποιότητά του φεστιβάλ, η συμμετοχή του κοινού σε όλη τη διάρκειά του και το γεγονός ότι ένα τέτοιο θέαμα τράβηξε την προσοχή όχι μόνο των υποστηρικτών τού «πολιτισμός στα δυτικά», είναι η απάντηση. Εκεί βρέθηκε και όλη σχεδόν η ελληνική σκηνή της jazz δικαιολογώντας αυτό τον χαρακτηρισμό, και όσοι συμμετείχαν στο φεστιβάλ και όσοι όχι.
Το κοινό ζέστανε ο βετεράνος κιθαρίστας και δάσκαλος Τάκης Αναγνωστόπουλος με το Four Blues Quartet του (Παναγιώτης Μπουραζάνης - μπάσο, Μάρκος Χαϊδεμένος - πιάνο, Νίκος Καπηλίδης - ντραμς) με διασκευές τραγουδιών των Herbie Hancock, John Scottfield, αλλά και Hendrix στο Third Stone From The Sun. Ακολούθως το κουαρτέτο του τρομπετίστα Ανδρέα Πολυζωγόπουλου (συν Κώστας Χριστοδούλου, Αντώνης Μαράτος, Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης) με πολλά καινούργια κομμάτια από το Anicca, το fusion σχήμα των Tanukia (Χάρης Χαραλάμπους, Δημήτρης Κλώνης, Μάξιμος Δράκος). Επίσης τα καινούργια κομμάτια του τέσταρε στο κοινό και το ελπιδοφόρο Next Step Quintet (Τάκης Πατερέλης, Θεόδωρος Κότσιφας, Γιάννης Παπαδόπουλος, Ντίνος Μάνος, Βασίλης Ποδαράς) με ήχο διαφορετικό στο live από εκείνο του παρθενικού lounge-jazz άλμπουμ του. Τη βραδιά έκλεισε γύρω στη 1 μετά τα μεσάνυχτα η ερμηνεύτρια Μιράντα Βερούλη, με τη συμμετοχή του τρομπετίστα Α. Πολυζωγόπουλου στο κουιντέτο της Desafinados, με latin-jazz.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ANGEL OLSEN + MANI DEUM
Αν Club 15/9/2015
Το στοίχημα που έχει θέσει με τους (δύο μέχρι στιγμής) δίσκους της η μόλις 28χρονη Αμερικανίδα τραγουδοποιός Angel Olsen είναι αν θα καταφέρει να ξεχωρίσει από τις δεκάδες συναγωνίστριές της που κινούνται στο ίδιο πάνω κάτω indie - folk στυλ με το δικό της. Συνεπακόλουθα, ένα ακόμη στοίχημα που μπαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι αν θα μπορέσει σε μία συναυλία της να κερδίσει την προσοχή του ακροατηρίου της, αν οι ομιλίες που κυριεύουν συχνά την αίθουσα θα κοπάσουν και οι θεατές θα προσέξουν τα όσα συμβαίνουν και, κυρίως, ακούγονται από τη μεριά της σκηνής. Η εκ του σύνεγγυς εμπειρία μας μαζί της έπεισε ότι και στις δύο παραπάνω υποθέσεις βγήκε νικήτρια, και δεν χρειάστηκε πολύ για να κατανοήσουμε τους λόγους. Εξαιρετικά τραγούδια, παιγμένα από ένα τετραμελές σχήμα που ήξερε να διατηρεί τις δυναμικές ισορροπίες ανάμεσα στο σε ένταση ήχου και το συναισθηματικά φορτισμένο, και η φωνή της ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής που αναδείκνυε τις συνθέσεις της. Πολλά χαμόγελα διέκρινα όταν διάλεξε να διασκευάσει το «Tougher Than The Rest» του Bruce Springsteen, χάθηκαν όμως όταν έκλεισε τη βραδιά συγκλονιστικά με μια μακροσκελή εκτέλεση του «White Fire». Με μία λέξη, ήταν εξαιρετική! Τη βραδιά άνοιξαν οι δικοί μας Mani Deum, με σεβαστή πορεία ήδη στα εγχώρια μουσικά δρώμενα και δύο κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους. Κινούνται στον χώρο που δημιουργεί το τρίγωνο 16 Horsepower, And Also The Trees και Διάφανα Κρίνα κι αυτό που κάνουν το κάνουν καλά, επάνω στη σκηνή και εκτός της.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ, ΧΑΪΝΗΔΕΣ, «ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ» - ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 16/9
Η μουσική παράσταση «Ερωτόκριτος» ήταν κάτι διαφορετικό την περασμένη εβδομάδα. Το μακροσκελές αφηγηματικό ποίημα του Β. Κορνάρου μεταμορφώθηκε σε μια αριστουργηματική περφόρμανς με τη χορευτική ομάδα «Κι όμΩς κινείται» να ερμηνεύει ακροβατώντας τις αφηγήσεις του Ψαραντώνη και του Δ. Αποστολάκη, καθ' όλη την διάρκεια του έργου. Ο «καπετάνιος» με την εμβληματική χροιά έδωσε το έναυσμα παραδίνοντας μαθήματα πάθους, αφοσίωσης και μνήμης, αφού σε αντίθεση με τους υπόλοιπους δεν είχε παρτιτούρα, παρά μόνο την αγαπημένη του λύρα με την οποία συνόδευε τη μουσική των Χαΐνηδων. Πολλαπλές μουσικές εκδοχές έκαναν την εμφάνισή τους διαδοχικά στην απόπειρα επαναπροσδιορισμού του Ερωτόκριτου, τόσο μουσικά όσο και χορευτικά, από ραπ σε αμανέδες και ηπειρώτικα, με το κοινό να επικροτεί. Εννέα μουσικοί, οκτώ χορευτές συγχρονισμένοι σε μια συχνότητα μοναδική, μόνο για λίγες παραστάσεις.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΠΡΙΖΑ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΑΣΟΥ, ΛΕΣΒΟΣ 10 & 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Το φεστιβάλ «Ρίζα στην Πρίζα» που έλαβε χώρα στο όμορφο χωριό της Αγιάσου στη Λέσβο για δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι ήταν από μόνο του μια πρόκληση ώστε να βρεθώ στο φιλόξενο χώρο του Αναγνωστηρίου –σπουδαίου από αρχιτεκτονικής αλλά και ακουστικής πλευράς– και να αφουγκραστώ την εξέλιξη της δικής μας παράδοσης, όπως διαμορφώνεται σήμερα με σύγχρονο τρόπο από νέα ως επί το πλείστον σχήματα.
Όπως και πέρυσι το φεστιβάλ ήταν διήμερο, με αρκετές μπάντες –ετερόκλητες μεταξύ τους– να ανεβαίνουν στη σκηνή βάζοντας την παράδοση... στην πρίζα. Αυτό γινόταν και με καινούργια σχήματα όπως οι Kelebek Ensemble και το Μελωδικό Σχήμα, που κέρδισε τις εντυπώσεις, αποτελούμενο από κοντραμπάσο, κανονάκι, κρουστά, φωνή που έφερε την ελληνική μουσική στα δικά του μέτρα με μια απίστευτη λυρικότητα και με μια ήρεμη δύναμη που σε καθήλωνε. Αλλά και με ροκ τρόπο, που τον εκπροσωπούσαν οι Salia Balia Band αλλά και οι The Huge Black Garbage Bag από το Πλωμάρι που έκλεισαν το φεστιβάλ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το φεστιβάλ πραγματοποιείται με ελεύθερη είσοδο και βασίζεται σε εθελοντισμό, μεράκι αλλά και τη γνώση που έχουν τα μέλη της ομάδας που το «τρέχει». Μουσικοί, ηχολήπτες, φωτογράφοι, εικαστικοί, γραφίστες αλλά και εθελοντές από πανεπιστημιακές σχολές είναι οι άνθρωποι που βάζουν ψηλά τον πήχη κόντρα στους δύσκολους καιρούς, χωρίς «εκπτώσεις» όμως στο τελικό αποτέλεσμα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα σε όσους επισκέφθηκαν τις δυο μέρες το ορεινό χωριό της Αγιάσου. Όπως επίσης και οι ξένοι μουσικοί (Τουρκία, Ολλανδία, Γαλλία, Ισραήλ), που συμμετέχουν σε αυτό ανεβάζοντας το επίπεδο και περνώντας μια πιο «Womad» φιλοσοφία και μια ελαφρώς έθνικ αισθητική.
Για το τέλος παίχτηκε μια ηλεκτρική διασκευή στο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη «Τα ματόκλαδα σου λάμπουν» από τους Τhe Ηuge Βlack Garbage Bag, με τον δικό μας Αλέξανδρο Γερασίμου, ιδρυτικό μέλος και ψυχή του φεστιβάλ, να κάθεται στα τύμπανα, αφιερώνοντας το event στον Βαγγέλη Βέκιο.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ/ ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ/LAST DRIVE/ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ (10/9, ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ)
Η συναυλία αυτή ήταν κάτι το μοναδικό για τα εγχώρια μουσικά, πολιτισμικά και τελικά κοινωνικά δεδομένα. Πρώτη φορά ένας μουσικός, αφού καταρχάς κοινοποίησε τον δύσκολο αγώνα που δίνει για τη ζωή του (εναντίον του μεταστατικού καρκίνου των οστών), οργάνωσε μια καθόλου «τεθλιμμένη» συναυλία για να εισπράξει την ηθική στήριξη του κόσμου, μαζί βέβαια με την οικονομική ενίσχυση, η οποία του είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη. Θέλει πολύ μεγάλο κουράγιο και θάρρος για να κάνει κάποιος ό,τι έκανε ο Θάνος Ανεστόπουλος, να μοιραστεί έναν τέτοιο αγώνα μέσα από τη μουσική του. Και ο κόσμος το αντιλήφθηκε και ανταποκρίθηκε στο έπακρο, κάνοντας τη συναυλία sold out αρκετές ημέρες πριν, με αποτέλεσμα να επαναληφθεί την επόμενη ημέρα (και πάλι sold out).
Πέρα όμως από την υψηλή συναισθηματική της αξία και την εντονότατη συγκινησιακή φόρτιση η συναυλία είχε φυσικά και τη μουσική της διάσταση. Και αναφορικά με αυτήν επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά ότι το τι δίνει κανείς στη σκηνή εξαρτάται από τον κόπο που έχει επενδύσει. Από τους συμμετέχοντες, αυτό ίσχυε μόνο για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, υποδειγματικά σεμνό και άριστα προετοιμασμένο όπως πάντα, που με τη σύντομη παρουσία του έδεσε με το σετ των Διάφανων Κρίνων σαν να ήταν μέλος τους.
Αλλά και τα ίδια τα –ειδικά για την περίσταση επανενωμένα– Διάφανα Κρίνα έπαιξαν πάρα πολύ καλά γιατί, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε στα τελευταία χρόνια της ύπαρξής τους, οπότε είχαν επαναπαυθεί, είχαν ολοφάνερα κάνει εξαντλητικές πρόβες γι' αυτήν εδώ τη συναυλία. Και γι' αυτό στήριξαν αλλά και ώθησαν ταυτόχρονα τον δοκιμαζόμενο ηγέτη τους σε μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις του, η οποία, υπό τις δεδομένες συνθήκες, δεν μπορούσε παρά να καταλήξει απλά συγκλονιστική. Καλή δύναμη για τη συνέχεια, Θάνο...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
