Παρατηρώντας τήν –για ευνόητους λόγους– μειωμένη σε σχέση με άλλες χρονιές, αν όχι συρρικνωμένη, καλοκαιρινή συναυλιακή δραστηριότητα, δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ πόσο πολύ μοιάζει η ελληνική μουσική σκηνή με την αντίστοιχη... πολιτική. Και εννοώ φυσικά την ημέτερη, την πολιτική σκηνή της ευρύτερης Αριστεράς, η υπόλοιπη καλώς ή κακώς ποτέ δεν με αφορούσε.
Πού εντοπίζω την ομοιότητα; Ας δούμε την «μεγάλη εικόνα» της εγχώριας μουσικής σκηνής... Αντί ο όρος αυτός να σηματοδοτεί και να ορίζει ένα, όχι ενιαίο μεν, σίγουρα πάντως υπαρκτό σύνολο, σημαίνει στην πράξη μια σειρά από ομάδες, αν όχι και παρέες κάποτε, οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση ανέχονται κάθε μία τις υπόλοιπες και στη χειρότερη βρίσκονται σε ανοιχτή διαμάχη. «Έντεχνοι» εναντίον «ποπ» και συχνά και λαϊκών, «ξενόφερτοι ροκάδες» εναντίον προασπιστών του ελληνικού μουσικού ιδεώδους, «αυθεντικοί» εναντίον γιαλαντζή και ιμιτασιόν, «παραδοσιάρχες» εναντίον ασεβών, αγενών και συνήθως... εξηλεκτρισμένων «εκσυγχρονιστών», «πολιτικοποιημένοι» εναντίον... υπερσεξουαλικών, παλαιότεροι εναντίον «νεόκοπων», ακόμα και μεγαλύτεροι εναντίον νεότερων και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Ακόμα και εντός των επιμέρους ομάδων υπάρχουν έστω και άδηλες αντιπαλότητες, όπως των «ελληνόφωνων» και των «αγγλόφωνων», λες και υπάρχει σημείο της επικράτειας που να βρίσκεται στη... Βρετανία ώστε η γλώσσα των γηγενών να είναι η αγγλική!
Μήπως λοιπόν όλη αυτή η (πολυ)διάσπαση δεν θυμίζει την ελληνική Αριστερά; Και όπως και στη δική της περίπτωση, δεν μπορούν φυσικά να χωρέσουν όλοι στο ίδιο καλάθι και ούτε άλλωστε το δικαιούνται... Θα περίμενε όμως κανείς μια στοιχειώδη σύμπνοια, ανάμεσα έστω στους πλέον αξιόλογους και νοήμονες. Παρ' ότι λοιπόν, όπως φαίνεται, η διχόνοια όντως βρίσκεται στο DNA του περιούσιου λαού μας, εξακολουθώ να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει σε αμφότερες τις προαναφερθείσες σκηνές τουλάχιστον μια «προγραμματική σύγκλιση», όπως θα έλεγαν και οι επαγγελματίες της πολιτικής. Για την τιμή –μην πω και το χρήμα– της ελληνικής μουσικής και της ελληνικής Αριστεράς και μόνο ρε γαμώτο, για να δανειστώ τη διάσημη ρήση της «Ελληνόψυχης» (σε αντίθεση με όλους εμάς τους ουτιδανούς διεθνιστές) Βούλας Πατουλίδου!
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
