Ο Νίκος Σιακούφης είναι ένας από τους μουσικούς τής νεότερης γενιάς που, αθόρυβα, με σεμνότητα και δίχως να είναι από τους «προβεβλημένους», συνεισφέρει και αυτός στο οικοδόμημα ακόμα ενός μετασχηματισμού της σύγχρονης ελληνικής σκηνής ο οποίος συντελείται σιγά - σιγά. Μετά το ροκ ύφος του πρώτου του δίσκου «Χάρτινα τρένα», το «Ταξίδι σε φόντο μπλε» ήρθε πριν λίγο καιρό με τον ακουστικό, βασισμένο στα έγχορδα, ήχο και τους ενδοσκοπικούς, φιλοσοφημένους στίχους του για να αποδείξει ότι ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής ωριμάζει και εξελίσσεται. Μιλήσαμε μαζί του για να δούμε πώς σκέφτεται τόσο σχετικά με αυτό που κάνει όσο και γενικότερα ως μουσικός ο οποίος έχει το θάρρος να μην ακολουθεί καμία πεπατημένη, αλλά μόνο τον δρόμο που του δείχνει η ψυχή του με όλες τις δυσκολίες, ακόμα και τα ρίσκα τα οποία εμπεριέχει αυτό.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Πόσο διαφορετική ήταν η συνθετική σας προσέγγιση στον δεύτερο δίσκο σε σχέση με τον πρώτο;
Αντιλαμβάνομαι ότι το δεύτερο album δίνει την αίσθηση μιας νέας στροφής ως προς τη σύνθεση, όμως είναι απλά και μόνο το αποτέλεσμα της σειράς των τραγουδιών με τέτοιο τρόπο ώστε να ταιριάζουν και να δείχνουν σαν μία ιδέα. Στο μυαλό μου όλα μου τα τραγούδια ακούγονται το ίδιο, ανεξάρτητα από το πώς βγαίνουν τελικά στον δίσκο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, απλά μπορέσαμε αυτό να το δείξουμε περισσότερο και φάνηκε ότι ο αυθορμητισμός τελικά σε οδηγεί σε ένα καλό αποτέλεσμα.
* Τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του δίσκου και το ομότιτλο τραγούδι;
Το «Ταξίδι σε φόντο μπλε» είναι ο δρόμος του ιδανικού, αυτό που αν η ψυχή ακολουθήσει, θα έχει ολοκληρώσει την πορεία της σε τούτο τον κόσμο. Το μπλε είναι καθαρά η προσωπική μου αίσθηση για το πώς θα χρωμάτιζα το ιδανικό, αυτό που σε λυτρώνει, η αίσθηση του απέραντου μπλε που σε τυλίγει και σε πηγαίνει εκεί όπου θα περάσεις μία και μόνο φορά, στο τέλος της ζωής σου.
* Ποιος ήταν ο λόγος που αναθέσατε όχι μόνο την ενορχήστρωση αλλά και την παραγωγή στον Νίκο Σαλωνίτη;
Ήταν απλά το αποτέλεσμα μιας φιλικής κουβέντας που έγινε λίγους μήνες από την κυκλοφορία του πρώτου album. Με τον Νίκο είχαμε πολλά κοινά σχετικά με τον τρόπο που πιστεύαμε ότι η μουσική αγγίζει τον ακροατή, πώς πρέπει να περάσει το νόημα του τραγουδιού και να μιλήσει στην καρδιά. Ο Νίκος έχει αυτό το ταλέντο, να μπορεί να μιλάει με τη μουσική αντί με τα λόγια και νομίζω ότι ήταν ο ιδανικός άνθρωπος στην κατάλληλη στιγμή. Επίσης, οι γνώσεις του για τη MIDI τεχνολογία είναι πολύ υψηλού επιπέδου και αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να περάσουμε σε μια πιο εμπλουτισμένη μορφή ενορχήστρωσης.
* Τι σας έκανε να αλλάξετε τόσο δραστικά το ενορχηστρωτικό σας ύφος. Ο ηλεκτρικός ροκ ήχος δεν σας κάλυπτε πια;
Δεν με γέμιζε ποτέ είναι η αλήθεια... Παρ' ότι ο πρώτος μου δίσκος είχε έντονα ροκ στοιχεία, υπήρχε παντού η αίσθηση ότι ο μελωδία και ο στίχος έψαχναν κάτι άλλο. Πιστεύω ότι το ροκ -και μιλάω για το ροκ σαν μουσική και όχι σαν αντίληψη ζωής- έχει παρέλθει πια. Δεν θα πω ότι το βαρεθήκαμε, απλά έπειτα από χρόνια ίσως πρέπει να αναζητήσουμε νέους τρόπους έκφρασης της μουσικής και ήδη αυτό το πράγμα στο εξωτερικό γίνεται εδώ και καιρό. Στην Ελλάδα, όπως άλλωστε συμβαίνει και με καθετί νέο, καθυστερούμε λίγο. Είναι το χαρακτηριστικό μας σαν λαός, αργούμε να αφομοιώσουμε!
* Ποιου από τους δυο σας επιλογή ήταν το κουαρτέτο εγχόρδων; Και, όπως κι αν έχει, τι σας ελκύει τόσο στο ηχόχρωμα του συγκριμένου σχήματος;
Ήταν επιλογή του Νίκου. Όταν μάλιστα ετοίμασε το πρώτο τραγούδι και με φώναξε να το ακούσω, κατάλαβα ότι ήταν αυτό που έψαχνα πολύ καιρό, εκείνο το οποίο ταυτιζόταν με τα τραγούδια που είχα ήδη επιλέξει για το album. Αυτό που με κάνει να αισθάνομαι γεμάτος είναι η σωστή έκφραση για το τι με ελκύει, μοιάζει να δονεί μια χορδή μέσα μου που δεν την άγγιζαν άλλοι ήχοι. Το να ακούς τέσσερις διαφορετικές μελωδίες σαν σύννεφο που σε αγκαλιάζει ενώ τραγουδάς, χωρίς να θες να διαχωρίσεις τη μία από την άλλη, είναι το μυστικό για να μπορέσει το συναίσθημα να αναδυθεί μέσα από τις νότες.
* Έχω την αίσθηση ότι οι επιρροές σας δεν είναι τόσο από το παλαιότερο και σύγχρονο ελληνικό «λόγιο» τραγούδι όπως των περισσότερων άλλων. Κάνω λάθος;
Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Δεν ξέρω πλέον από τι έχω επηρεαστεί. Έχω ακούσει πολλά και συνεχίζω κάθε μέρα να ακούω νέα πράγματα. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως γίνεται μέσα μου ένας διαχωρισμός, κάποια τα πετάω αμέσως και άλλα κρύβονται βαθιά μέσα μου και περιμένουν τη στιγμή που θα χρειαστεί να κάνουν την εμφάνισή τους σε κάποια έμπνευση.
* Πέρα από τον έρωτα, τι άλλο απασχολεί τη στιχουργική θεματολογία σας;
Το ερωτικό στοιχείο είναι μόνο ένα μέρος κάθε τραγουδιού. Είναι λίγα αυτά που έχω γράψει από καθαρά ερωτική έμπνευση. Στον δίσκο αυτό το κύριο θέμα είναι η εσωτερική αναζήτηση, αυτό που λέμε «τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να τα έχει καλά με τον εαυτό του». Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν κομμάτια που μιλούν για τον προβληματισμό των νέων σε σχέση με το μέλλον τους, έστω κι αν αυτό το θέμα κρύβεται πίσω από την κουρτίνα του ερωτισμού... Όπως και να το κάνουμε, μέσα στον έρωτα θα βρεις τα πάντα.
* Θα χαρακτηρίζατε γενικά τον δίσκο από στιχουργικής πλευράς αισιόδοξο ή απαισιόδοξο;
Θα τον χαρακτήριζα προβληματισμένο κι αυτό τείνει προς το απαισιόδοξο. Πώς, ωστόσο, να χαρακτηρίσεις απαισιόδοξο κάτι που ψάχνει τον τρόπο να ολοκληρωθεί σε τούτη τη ζωή; Δεν ξέρω, αυτό το αφήνω στην κρίση του καθενός... Εγώ πάντως γενικότερα είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Απλά, πόσα τραγούδια με τίτλο «Υπέροχη μέρα» να εμπνευστείς;
* Η δεινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση της τελευταίας πενταετίας, αν δεν έχει εμπνεύσει, έχει επηρεάσει καθόλου τους στίχους;
Το «Μόναχο» γράφτηκε με αφορμή την τάση μετανάστευσης των νέων ανθρώπων πριν από δύο χρόνια, τότε που ήθελαν όλοι να φύγουν και να αναζητήσουν νέους παραδείσους σε άλλες χώρες. Σαν... μάντης τότε, παίρνοντας αφορμή από το ταξίδι ενός φιλικού ζευγαριού στη Γερμανία προκειμένου να αποφύγουν τα όσα γίνονται εδώ, έγραψα τους στίχους του τραγουδιού και έδωσα στην ιστορία το φινάλε που εγώ ήθελα να πραγματοποιηθεί, δηλαδή να απομυθοποιήσουν την κατάσταση και να επιστρέψουν, δίνοντας την απάντηση ότι η Ελλάδα είναι ο μόνος παράδεισος. Πριν δύο μήνες το ζευγάρι όντως επέστρεψε στην Ελλάδα!
* Πώς βλέπετε το αδιέξοδο στο οποίο έφτασε η διαπραγμάτευση, την κίνηση του πρωθυπουργού να προβεί σε δημοψήφισμα αλλά και το αποτέλεσμά του;
Δεν θα δώσω απάντηση σε ένα ερώτημα που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου. Είναι μία συζήτηση για την οποία θα έπρεπε να γράψω τουλάχιστον ένα μικρό βιβλίο. Γενικότερα, πιστεύω ότι όλο το παιχνίδι είναι καθορισμένο και στημένο από ανθρώπους που εξουσιάζουν τον πλανήτη εδώ και αιώνες και δεν ονομάζονται πολιτικοί! Αν για κάθε πολιτική κίνηση γινόταν και ένα δημοψήφισμα, τότε θα μπορούσαμε να το κουβεντιάσουμε σε άλλη βάση...
* Πιστεύετε ότι τελικά θα υπερβούμε την πολύχρονη κρίση;
Είναι το μόνο σίγουρο! Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι μέρες για να μπουν τα πράγματα στη θέση του είναι λίγες. Πίστη μόνο να έχουμε και να είμαστε λίγο ανοιχτόμυαλοι, να μη "μασάμε" όλα όσα μας λένε κάθε μέρα στα ΜΜΕ.
* Και τα προσεχή σχέδιά σας;
Ταξίδια και συναυλίες όπου με καλούν, αν και το εφετινό καλοκαίρι είναι πολύ δύσκολο, ο κόσμος είναι δυστυχώς πολύ επιφυλακτικός, το ίδιο και οι διοργανωτές. Στον ορίζοντα υπάρχει και το ξεκίνημα ενός νέου album που το σκέφτομαι, αν όλα πάνε κατ' ευχήν, για το ερχόμενο καλοκαίρι.
Αρκεί να συνεχίσει με την ίδια συνέπεια -πριν από όλα απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του- και είμαστε σίγουροι ότι και τα επόμενα βήματα του Νίκου Σιακούφη θα τον οδηγήσουν σε μια ασφαλή αλλά και γόνιμη κατεύθυνση...
