Πριν από μερικές δεκαετίες, στον αναρχικό χώρο συνήθιζαν να πειράζονται (έως κομπορρημονούν) μεταξύ τους λέγοντας: «με όποιον κάθομαι, έχει δικαστήριο». Πού να φαντάζονταν πως θα ερχόταν η ώρα που την ίδια ακριβώς κουβέντα θα την έκαναν μεταξύ τους ευυπόληπτοι βουλευτές και υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας…
Δεν περνά μέρα που να μην βγαίνει στην επιφάνεια μια δικογραφία ή, ακόμα χειρότερα, μια καταδικαστική απόφαση για κάποιο στέλεχος του κυβερνώντος -εδώ και μια επταετία- κόμματος. Το κλίμα έχει βαρύνει τόσο που να φτάσει ο Ανδρέας Δρυμιώτης, εκλεκτός συνομιλητής του Μητσοτάκη, να εκφράσει την ανησυχία τού χώρου πως αν η Ν.Δ. πέσει κάτω από το 25%, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με την προοπτική παραπομπής στο Ειδικό Δικαστήριο…
Δεν είναι πλέον μονάχα το σκάνδαλο των σκανδάλων, οι υποκλοπές και η επιχείρηση συγκάλυψης που ο Ντίλιαν παραλλήλισε ευθέως με το Γουότεργκεϊτ. Ούτε μόνον τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ των ευάριθμων βουλευτών και γαλάζιων στελεχών, η βιομηχανία απευθείας αναθέσεων, η υπόθεση με τον Αβραμόπουλο (που δεν θα δώσει εξηγήσεις σε «κανέναν κερατά»), η καταδίκη της Ασημακοπούλου για τα emails, οι Πολεοδομίες με τις παραιτήσεις γενικών γραμματέων. Το πρόβλημα για την κυβερνώσα παράταξη είναι πως οι δηλώσεις, που ακολουθούν τη δημοσιοποίηση κάθε υπόθεσης, δίνουν την αίσθηση μιας χωρίς περιστροφές ανταλλαγής δημόσιων μηνυμάτων διαπραγμάτευσης μεταξύ εμφανών και αφανών πρωταγωνιστών.
Έτσι, η πεποίθηση πως η χώρα είναι όμηρος μιας γενικευμένης διαφθοράς, που εξαπλώνεται από τα ρετιρέ μέχρι τα υπόγεια της γαλάζιας εξουσίας, γίνεται πλέον κοινός τόπος για τη χειμαζόμενη κοινωνία, που μία με τα αφορολόγητα ουρανοκατέβατα κέρδη, την άλλη με την προσπάθεια περιορισμού της ισχύος της απόφασης του Αρείου Πάγου για τους δανειολήπτες του ν. Κατσέλη, ενισχύει την αίσθηση πως το καθεστώς Μητσοτάκη δίνει τα ρέστα του υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων και πολιτικών. Τροφοδοτώντας τοιουτοτρόπως τις σαν έτοιμες από καιρό φυγόκεντρες κινήσεις στη Ν.Δ. και φέρνοντας πιο κοντά μια ήττα, που υπό συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή πολιτικής. Ούτε εύκολο, ούτε αυτόματο είναι. Αποτελεί όμως αδήριτη αναγκαιότητα.
