Παρά το σταθερό και διευρυνόμενο προβάδισμά του στις δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές και τις (πιθανές) εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να μη μετατρέπει ικανοποιητικά τη γενική πολιτική επιρροή του σε ανάλογη επιρροή σε νευραλγικούς κοινωνικούς χώρους. Σίγουρα η διαδικασία δεν είναι μηχανιστική. Κάθε κοινωνικός χώρος, παρά τη βίαιη ομογενοποίηση που προκαλεί το Μνημόνιο, διατηρεί κάποια αυτονομία, ιδιαίτερα ο χώρος της Αυτοδιοίκησης.
Στο παρελθόν η Αριστερά πρωταγωνιστούσε στη συγκρότηση ευρύτατων ψηφοδελτίων, ξεπερνώντας προσωπικές αντιδικίες, επιτυγχάνοντας μεγάλη επιρροή στην Αυτοδιοίκηση. Σήμερα, σε συνθήκες κρίσης εκπροσώπησης, αλλά και επαπειλούμενης ανθρωπιστικής καταστροφής, η Αριστερά καλείται να εμπνεύσει ενωτικά ψηφοδέλτια, αντιμνημονιακής - δημοκρατικής κατεύθυνσης, αλλά και με σεβασμό στις τοπικές ιδιαιτερότητες. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά στη δημοκρατική πρόκληση να ξεπεράσει τις αδράνειές του, να ξεφύγει από αντιλήψεις που, σχηματικά, θεωρούν ότι "το 4% αποτελεί το άλας της γης", να αποδειχθεί ικανός να αξιοποιήσει όχι μόνο δικά του πρόσωπα, αλλά και άλλα που προέρχονται από άλλες ευαισθησίες και προσεγγίζουν πολιτικά - προγραμματικά, μέσα από τη δική τους διαδρομή συνειδητοποίησης. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τους άλλους σαν να είμαστε εμείς! Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε όσους, σχηματικά, έρχονται "από τα δεξιά" ως υπόπτους ότι θα οδηγήσουν την Αριστερά σε... συμβιβασμό! Αυτή η καχυποψία προδίδει έλλειψη αυτοπεποίθησης για ένα κόμμα που κατόρθωσε να ξεπεταχτεί από το 4% στο 27% και τώρα να διεκδικεί την εξουσία.
Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη, όπως καταγράφηκε με την περιοδεία του Τσίπρα, διαθλάται στο εσωτερικό από την εμμονή σε εσωκομματικές αντιπαραθέσεις αλλά και την αδυναμία της ηγεσίας να προσδώσει, ανάλογο με τις ανάγκες της συγκυρίας, συνεκτικό στρατηγικό χαρακτήρα στα συμμαχικά ανοίγματα. Ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει αυτοδυναμία, δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει εάν δεν επικοινωνήσει με την ευρύτερη Αριστερά και τα κινήματα, αν δεν εκφράσει έναν πλατύ συνασπισμό πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Είναι ώρα να ξεφύγουμε από την επιστροφή στον "κακό εαυτό μας", να απελευθερωθούμε από προσωποποιημένες αντιπαραθέσεις και να διαμορφώσουμε ενωτικά παντού το μεγάλο λαϊκό ρεύμα της δημοκρατικής ανατροπής. Ενωτικά, με αυτοπεποίθηση για τις αξίες και τις θέσεις μας, χωρίς διάθεση αποκλεισμού, προσθέτοντας φίλους και συναγωνιστές, διεμβολίζοντας τις γραμμές των αντιπάλων, οι οποίοι με τα κόλπα τους αποδεικνύονται κατά συρροήν αφερέγγυοι και ανίκανοι να ανασυγκροτήσουν τον ζωτικό χώρο τους.
