Καθώς δεν διαθέτει συνοπτικό και πειστικό αφήγημα ούτε στρατηγική εκλογών, και ενώ βρίσκεται πλέον εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταφεύγει όλο και περισσότερο στην τοξικότητα και στην πόλωση με εμφανή την πρόθεση να προκαλέσει κοινωνικό διχασμό.
Το παραλήρημα του Άδωνη Γεωργιάδη (συνεπικουρούμενου από τον Παύλο Μαρινάκη) κατά του Αλέξη Τσίπρα, περισσότερο από το ποιόν του ανθρώπου αποκάλυψε την έλλειψη ψυχραιμίας στο Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί φυσικά ήταν σε συνεννόηση. Άλλωστε ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που μία εβδομάδα νωρίτερα είχε προσπαθήσει να συνδέσει τον Αλέξη Τσίπρα με τα θολά νερά της τρομοκρατίας. Και θα συνεχίσει μετά τις δύο συλλήψεις για τον εμπρησμό της Marfin το 2010, στις οποίες προχώρησε η αστυνομία την Παρασκευή.
Η καμπάνια «το είπαμε, το κάναμε» της κυβέρνησης δεν αγγίζει το κοινό, ενώ η πλατφόρμα Posokanei και οι υποσχέσεις για «συμφωνία κυρίων» με τα καρτέλ που θα ελέγξει την ακρίβεια εκλαμβάνονται περίπου σαν κοροϊδία από τους πολίτες. Ενδεικτική της αδυναμίας της κυβέρνησης είναι η εξαγγελία του πρωθυπουργού ότι θα παρέμβει στα διυλιστήρια για να υπάρξει μείωση της αμόλυβδης κατά 10 λεπτά μέχρι το τέλος Αυγούστου.
Η κυβέρνηση θέλει να συγκρατήσει την περαιτέρω υποχώρηση κατά τη διάρκεια του θέρους, ευελπιστώντας ότι με τις εξαγγελίες των 2 δισ. που επεξεργάζεται το οικονομικό επιτελείο για τη ΔΕΘ θα μείνει πάνω από το 25% ώστε να είναι βάσιμο το σενάριο της δεύτερης κάλπης. Το βασικό πρόβλημα του πρωθυπουργού είναι ότι κανείς δεν συνεργάζεται μαζί του. Εκτός ίσως από τον Κυριάκο Βελόπουλο που έβαλε πλάτη στον Άδωνη Γεωργιάδη. Γι’ αυτό και το Μαξίμου διατηρεί προσδοκίες ότι υπό την πίεση και της ΕΛ.Α.Σ. θα υπάρξει διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ πρώτης και δεύτερης κάλπης και ότι θα αποσπάσει ένα τμήμα των κεντρώων ψηφοφόρων. Ή ακόμη καλύτερα απευθείας των βουλευτών.
Απειλή κατάρρευσης
Η δημοσκόπηση της MRB πέρα από το 23,8% που έδωσε στην πρόθεση ψήφου στη Ν.Δ. έδειξε ότι η κοινωνία είναι στα όριά της. Η λέξη «οργή» με ποσοστό 49,9% εκφράζει περισσότερο τους πολίτες για το παρόν και το μέλλον της χώρας, ακολουθούν ο «φόβος» με 40% και η «παραίτηση/απογοήτευση» με 36,6%. Δεν είναι συναισθήματα που ευνοούν έναν θετικό απολογισμό κυβερνητικής επταετίας. Αντίθετα, εκλαμβάνονται ως διαθέσεις που μπορεί να εκτονωθούν εναντίον της κυβέρνησης και να επιφέρουν την πλήρη κατάρρευση. Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και το ερώτημα «ποιο από τα παρακάτω θεωρείτε ότι θα είναι το βασικότερο πολιτικό διακύβευμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης και ποιο το δεύτερο πιο σημαντικό» με το 43,7% να απαντά τα θέματα ελέγχου ακρίβειας στην αγορά, ενώ το 37,3% τα θέματα διαφάνειας/διαφθοράς. Τείνει μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις ποιοτικών στοιχείων, τα δύο να συνδεθούν και να επικρατήσει η εντύπωση ότι διαφθορά, ακρίβεια και κόστος ζωής είναι αλληλένδετα.
Τούτων δοθέντων -και παρά την κυβερνητική προπαγάνδα- προκύπτει ότι είναι πιο πιθανό η Ν.Δ. να κινηθεί κοντά στο όριο του 20% παρά στο 30%, όπως είναι το αφήγημα που υπηρετούν με τραβηγμένες εκτιμήσεις εκλογικού αποτελέσματος οι δημοσκοπικές εταιρείες. Η MRB κατέγραψε ότι τρίτη θητεία Μητσοτάκη θέλει μόλις το 25,8%...
Λάθος αντιμετώπιση
Προς το παρόν η Ν.Δ. εξακολουθεί να έχει την κυρίαρχη θέση στο πολιτικό παιχνίδι. Ωστόσο, είναι πλέον εμφανές ότι απειλείται από τα αριστερά από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και από τα δεξιά από το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Καθώς μάλιστα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αποδόμηση και την απαξίωση της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον πρώην πρωθυπουργό της Ν.Δ., καταφεύγει στη λάσπη απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και στην Αριστερά. Εκτιμώντας ότι με την απειλή της Αριστεράς θα κόψει τις διαρροές προς τα δεξιά. Μόνο που ακόμη και το χαμηλού επιπέδου κοινό της Ν.Δ. δεν ανταποκρίνεται. Η συσπείρωση που επέφερε στο δεξιό κοινό η «απειλή Τσίπρα» είναι της τάξης του 1%.
Για το Μέγαρο Μαξίμου η πιο σημαντική απειλή είναι ο Αντώνης Σαμαράς γιατί αφενός εμποδίζει τον επαναπατρισμό αποστασιοποιημένων δεξιών και αφετέρου αντλεί απευθείας από τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. Ποσοστό μάλιστα που εκτιμάται περί το 3%. Πριν καν κατέβει το κόμμα του στο πολιτικό πεδίο. Παράλληλα, το Μαξίμου αναθεωρεί και την αρχική επιπόλαια εκτίμηση ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο βολικός αντίπαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη». Η ΕΛ.Α.Σ. διατηρεί την ανοδική τάση και την πιθανότητα να αποκτήσει σταθερή δυναμική ως η εναλλακτική στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Όσο και αν προσπαθεί η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ο βουλευτής του 1993 που έριξε τον πατέρα τού νυν πρωθυπουργού (επιχείρημα που πολύ λίγο αγγίζει τον μέσο νεοδημοκράτη), αλλά ο πρώην πρωθυπουργός που ασκεί βάσιμη κριτική για την απομάκρυνση του κόμματος από τις πάγιες αρχές της. Παρομοίως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο επικίνδυνος αριστερός του 2015, αλλά ο έμπειρος πρώην πρωθυπουργός που έχει στόχο για τη χώρα και ξέρει πώς να τον πετύχει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιμετωπίζει και τους δύο βασικούς του αντιπάλους με όρους προσωπικής και οικογενειακής αντιπαλότητας και ιδιοκτησιακής αντίληψης της εξουσίας και της Δεξιάς παράταξης.
Τα νέα κόμματα που δημιουργήθηκαν ή είναι υπό ίδρυση βάζουν τέλος στην προηγούμενη κατάσταση όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπαιζε περίπου μόνος του με ένα ΠΑΣΟΚ με κολλημένη τη βελόνα και έναν ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση. Το πώς θα επιδράσουν οι ανακατατάξεις στον ΣΥΡΙΖΑ στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς ακόμη δεν είναι σαφές. Και κυρίως πώς και εάν θα επηρεάσουν το νέο εγχείρημα και τις διεργασίες στα υπόλοιπα κόμματα, αφού η ΕΛ.Α.Σ. έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν συνεργάζεται πριν τις εκλογές.
