Να μιλήσεις για τον Άρη!
Σημαίνει να μιλήσεις για τη δύναμη και την ορμητικότητα της νιότης.
Για τη δύναμη και την ορμητικότητα της εξέγερσης των δεκαοχτάχρονων του Νοέμβρη.
Για τη μεγάλη ελπίδα που γέννησε η κινητοποιημένη κοινωνία των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης.
Για την πίστη στη δυνατότητα ν' αλλάξεις τον κόσμο.
Για την ανάγκη αναζήτησης του καινούργιου.
Για το απόλυτο δόσιμο, την αστείρευτη ενεργητικότητα για να πετύχεις το όνειρο.
Για τη βαθιά συντροφικότητα, τον πραγματικό σεβασμό του άλλου - και μέσα στη σύγκρουση.
Για την αντιηγεμονική στάση, όταν οι άλλοι γύρω σε αναγορεύουν σε αρχηγό.
Για την υπαρξιακή ειρωνεία, τη δύναμη του πνευματώδους και του σκωπτικού.
Να μιλήσεις πάνω απ' όλα για τη χαρά, τη δύναμη και τη σημαντικότητα του καθημερινού.
Για τη ζωογόνα και αδυσώπητη δύναμη του έρωτα.
Για το διαρκές, γοητευτικό και αγωνιώδες ταξίδι στους νοητικούς λαβυρίνθους.
Για τη δημιουργικότητα μέσα από τη γοητεία της θεωρίας, μέσα από τη ζωγραφική, μέσα στην καθημερινότητα και το βάθεμα των ανθρώπινων σχέσεων.
Για την κριτική αμφισβήτηση των ίδιων σου των βεβαιοτήτων, ως διαρκή πνευματική και βιωματική πάλη.
Ο Άρης, που πήρε το αγωνιστικό ψευδώνυμο του αντάρτη πατέρα του, πλάσμα λαμπερό, πολύπλευρο και μοναδικά χαρισματικό, κατάφερε να συνδυάσει την απόλυτη ευαισθησία -«ευαίσθητος σημαίνει έξυπνος», μού 'χε πει- με την πιο διεισδυτική και διαρκή έλλογη επεξεργασία του κοινωνικού και των ανθρώπων.
Αδιαμφισβήτητα ηγετικός στα χρόνια που στήνονταν ο μεταπολιτευτικός Ρήγας, μαχητικός μέχρι παρεξηγήσεως, πειθαρχημένος από τη συνεπή του στάση στις πολιτικές του επιλογές -τα μέλη της ΚΝΕ έμειναν εμβρόντητα όταν έμαθαν πως ήταν αντίθετος π.χ. στην περίφημη ΕΑΔΕ για την οποία τσακώνονταν μαζί τους σε ατελείωτα πηγαδάκια -υπήρξε κεντρικό πρόσωπο (ένας από τα έξι στελέχη του Ρήγα που διέγραψε η κομματική ηγεσία) της δημιουργίας της Β΄Πανελλαδικής, τα όρια της οποίας διέγνωσε ήδη από τις εργασίες της συνδιάσκεψης σε κινηματογράφο στον Υμηττό μένοντας πρακτικά ανένταχτος με το κλείσιμο των εργασιών του σώματος!
Ακούραστα μαχητικός και κινηματικός, παρακολουθούσε και συμμετείχε ενεργά στα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα της δεκαετίας του '80. Προσπάθησε για τη δημιουργία πολύπλευρων οριζόντιων κοινωνικοπολιτικών κινήσεων από τα κάτω, οραματιζόμενος μέσα από την οριζόντια σύνδεσή τους την εξασφάλιση όρων δημιουργίας κινήματος πολιτικής ανατροπής.
Με έννοια και με γνώση στάθηκε κριτικά στις εξελίξεις και τις μείζονες πολιτικές αποφάσεις των φορέων της Αριστεράς, στις διεργασίες ενότητας της Αριστεράς που οδήγησαν στον ενιαίο Συνασπισμό και στην συγκυβέρνηση με τη Δεξιά στο όνομα της κάθαρσης, πολιτική ενέργεια που θεώρησε ως μέγιστη παραβίαση των υπαρκτών κοινωνικών και πολιτικών διαχωριστικών γραμμών.
Να μιλήσεις λοιπόν για τον Άρη!
Κι αν για όλα αυτά πρέπει και μπορείς να μιλήσεις, ακόμη περισσότερο πρέπει να μιλήσεις για το μετά!
Να μιλήσεις για την επιλογή της σιωπής που καθόρισε τη μετέπειτα πορεία του, η οποία μοιάζει -χωρίς πραγματικά να είναι- τελείως αντίθετη με την εικόνα του ως απόλυτα «πολιτικού όντος».
Συνειδητή «φυγή» από την Αθήνα, αλλά κι από το παρελθόν συνολικά, όχι φυσικά ως παραίτηση, όχι ως συμβιβασμός, όχι ως αδιαφορία, αλλά ως στάση αγάπης για τη ζωή. Μέσα στην αναγνώριση της ήττας βλέποντας, ωστόσο, «πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσει». Γοητευμένος πάντα από τον «τρελό που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει, αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις», αλλά αναρωτώμενος ώρες - ώρες, όπως κι ο ποιητής, μήπως «στ' αστεία παίζαμε»!
Η ζωή του για πάνω από 20 χρόνια στο Ηράκλειο με τη σύντροφό του Μαρία είχε το πιο δημιουργικό του κομμάτι: τη γέννηση και το μεγάλωμα της Έλενας και του Γιάννη! Άξια παιδιά ενός τέτοιου πατέρα! Είχα τη χαρά να γνωρίσω τη Μαρία και τα παιδιά, όταν -μετά από χρόνια- αποφασίσαμε να ξαναβρεθούμε. Επικοινωνούσαμε στη συνέχεια, όσο η απόσταση και η καθημερινότητα μας επέτρεπε.
Στα δύσκολα μνημονιακά χρόνια, σ' όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις σταθερά μου τηλεφωνούσε με αγωνία να μάθει από πρώτο χέρι για τη δυναμική και τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων και για να καμαρώσει για όσα μαζικά έκαναν παράλληλα στο Ηράκλειο.
Με μεγάλη μου χαρά τον άκουσα λίγο πριν από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να μου λέει πως επέλεξε κι εκείνος, στα χρόνια της πιο άγριας μεταπολεμικής αστικής επίθεσης ενάντια στη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων, την οργανωτική του ένταξη και συστράτευση. Επιλογή που προσωπικά ακολούθησα μερικά χρόνια νωρίτερα διαισθανόμενος τους χαλεπούς καιρούς.
Η μοίρα δεν άφησε να προσφέρει σ' αυτή την κρίσιμη συγκυρία τα μύρια όσα μπορούσε.
Αλλά πάντα «μέσα στις φωνές που τα βράδια τρυπούνε ανελέητα τα τείχη» θα ξεχωρίζουμε τη δική του φωνή που «θ' ανάβει μικρές πυρκαγιές».
Πάντα στην καρδιά και το μυαλό μας, Σύντροφε κι αγαπημένε μου Φίλε!
