Οι εκλογές στον Δήμο της Αθήνας αποτελούν ανέκαθεν το σημείο αναφοράς προκειμένου να χαρακτηριστεί θετικό ή αρνητικό το συνολικό αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών για μια παράταξη.
Κερδίζεις τον Δήμο Αθηναίων, κερδίζεις τις εντυπώσεις κι ας έχεις χάσει όλους τους άλλους μεγάλους δήμους και τις περισσότερες περιφέρειες.
Χάνεις, π.χ., την Περιφέρεια του λεκανοπεδίου, που είναι η μισή Ελλάδα, αλλά κερδίζεις τον Δήμο της Αθήνας; Είσαι νικητής.
Η βαρύτητα που δίνεται στο αποτέλεσμα του Δήμου Αθηναίων είναι περισσότερο παραδοσιακή, παρά πραγματική.
Ο Δήμος Αθηναίων είναι σημαντικά υποδεέστερος σε αρμοδιότητες από πολλούς επαρχιακούς δήμους. Μπορεί να παρέμβει σε λιγότερους τομείς της ζωής της πόλης σε σχέση, π.χ., με τον Δήμο Κομοτηνής.
Ένα τρομερό σύμπλεγμα επτά - οκτώ υπουργείων ελέγχει ασφυκτικά τη λειτουργία της πόλης από το κυκλοφοριακό μέχρι το συγκοινωνιακό, το ζήτημα των υποβαθμισμένων συνοικιών και της μετανάστευσης.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της οδού Ερμού. Ο εμπορικότερος δρόμος της Αθήνας αναπλάστηκε το 1998 από το υπ. Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και ο Δήμαρχος της πόλης, τότε ο Δ. Αβραμόπουλος, προσκλήθηκε στα εγκαίνια ως απλός επισκέπτης!
Παρ' όλα αυτά, το μεγάλο μέγεθος του Δήμου, η θέση του στην πρωτεύουσα του κράτους και η παράδοση δίνουν υπερμεγέθη πολιτική σημασία στην εκλογή.
Οι επιλογές πρωτοκλασσάτων στελεχών από τους εταίρους του πάλαι ποτέ δικομματισμού για τη διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου υπηρετούσαν ακριβώς αυτήν τη λογική.
Αρκετοί από αυτούς επιδίωξαν την αρχηγία του κόμματος ή να ιδρύσουν νέα κόμματα και να γίνουν πρωθυπουργοί.
Ο δήμος, ωστόσο, ήταν ο μεγάλος χαμένος. Πασαρέλα επίδοξων πρωθυπουργών ή αρχηγών, με ισχυρούς κομματικούς μηχανισμούς να δρουν στο εσωτερικό του, με απουσία σχεδιασμών και προοπτικής.
Το μοναδικό σημαντικό έργο που έγινε στην Αθήνα τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων κι αυτή όμως κουτσή σε σχέση με τα αρχικά σχέδια.
Μια πόλη με ανεκτίμητα προσόντα, με λαμπρούς μελετητές που άφησαν ένα πολύτιμο έργο με σκέψεις και ιδέες, που τηρούσε μια παράδοση ενιαίου χώρου και αρμονικής συγκατοίκησης κοινωνικών στρωμάτων διαφορετικής οικονομικής στάθμης, όπως και ημεδαπών, αλλοδαπών και μειονοτήτων, αφέθηκε στον αυτόματο πιλότο της αγοράς και την αδιαφορία του δημόσιου τομέα δηλαδή του κράτους και της Τ.Α.
Ο πιο χαρακτηριστικός συμβολισμός της σημερινής Αθήνας είναι τα Ι.Χ. που τριγυρίζουν στις γειτονιές με τα ηχεία στη διαπασών να εκπέμπουν άσματα κάθε είδους και με μοναδικό επιβάτη τον οδηγό τους. Εικόνα της μοναξιάς.
Το πείραμα του κ. Καμίνη υπήρξε ατυχές. Το μοντέλο αυτής της δημαρχίας είναι πολύ μακριά από αυτό που χρειάζεται ο δήμος μας. Ειδικά σε περίοδο κρίσης που απειλεί να γίνει ανθρωπιστική και να λεηλατήσει τις μεγάλες αστικές περιοχές.
Στις επόμενες τοπικές εκλογές η Ριζοσπαστική Αριστερά είναι απόλυτα θεμιτό και λογικό να διεκδικήσει μια μεγάλη νίκη. Να γίνει η πλειοψηφούσα δύναμη και στον Δήμο της Αθήνας.
Δεν πρέπει όμως να εγκλωβιστεί στην αναζήτηση του προσώπου που θα κερδίσει την εκλογή με το λαμπρό του όνομα. Ούτε η μεταφορά επώνυμων πολιτικών στελεχών από τη Βουλή στην Αυτοδιοίκηση και τανάπαλιν είναι λύση.
Έχουμε ήδη μια σημαντική εμπειρία από το «μοντέλο Τσίπρα» το 2006. Να την αξιοποιήσουμε. Σε μια συγκυρία σήψης του πολιτικού συστήματος και πλήρους απογοήτευσης του πολίτη από τα Μνημόνια και το πάρτι της διαφθοράς, η κοινωνία προσδοκά από την Αριστερά μια μεγάλη πρωτοβουλία ανανέωσης, σαν και εκείνες που ανάδειξαν τον σημερινό πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν.
Δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει η ιδέα μιας ανανέωσης που περιορίζεται στον Τσίπρα.
Ένα νέο πρόσωπο, από το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, με κατάρτιση, δυνατότητα επικοινωνίας με τη νέα γενιά, με σύγχρονη αριστερή ριζοσπαστική αντίληψη, με συμμετοχή στα κινήματα, να αποτελέσει την ευχάριστη έκπληξη στην εκλογή της νέας δημοτικής αρχής της Αθήνας.
Θα ήταν επιλογή νίκης. Για τον δήμο της πρωτεύουσας, για την Αριστερά.
