Στο πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τη στρατηγική (sic) της Ε.Ε. για τους άστεγους, επισημαίνεται ότι τα κράτη - μέλη που έχουν πληγεί από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση κινδυνεύουν από μια άνευ προηγουμένου αύξηση των αστέγων και ότι κινδυνεύει η στρατηγική «Ευρώπη 2020» ως προς την επίτευξη του στόχου για μείωση του αριθμού των φτωχών κατά 20 εκατ. μέχρι το 2020 (η Ε.Ε. φαντάζεται ότι οι φτωχοί είναι ένας στατικός αριθμός που δημιουργήθηκε εφάπαξ). Στο ψήφισμα σημειώνεται δε ότι, την ευθύνη για τους αστέγους και την αντιμετώπισή τους έχουν τα ίδια τα κράτη - μέλη και ο ρόλος της Ε.Ε. είναι συμπληρωματικός. Με άλλα λόγια, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, εμείς δεν ξέρουμε τίποτα, έρχονται και ευρωεκλογές, προσέξτε τα κοινωνικά μέτωπα. Αντιφάσεις, κυνισμός, πολιτική αδιεξόδων. Από 1 Ιανουαρίου 2013, 16 κράτη - μέλη βρίσκονται κάτω από το αυστηρό δημοσιονομικό σύμφωνο (fiscal compact), με μηνιαίο έλεγχο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, δηλαδή της λιτότητας, ενός αυστηρότερου πλαισίου από εκείνο του Συμφώνου για τη Σταθερότητα και την Ανάπτυξη, και τρία κράτη - μέλη κάτω από Μνημόνια.
Η αφήγηση για την Ευρώπη στον ιστορικό και κοινωνικό της χρόνο, στην άρθρωσή της είχε σημαντικά στοιχεία αναδόμησης που στηρίζονταν στις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές με αφετηρία το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και το αίτημα για το τέλος των εθνικών ανταγωνισμών. Η πολιτική και ιδεολογική υπεροχή των ίδιων εκείνων δυνάμεων που δεν έκαναν τίποτα, για να αποτρέψουν τον πόλεμο, εκτός από λάθη, αποτυπώθηκε στο μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, τα σύνορα που έγιναν με χάρακα πάνω στο χαρτί και στη βιασύνη τους να ξαναγραφτεί η ευρωπαϊκή Ιστορία με όρους συνεργασίας και ειρήνης.
Οι θεσμικές ανατροπές από την αρχική συμφωνία του χάλυβα και του άνθρακα του 1950 μέχρι σήμερα, δημιουργούσαν την αναγκαία φαντασιακή κατάσταση για τους μικρούς λαούς για τα οφέλη από την ένταξη σε μια μεγάλη πολιτική, κοινωνική και οικονομική κοινότητα για δε τα μεγάλα κράτη, εξασφαλιζόταν η βάση για μια οικονομική ολοκλήρωση που θα εξασφάλιζε την αναγκαία αγορά για την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίου και αγαθών (και ανθρώπων) και την ισχυροποίησή τους στη διεθνή σκηνή. Σήμερα, ο Κάμερον μπορεί να θέτει ερώτημα στην Ε.Ε. για τον περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των πολιτών, η Μάλτα να αποφασίζει να πουλάει το μαλτέζικο διαβατήριο για 650 χιλιάδες ευρώ και να ξεσηκώνει αντίδραση από τις χώρες που συνδέουν την υπηκοότητα με τις επενδύσεις, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η ίδια η επίτροπος Ρέντιγκ μπορεί να αναρωτιέται δυνατά αν η ευρωπαϊκή υπηκοότητα είναι θέμα χοντρού πορτοφολιού, οι Βούλγαροι και οι Πολωνοί ευρωβουλευτές μπορεί να υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια των πολιτών τους ως καλών και αποδοτικών εργαζομένων όπου κι αν βρίσκονται, αλλά η αρχική συμφωνία έχει παραβιαστεί. Ο "άλλος", ο ξένος, στις πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης, μπορεί να είναι και ο Ευρωπαίος πολίτης από μια φτωχή χώρα, όχι μόνο αυτός από το Καμερούν.
Η φτώχεια, η ανεργία και η κρίση ξεσκεπάζουν το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Μα, είναι δυνατόν η κρίση να αποδειχτεί πιο δυνατή από τη δύναμη της απόφασης να προχωρήσουμε μαζί, αναρωτιούνται σήμερα όλοι.
Σε αυτή, την καθόλου ευθύγραμμη πορεία, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής ανανεωτικής Αριστεράς στην Ευρώπη, στη διαμόρφωση της στρατηγικής τους για τον δημοκρατικό δρόμο για τον σοσιαλισμό, αμφισβητώντας και αντιπαλεύοντας την κυριαρχία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, άντλησαν από το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα την αναγκαία πολιτική και κοινωνική βάση για να θεμελιώσουν την ιδέα του προνομιακού ιστορικού χώρου όπου θα δίνονταν οι μάχες για τις αλλαγές με ρήξεις, σε ένα μεγάλο μέτωπο των λαών, δηλαδή συνδέοντας τη μεγάλη παράδοση των κοινωνικών επαναστάσεων στην Ευρώπη με τη σύγχρονη ιστορία.
Η "Ευρώπη των λαών" προσδιόρισε για δεκαετίες τη στρατηγική της ευρωπαϊκής ανανεωτικής Αριστεράς αντλώντας από το κοινοτικό πρότυπο συνεργασίας, μετασχηματίζοντάς το αντανακλαστικά κάτω από το βάρος των μεγάλων αλλαγών. Το κεφάλαιο της "Αλληλεγγύης" από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που συμφωνήθηκε το 2000 και εντάχθηκε στη Συνθήκη της Λισσαβώνας (Συνθ.Λ.), και όλα τα θετικά αποτελέσματα που μπορεί να προσφέρει για τους πολίτες, δεν δεσμεύει τη Μεγάλη Βρετανία και την Πολωνία που ζήτησαν να εξαιρεθούν. Σημαντική ήττα για την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Παραγνωρίστηκε η σημασία αυτής της εξαίρεσης. Και πολύ περισσότερο αυτού, παραγνωρίστηκε το γεγονός ότι ενώ ο Χάρτης, το μόνο κείμενο που διατυπώνει την ευρωπαϊκή οντότητα ως μια οντότητα αρχών και αξιών, έχει δεσμευτική ισχύ, εντούτοις δεν συνεπάγεται επέκταση των αρμοδιοτήτων της Ε.Ε. πέραν αυτών των συνθηκών της. Έτσι, σήμερα τα θεμελιώδη δικαιώματα για μια αξιοπρεπή ζωή παραβιάζονται χωρίς τη θεσμική ευθύνη των συνθηκών.
Στην ίδια γραμμή, της διατύπωσης καλών προθέσεων, αλλά της εφαρμογής άλλης πολιτικής, στοιχειοθετήθηκε όλη η δομή της Ε.Ε.
Η Συνθ.Λ., που ενσωμάτωσε σε πολλά σημεία τη συνθήκη του Μάαστριχτ, είναι η μία συνθήκη στη νέα θεσμική δομή της ΕΕ. Η άλλη είναι η Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ε.Ε. (ΣυνθΛΕΕ). Από το 2000 ισχύουν αυτές οι δυο συνθήκες, η Συνθήκη για την Ε.Ε. και η Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ. Η υιοθέτηση του κοινοτικού συστήματος, που έχει σαφή αναγνώριση στο πλειοψηφικό σύστημα στη λήψη των αποφάσεων στα τρία όργανα (Συμβούλιο, Επιτροπή, Κοινοβούλιο), συνιστά και τη βάση της λειτουργίας της Ε.Ε., που στηρίζεται στον κανόνα που αφορά όλους τους τομείς δράσης της Ε.Ε. εκτός από τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της ασφάλειας. Παραγνωρίστηκε η σημασία αυτής της εξαίρεσης στις διατάξεις για τη λειτουργία της Ε.Ε. Γιατί εξαιρέθηκε η πολιτική ασφάλειας και η εξωτερική πολιτική από τον κανόνα;
Η Τουρκία έχει ήδη προχωρήσει στο άνοιγμα κεφαλαίων στην προ-ενταξιακή διαδικασία, ενώ δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ε.Ε., και απειλεί γείτονα χώρα. Η Σερβία, για να προχωρήσει η ενταξιακή διαδικασία, σύρθηκε στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου.
Μακρά η λίστα των αντιφάσεων και των εγκληματικών πολιτικών των οικονομικών και συντηρητικών ελίτ. Κανόνες και εξαιρέσεις, παγιδεύσεις των λαών για δήθεν ευημερία και αλληλεγγύη. Οι εξεγερμένοι στο Κίεβο φαντασιώνονται ότι οι ελευθερίες τους περνούν από τις Βρυξέλλες. Αυτό που σήμερα επείγει είναι να μετατραπεί η "μελαγχολική" Ευρώπη σε πεδίο πραγματικών πολιτικών συγκρούσεων και ανατροπής. Το εγερτήριο κάλεσμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς για την κατάργηση των συνθηκών, ως όρος για την επαναθεμελίωση της ΕΕ, θα πρέπει να καταστεί ιστορικό πρόταγμα. Οι φτωχοί και οι άστεγοι δεν είναι αριθμοί. Είναι η πραγματική δύναμη της Ιστορίας.
