Μια ομάδα από Ρηγάδες τον γνωρίσαμε από κοντά στην αυλή του Εφήβιου παραρτήματος των φυλακών Αβέρωφ. Ένα αστείο του, «α, εσείς είσαστε οι ρηγάδες και βαλέδες;», με τη χαρακτηριστική πίπα του στο χέρι, θα τον θυμίζει πάντα.
Φυσικά, είχαμε ακουστά για τον σύντροφο Φιλίνη. Και όταν πιάστηκε, η είδηση διαπέρασε σαν αστραπή τις οργανώσεις της νεολαίας, είχαμε συνείδηση του καίριου χτυπήματος για την Αντίσταση, το Πατριωτικό Μέτωπο και το Κόμμα. Τον γνωρίσαμε, πλέον, από κοντά, ως έναν από τους πιο γόνιμους δασκάλους μας μια περίοδο που είχε ήδη ξεκινήσει, και ήταν δραματική, που έμελλε να καθορίσει την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος: να βάλει επί τάπητος την ανάγκη και δυνατότητα ανανέωσής του, την επώδυνη χειραφέτησή του από όποια διεθνή κέντρα, την ενεργό σχέση του με τα αυτόνομα κινήματα. Ήταν τα τελευταία χρόνια της - τρομερής- δεκαετίας του '60.
Ο Κώστας υπήρξε ένας από εκείνους που μας έμαθαν -να αναφέρω ακόμη δύο, τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Λευτέρη Ελευθερίου- την αλφαβήτα του κριτικού μαρξισμού, του ανανεωτικού δημοκρατικού κομμουνισμού. Ασφαλώς, τότε δεν μπορούσαν να προβλέψουν τις μετέπειτα ραγδαίες εξελίξεις, την κατάρρευση του 1989 και άλλα πολλά, όμως ήταν αυτή η παιδεία που μας κράτησε όχι μόνο στην πολιτική συμμετοχή και στην κοινωνική πάλη, αλλά, με ανοιχτή σκέψη, στην προσπάθεια να διασωθούν, παρά τον χλευασμό ακόμη και εκ των έσω, ανταγωνιστικά κινήματα στον καπιταλισμό, οι ιδέες της ανατροπής. Παρά τις ήττες, να συμβάλουμε στο να μείνουν ανοιχτοί οι δρόμοι προς το μέλλον.
Όμως, από τον σύντροφο που αποχαιρετούμε δεν θυμόμαστε μόνο τη συμβολή του εκείνα τα δύσκολα και μπερδεμένα χρόνια της διαμόρφωσής μας. Ο Κώστας από ηγετικές θέσεις έδωσε τη μάχη της συγκρότησης του ΚΚΕ εσωτερικού υπερασπιζόμενος την αυτονομία και τον ριζοσπαστισμό του σε διάφορες στιγμές συμβάλλοντας αποφασιστικά στη θεωρητική του θεμελίωση και στην οργανωτική του ανάπτυξη, ως ένός κανονικόού ανανεωτικού αυτόνομου Κομμουνιστικού Κόμματος, που έχει τα -θεωρητικά- κότσια να συγκρουστεί όχι μόνο με την πολιτική του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, αλλά και με ενέργειες του υπαρκτού σοσιαλισμού που υπονόμευαν και τον δικό μας αγώνα, όταν άλλοι από την ηγεσία συμβούλευαν να επιδείξουμε «γεωπολιτική σύνεση».
Την εποχή της μεγάλης σύγκρουσης για το «Κ» στο ΚΚΕ εσωτερικού διαφωνήσαμε με την τοποθέτηση του συντρόφου Κώστα υπέρ της τρίτης άποψης -που αποφάσισε, τελικά, να αθροιστεί με το ρεύμα της απο-κομμουνιστικοποίησης, που οδήγησε στην ΕΑΡ. Έχει ενδιαφέρον, όμως, να δει κανείς ότι γρήγορα φάνηκαν οι διαφορές και ο σύντροφος Κώστας, είτε ως ευρωβουλευτής είτε ως στέλεχος του Συνασπισμού αργότερα, εργάστηκε αδιαλείπτως για την ενίσχυση των ριζοσπαστικών δράσεων του κόμματός του -ας θυμηθούμε το αγώνα του κατά των Ολυμπιακών Αγώνων-, την προφύλαξη της αυτονομίας του έναντι του ΠΑΣΟΚ κ.ά.
Τις εκλογές του 2000, όταν συνεργάστηκαν εκλογικά Συνασπισμός, ΑΚΟΑ, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, και στελέχη της Αριστεράς όπως ο Μανώλης Γλέζος, έκρινε ως θετική εξέλιξη, με μέλλον.
Σήμερα η Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά έχει προχωρήσει πολύ. Κοινωνικές δυνάμεις, μεγάλου εύρους, στρέφονται στην Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι λίγο πριν από την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Αν μπορούσαμε να είχαμε μια συζήτηση μαζί του για τις θέσεις που ψηφίστηκαν από τη Συνδιάσκεψη και το πρώτο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι σίγουρο ότι, με τη θεωρητική επάρκεια και οξυδέρκεια που τον χαρακτήριζαν, θα συμφωνούσε πως καίριας σημασίας ιδέες από το κόρπους των ιδεών και της πρακτικής της αριστερής και κομμουνιστικής ανανέωσης, μέσω υπόγειων, δύσκολων ή και παράπλευρων διαδρομών έφτασαν έως εδώ.
Ότι μαζί με ιδέες από άλλες αριστερές τάσεις που έρχονταν από άλλες αφετηρίες, την εμπειρία των κινημάτων, συγκροτούν μια σύγχρονη Αριστερά. Σε μπροσούρες και ομιλίες του, έκφραση της πρώιμης συλλογικής προσπάθειας του ρεύματός μας, θα βρούμε πολλά πρόδρομα στοιχεία σημερινών μας προσανατολισμών.
Η δική μας γενιά, ιδιαίτερα θα 'λεγα, θα θυμόμαστε με αγάπη, σεβασμό αλλά και ευγνωμοσύνη τον σύντροφο Κώστα.
