Μέχρι τον Δεκέμβρη του 2013 υπήρχαν πάνω από 2.000 κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία. Με άρμα τις μαθητικές καταλήψεις Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να καλύψει το χαμένο έδαφος στο παρά πέντε των πανελληνίων, βάζοντας μαθήματα μέσα στις σχολικές διακοπές. "Τα μέτρα λειτουργούν τιμωρητικά και όχι παιδαγωγικά" τονίζουν οι εκπαιδευτικοί. Ακόμα και τώρα πολλά από τα κενά δεν έχουν καλυφθεί. Σε πολλά σχολεία είτε τρέχουν και δεν φτάνουν για να καλυφθούν τα βασικά της ύλης, είτε ακόμα δεν έχουν έρθει καθηγητές. Το 6ο ΕΠΑΛ Αθηνών αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.
"Ρίχνουν τα σχολεία στην παρακμή για τα ΙΕΚ ΑΚΜΗ"
Γκύζη, Κάτω Πατήσια, Γουδή, Εξάρχεια. Μερικές από τις περιοχές που έρχονται παιδιά για να κάνουν μάθημα στο 6ο ΕΠΑΛ Αθηνών. Άλλα γιατί έχουν όνειρο να γίνουν νοσηλευτές, άλλα γιατί τους κυνηγούν οι πατεράδες τους να βγάλουν μια ειδικότητα λένε. Από το καλοκαίρι το σχολείο είναι για όλους ένα δικαίωμα που χάθηκε. Ειδικότητες καταργήθηκαν, ενώ όσα μαθήματα απέμειναν, παρ' ότι Απρίλιος, δεν διδάσκονται γιατί δεν υπάρχουν καθηγητές. Ακόμα κι αν πρόκειται γι' αυτά των πανελληνίων, όπως η ειδικότητα Βοηθών Βρεφονηπιοκόμων.
"Άμα δεν έχεις λεφτά, δεν δίνεις πανελλήνιες" μας λέει ο πρόεδρος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων Χρυσόστομος Κακαριάρης. Οι χαμένες ώρες μαθημάτων στρέφουν αναγκαστικά τους γονείς στα φροντιστήρια. Δεν αντέχει η τσέπη όλων το κόστος. "Μοιραία αρκετοί μαθητές δίνουν άνισο αγώνα". Ο Χ. Κακαριάρης βιώνει στο πετσί του το πρόβλημα. Πέρα από το οικονομικό κομμάτι, υπάρχει το ψυχολογικό κόστος. "Το παιδί μου γυρνάει κάθε φορά από το σχολείο και ξεφυσά από το άγχος". Ο γιος του θα έχει μόνο μία ευκαιρία στις πανελλήνιες, καθώς η ειδικότητα στα ΕΠΑΛ καταργείται. Για να κάνει αυτό που θέλει αν δεν πετύχει στις εξετάσεις, πρέπει να πάει σε ιδιωτικό. Εξ' ου και το σύνθημα των καθηγητών: "Ρίχνουν τα σχολεία στην παρακμή, κάνουν εγκαίνια σε ΙΕΚ ΑΚΜΗ".
"Δουλεύουν για να πηγαίνουν σχολείο, αλλά δεν υπάρχουν καθηγητές"
Το νέο σχολείο που φτιάχνει η κυβέρνηση δεν τους χωρά όλους. Στεφανία, Άντζελα, Πάνος και Κωνσταντίνα, τέσσερα παιδιά που δίνουν σάρκα και οστά σε όλα τα αιτήματα που γράφονται στα πανό των καθηγητών, σε όλα τα συνθήματα που ακούγονται. "Είμαστε Γ' Λυκείου στη Νοσηλευτική. Κάποια από τα μαθήματα που κάνουμε δεν έχουν διδαχθεί καθόλου με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα στο οποίο επέστρεψαν οι καθηγητές μας. Σε λίγους μήνες δίνουμε πανελλήνιες. Αν γράψουμε άσχημα, δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε σ' ένα διαγώνισμα, αλλά ότι χάνουμε ολόκληρη τη χρονιά, καταδικαζόμαστε να μην κάνουμε αυτό που διαλέξαμε". Όσοι μπορούν πάνε σε φροντιστήρια, αλλά τα έξοδα είναι δυσβάσταχτα. "Η οικογένειά μου τα βγάζει μ' έναν μισθό. Ένας μισθός για το δικό μου φροντιστήριο, τα έξοδα για τις σπουδές του αδερφού στην Κοζάνη, ένας μισθός για να φάμε", λέει ο Πάνος. Σε αυτά προστίθεται η μετακίνηση "24 ευρώ τον μήνα για να πηγαινοέρχομαι επειδή δεν έχουμε πάσο". Άλλοι πάλι γι' αυτά τα λεφτά, τα λεφτά του εισιτηρίου, δουλεύουν παράλληλα, με την ελπίδα ότι μπαίνοντας στη σχολή θα βάλουν τις βάσεις για καλύτερη ζωή. Μία από τις κοπέλες λέει ότι δεν έχει να δώσει για φροντιστήρια κι ότι στις αντίστοιχες κοινωνικές δομές "δεν γίνονται όλα τα μαθήματα και δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για να καλυφθεί η ύλη". Για όλους όμως ισχύει μία επιλογή: "Να περάσουμε Αθήνα".
