Στο και Πέντε
Όσο με ξαφνιάζει και με παραξενεύει το χειροκρότημα σε κινηματογραφική ταινία τόσο με σοκάρει και με θλίβει η απουσία του σε θεατρική παράσταση.
Το κοινό, λέει ο 29χρονος ηθοποιός Γιώργος Παπανδρέου, είναι το άλλο μισό. Χωρίς αυτό δεν υπάρχουν ηθοποιοί, δεν υπάρχει θέατρο.
Μαθημένος ο θεατής να στρογγυλοκάθεται στη συνήθως αναπαυτική καρέκλα και να κρίνει, να επαινεί ή να επικρίνει, δεν συνειδητοποιεί ότι ανήκει στους συντελεστές της παράστασης. Το θερμό κοινό ανεβάζει τον ηθοποιό, το παγωμένο τον αποθαρρύνει, οι αποδοκιμασίες τον καταρρακώνουν, τα άδεια καθίσματα τον τσακίζουν.
Στο τέλος αυτής της πολύ γόνιμης θεατρικής περιόδου, με τις εκατοντάδες παραστάσεις μόνο στην Αθήνα, με τα νέα σχήματα, τις φιλότιμες προσπάθειες, τα καλά έως εξαιρετικά αποτελέσματα, ίσως έχει ενδιαφέρον να καταλάβουμε πώς βλέπει ο ηθοποιός τον θεατή.
Απευθύνθηκα σε έναν νέο άνθρωπο -στην ηλικία, αλλά και στον χώρο-, τον Γιώργο Παπανδρέου, τον οποίο συνάντησα στο Κάισσα Cafe, στους προκριματικούς αγώνες για το Σκακιστικό Πρωτάθλημα Ηθοποιών.
Η κουβέντα περιστράφηκε γύρω από το θέατρο, και το πρώτο ξάφνιασμα προήλθε από το γεγονός ότι, σε αντίθεση με το κλασικό «από μικρός ήθελα να...», διαπίστωσα ότι μέχρι τα μετεφηβικά του χρόνια δεν είχε δει θεατρική παράσταση!
Γεννημένος στα Ιωάννινα και μεγαλωμένος στην Άρτα, εκδήλωσε ενδιαφέρον για ποικίλες, αλλά όχι και συναφείς δραστηριότητες. Από 10 ετών ασχολήθηκε με τον χορό και ακολούθησαν το σκάκι, το μπάσκετ, τα μουσικά όργανα (μπουζούκι, κιθάρα) και η πυγμαχία! Τίποτα από όλα αυτά δεν τον γέμιζε, δεν ένιωθε να τον οδηγεί κάπου.
Πριν από έξι χρόνια ενδιαφέρθηκε για σεμινάρια ορθοφωνίας. Ο Θεόδωρος Γράμψας διέγνωσε και άλλες δυνατότητες και του πρότεινε να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής.
Έτσι, χωρίς να το επιδιώξει, μπήκε στο μαγικό χώρο του θεάτρου. Και τον λάτρεψε! Ένιωσε, όπως λέει, σαν να τσαλαβουτούσε πριν σε βάλτο και να βρέθηκε σε μια απέραντη θάλασσα!
Ο πρώτος που πίστεψε στο ταλέντο του ήταν ο Λιθουανός σκηνοθέτης Τσέζαρις Γκραουζίνις, τον οποίο ο Γιώργος θεωρεί έναν από τους καλύτερους στον κόσμο. Πέρσι έπαιξε στον «Οιδίποδα» του Σοφοκλή και φέτος στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη.
Παρ' ότι ο κόσμος βλέπει θέατρο, ο Παπανδρέου πιστεύει ότι το κριτήριο του θεατή έχει αμβλυνθεί, ότι δεν επιλέγει με προσοχή τα ποιοτικά έργα.
Μιλώντας για την γενικότερη κατάσταση διαπιστώνει ότι ο κόσμος δεν έχει το σθένος να αντισταθεί. Είναι φοβισμένος, επειδή έτσι έχει ανατραφεί. Μέσα στη δίνη της κρίσης και στον διαρκή αγώνα επιβίωσης δεν βρίσκει χρόνο να διαβάσει, να διευρύνει τους ορίζοντές του. Τον οδηγούν οι συνήθειες. Καταναλώνει αδιαμαρτύρητα ό,τι του σερβίρουν.
Μιλώντας για τους νέους ηθοποιούς, πιστεύει ότι αισθάνονται την ανάγκη να παίξουν κάπου και έτσι εξηγείται η πληθώρα των θεάτρων. Μεταφέροντας εμπειρίες φίλων του, αναφέρει ότι οι περιπτώσεις που χρειάζεται να τσοντάρουν στα έξοδα της παράστασης είναι συχνότερες από τις περιπτώσεις που παίρνουν κάποιο μεροκάματο...
