Ο θόρυβος που ξεκίνησε χρόνια πριν με το comeback του βινυλίου θα αργήσει να κοπάσει.
Η αύξηση των εσόδων από το streaming μεταξύ 2013 και 2014 ήταν της τάξεως του 54% και ας μην ξεχνάμε τη «μάστιγα» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) που αντιπροσωπεύει το free downloading. Οι συνολικές πωλήσεις άλμπουμ, βινύλια, CD και ψηφιακές λήψεις, είχαν πτώση το ίδιο διάστημα 11%. Ουσιαστικά, οι μόνες πωλήσεις άλμπουμ που αυξήθηκαν το 2014 ήταν των δίσκων βινυλίου, και μάλιστα κατά... 52%.
Κατ' αρχήν δεν υπάρχει αμφιβολία: το βινυλιακό comeback εντάσσεται στο πλαίσιο μιας γενικευμένης εμμονής με το παρελθόν – η άλλη όψη της απο-ιεροποίησης του σήμερα. Μετά από δύο δεκαετίες νοσταλγίας για τα '60s και τα '70s, τη μουσική, τους ήχους, τα ρούχα και τα vintage όργανα, η νοσταλγία για το βινύλιο είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να εκπλήσσει. Πρόκειται απλώς για την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας προσομοίωσης.
Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: Το βέλος του χρόνου έχει τη συνήθεια να κινείται προς τα εμπρός. Και όσο αδύνατον είναι να υπάρξουν νέοι Beatles, άλλο τόσο αδύνατον είναι να εγκαταλειφθεί το ψηφιακό format. Δεν χρειάζεται σκέψη: Ακόμα και η ίδια η... παγκοσμιοποίηση αποτελεί εργαλείο για την επίτευξη του τελικού στόχου: γενικευμένη αυτοματοποίηση και ψηφιοποίηση.
Κάποιοι βλέπουν την επιστροφή του δίσκου μακράς διαρκείας ως απάντηση στη διαδικτυακή κουλτούρα της τεμπελιάς και του τζάμπα. Ωστόσο ο δίσκος βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τα νέα μέσα: σημαντικό ποσοστό της μουσικής που ανεβαίνει στο Διαδίκτυο προέρχονται από... LPs. Επιπλέον, τα LPs που κόβονται σήμερα περιέχουν συνήθως link μέσω του οποίου μπορείς να κατεβάσεις το έργο.
Ως προς τη διαφορά ποιότητας ψηφιακού - αναλογικού ήχου, πρόκειται για κουβέντα ανεξάντλητη, με σοβαρά επιχειρήματα εκατέρωθεν. Και βέβαια, τα περί «ψυχρότητας του ψηφιακού ήχου» είναι καθαρές ανοησίες. Ας επισημανθεί άλλωστε ότι, ως προς το μέγιστο ποσοστό του μουσικού υλικού, το οποίο σήμερα ηχογραφείται με ψηφιακά μέσα, βινυλιακή έκδοση = αναλογική (= πιστή) μεταφορά του... ψηφιακού σήματος.
Όλη αυτή η κατά παραγγελία νοσταλγία καταντάει κάποια στιγμή ενοχλητική. Στο κάτω-κάτω, τι άλλο κάνει από το να μεταθέτει το κέντρο προσοχής απ' την ουσία, τη μουσική, στο μέσο με το οποίο διακινείται; Λες και όλα δουλεύουν σήμερα ρολόι στον μουσικό μας κόσμο και αρκεί μια βινυλιακή εσάνς από τα '60s και τα '70s για να επαναφέρει τις χαμένες δόξες...
Βεβαίως και δεν αρκεί. Γιατί το μόνο που δεν θα κάνουν ποτέ οι εταιρείες είναι να απαλείψουν την πρωταρχική αιτία της πτώσης, αρχίζοντας να κυκλοφορούν, όπως έκαναν κάποτε, έργα με λόγο υπάρξεως.
Οι ίδιες επέλεξαν να υποβαθμίσουν και να ευτελίσουν το μέσο, σωρεύοντας τόνους άχρηστων κυκλοφοριών, αποδεκατίζοντας το κριτήριο μερίδας του κόσμου. Το παρά φύσιν φαινόμενο που προέκυψε βρήκε κάποια στιγμή... εκφραστική διέξοδο στο Διαδίκτυο, με τη μουσική να μεταπίπτει οριστικά σε πληροφορία και τον ρόλο των πολυεθνικών να καθίσταται περιττός. Η επιστροφή του LP είναι για τις τελευταίες ένας ακόμα τρόπος να σώσουν ό,τι σώζεται, πουλώντας το ίδιο υλικό σε εναλλακτικά formats. Μα το cd, κυρίαρχο μέσο για δεκαετίες και αφημένο πλέον στη μοίρα του, είναι γραφτό να συνθλιβεί, σαν τη... μεσαία τάξη, ανάμεσα στους «πτωχούς» του streaming / downloading και τους «πλούσιους» εστέτ / συλλέκτες που δίνουν ρέστα για βαρύ βινύλιο και special editions...
