ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ 28/9
Τυχεροί ήταν όσοι βρέθηκαν στο Κηποθέατρο Παπάγου τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, γεμάτο σχεδόν παρά την καταρρακτώδη βροχή που προηγήθηκε, καθώς ήταν από τις σπάνιες πια φορές που ο Γιάννης Μαρκόπουλος «χώρεσε» τις σημαντικότερες στιγμές της 45ετούς πορείας του, από το 1970, σε μια ελεύθερη συναυλία, στο πανηγυρικό κλείσιμο της αυλαίας του 21ου Φεστιβάλ Δήμου Παπάγου - Χολαργού, στο οποίο είναι άμισθος καλλιτεχνικός σύμβουλος ως εξέχων δημότης Παπάγου. Ο σπουδαίος Κρητικός δημιουργός τιμήθηκε μάλιστα στο τέλος της συναυλίας για τη συνολική προσφορά του στον πολιτισμό από τον δήμαρχο Ηλία Αποστολόπουλο.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έδωσε βήμα σε μια πλειάδα παλιών και νέων συνεργατών, σε μια συναυλία που επιφύλαξε πολλές συγκινήσεις στο κοινό, όπως τη συγκλονιστική ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου στο «Λένγκω», με τη συνοδεία της πιανίστας Μαριλίνας Τζελέπη.
Στην άλλη μεγάλη στιγμή της βραδιάς, η 13χρονη μαθήτρια Γεωργία Φασουλάκη, νικήτρια στο Παιδικό Φεστιβάλ Κρήτης, ανέβηκε στη σκηνή και με πολύ άνεση και στιλ ερμήνευσε το «Πέρα από τη Θάλασσα» που είχαμε πρωτοακούσει από τη Βίκυ Μοσχολιού (στην ταινία Κατηγορώ τους Ανθρώπους). Η μικρή έκλεψε κυριολεκτικά την παράσταση, μόνο με ένα τραγούδι!
Σταθερές αξίες στη σκηνή ο Λάκης Χαλκιάς και ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, πιστοί ερμηνευτές του Γιάννη Μαρκόπουλου από τη δεκαετία του '70.
Να υπογραμμιστεί εδώ η μεγάλη συμμετοχή του κόσμου σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, που παρέπεμπε σε άλλες εποχές. Κορυφαία στιγμή της βραδιάς όταν όλοι μαζί οι ερμηνευτές τραγούδησαν τα περίφημα «Ζαβαρακατρανέμια» στο τέλος της συναυλίας.
Επί σκηνής η 10μελής ορχήστρα «Παλίντονος Αρμονία» που έχει ιδρύσει ο Γ. Μαρκόπουλος. Ερμήνευσαν επίσης: Δήμος Αναστασιάσης, Μαρία Λυμπεράκου και Δάφνη Ζουρνατζή. Το δεύτερο μέρος άνοιξε η παιδική χορωδία Δήμου Παπάγου - Χολαργού.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ, BLUES WIRE, ΑΚΗΣ ΤΟΥΡΓΟΓΙΩΡΓΗΣ AND BLUE AIRWAYS, ΚΥΤΤΑΡΟ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 /10
«Όλοι οι Σωκρατικοί είναι εδώ», λέω στον Νίκο Αντύπα –ο «καλύτερος ντράμερ μας», όπως μου είχε εκμυστηρευτεί σε συνέντευξη ο Αντώνης Τουρκογιώργης– πιάνοντας κουβέντα μαζί του στο γεμάτο από κόσμο και μουσικούς καμαρίνι, περίπου μια ώρα πριν αρχίσει η συναυλία. «Οι Socrates έχουν άλλο ήθος!» μου απαντά. Η παρέα, η φιλία, οι αξίες, η ίδια η συνεύρεση και η ατμόσφαιρα μιας συναυλίας τους δημιούργησαν ένα πιστό κοινό όλα αυτά τα χρόνια, ακόμη και τώρα που η μοίρα κρατά χωριστά το κορυφαίο δίδυμο Τουρκογιώργη - Σπάθα.
Αρκετή ώρα πριν αρχίσει η πρώτη συναυλία του διημέρου 9-10 Οκτωβρίου στο «Κύτταρο», δεν έπεφτε καρφίτσα! Ο Ηλίας Ζάικος ανέβηκε στη σκηνή στις 11 μ.μ. και μαζί με τον μπασίστα Σωτήρη Ζήση –ιδρυτικό μέλος– και την ντράμερ Νίκη Γουρζουλίδου –πρώτη ντράμερ σε blues μπάντα και νέο μέλος της τριμελούς πλέον μπάντας– ξεκίνησαν με το «Every day I have the blues» δίνοντας το στίγμα τους... Οι Blues Wire έκλεισαν με το «Μπρέζνιτσα», κομμάτι που δεν υπάρχει πουθενά, γραμμένο για ένα ορεινό χωριό κοντά στις Πρέσπες, τόπο καταγωγής του Ζάικου, που του θυμίζει το ξεκίνημα, όπως είπε.
Στο πάλκο τούς διαδέχονται ο Άκης Τουρκογιώργης και οι Blue Airways που καλωσορίζουν τον «δάσκαλό» τους Γιάννη Σπάθα μετά από κυρίως ένα παλιοροκάδικο σετ διασκευών. Ο Νίκος Αντύπας χειροκροτεί στο πρώτο τραπέζι με ενθουσιασμό. Άλλωστε το «Waiting For Something», το άλμπουμ των Socrates στο οποίο έπαιζε (όπως και στα «Breaking Through», 1981 και «Plaza», 1983), είχε την τιμητική του. Πριν το φινάλε αυτό, ανέβηκε ο Ζάικος στη σκηνή κι έπαιξαν όλοι μαζί δύο classics: «Sweet Home Chicago» και «Who do you love». Και η ώρα είχε πάει 3 τα ξημερώματα, αλλά ποιος νοιαζόταν! Η απαράμιλλη δεξιοτεχνία του Γιάννη Σπάθα, του «Θεού της Κιθάρας», εξακολουθεί να υπάρχει, να εμπνέει και να συσπειρώνει κόσμο!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
18ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 16-18/10
Εν μέσω της μεγαλύτερης μεταναστευτικής κρίσης των τελευταίων ετών έλαβε χώρα το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Με καθυστέρηση 3 περίπου μηνών, λόγω του δημοψηφίσματος, αλλά και μια ηχηρή απουσία από τη διοργάνωση, άνοιξε για 18η φορά τις πύλες του, αυτήν τη φορά στην Αποθήκη 8 στο Λιμάνι. Από τις 16 έως τις 18 Οκτωβρίου το κοινό της πόλης άκουσε ενδιαφέρουσες κουβέντες για το μεταναστευτικό και την έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, συμμετείχε σε συζητήσεις για την αποτίμηση του αντιφασιστικού αγώνα αλλά και του δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσει καλλιτέχνες που με την παρουσία τους στήριξαν ενεργά την όλη διοργάνωση.
Οι άξονες της θεματικής του φεστιβάλ κινήθηκαν στους ίδιους ρυθμούς, όπως και τα παλαιότερα έτη, με τις συλλογικότητες να δίνουν για ακόμη μια φορά τον καλύτερό τους εαυτό. Ο χώρος της Αποθήκης 8 κάθε μέρα μετά τις 6 φιλοξενούσε μια κεντρική συζήτηση-εκδήλωση και ένα εργαστήριο, ενώ οι «νεαρότεροι» επισκέπτες μπορούσαν να απασχοληθούν στον παιδότοπο. Με θεατρικά δρώμενα, εργαστήρια ινδικού χορού Katthak και κρουστών, εκθέσεις και παραπάνω από αρκετά μουσικά σχήματα, τα βράδια στο Αντιρατσιστικό μάζευαν τον περισσότερο κόσμο. Η απογευματινή βροχή της πρώτης ημέρας δεν στάθηκε εμπόδιο για να περάσει χιλιάδες κόσμος τις πύλες του Φεστιβάλ, ενώ η δίωρη καθυστέρηση, λόγω της παράλληλης πορείας για το πολυνομοσχέδιο, δεν ενόχλησε κανέναν. Ο κόσμος διασκέδασε μέχρι το πρωί στους ήχους των Ζητιάνων, των Banksters, του Ντίνου Σαδίκη και των Baildsa σε βαλκανικούς και swing 'n' roll σκοπούς. Τη δεύτερη μέρα οι αγαπημένοι Koza Mostra με τους Θραξ Πανκc και τους Kazoo παρουσίασαν ένα μίγμα balkan-ska-rock-ρεμπέτικου, ενώ δεν έλειψαν τα νταούλια και οι γκάιντες. Το τελευταίο βράδυ τη σκυτάλη πήραν οι SKG Dub Alliance, ο Tραγικός Είρωνας και ΝΤΑΛ.Ι, ο Unknown Artist και οι Mαύρες Νότες, ξεσηκώνοντας τον κόσμο σε ρυθμούς dub και χιπ-χοπ και δίνοντας ένα ιδανικό τελείωμα.
Με έμφαση στη μουσική πολυσυλλεκτικότητα και βασικά ανθρωπιστικά αιτήματα, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ έκλεισε τις θύρες του μέχρι του χρόνου. Για να ανοίξουνε τα σύνορα για όλους, πρόσφυγες και μετανάστες. Για ένα καλύτερο αύριο!
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
BLACK RAINBOWS + HEADQUAKE, AN CLUB 16/10
Λίγους μήνες μετά την τελευταία τους επίσκεψη στη Δράμα, οι Black Rainbows εμφανίζονται και στην Αθήνα. Οι Ιταλοί δηλώνουν αμετανόητοι θιασιώτες των Black Sabbath και των heavy αργόσυρτων riff τους. Αρκετές είναι και οι αναφορές τους σε πιο σύγχρονες μπάντες του σύγχρονου ήχου, όπως οι Fu Manchu, Nebula, Monster Magnet. Το σετ βασίστηκε κυρίως στο πρόσφατο Hawkdope μαζί με διάφορα άλλα τραγούδια από τις προηγούμενες δουλειές τους, καθώς και μια διασκευή στο «Black To Comm» των MC5. Το τρίο είχε το απαραίτητο δέσιμο (σε αυτό βοηθάει και η εμπειρία που έχουν αποκτήσει από τις περιοδείες όλα αυτά τα χρόνια), έντονη διάθεση για jam και έβγαλε μπόλικη ενέργεια όση ώρα βρισκόταν πάνω στη σκηνή. Με λίγα λόγια, οι Black Rainbows είναι μια μπάντα που εκπροσωπεί επάξια τον Heavy/Stoner ήχο, που στις μέρες μας ανεβαίνει όλο και περισσότερο.
Τη συναυλία άνοιξαν οι Headquake, που έδειχναν ιδανικό ζέσταμα για τη συγκεκριμένη βραδιά με το ψυχεδελικό Stoner τους. Έστω και με κάποια μικροπροβλήματα στον ήχο, η μπάντα έβγαλε τον καλύτερό της εαυτό και τίμησε τις δύο κυκλοφορίες της μαζί με λίγα ακυκλοφόρητα. Να σημειωθεί και η παρουσία του Μπάμπη Δαλίδη (πρώην Villa 21) στα τύμπανα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΛΛΗΣ
GOAT + COOBA TERCU GAGARIN 17/10
Οι συναυλίες καλλιτεχνών και συγκροτημάτων παραμένουν διαρκές στοίχημα, τόσο για τους ίδιους όσο και για το ακροατήριο που καλούνται να κερδίσουν κάθε φορά. Οι Σουηδοί Goat φαίνεται να έχουν λύσει εδώ και καιρό και τα δύο αυτά ζητήματα: αφενός είναι μια τόσο καλοκουρδισμένη μπάντα που θα μου έκανε μεγάλη εντύπωση αν ποτέ κάποιος τους έπιανε σε βραδιά που δεν είχαν αγγίξει το maximum των (εκπληκτικών) μουσικών επιδόσεών τους, αφετέρου αυτό που κάνουν επάνω στη σκηνή είναι τόσο θαυμάσιο που υποψιάζομαι ότι κάθε τους εμφάνιση θα τελειώνει με τον ίδιο τρόπο που έκλεισε κι αυτή στην Αθήνα – με ανθρώπους που βγαίνουν από την αίθουσα παραμιλώντας γι' αυτό που μόλις είχαν δει ή μάλλον βιώσει. Σπάνια βλέπεις ένα συγκρότημα να αγγίζει με τόση πειστικότητα τη συναυλιακή έξαψη, τον διονυσιακό χαρακτήρα και την ψυχική πλήρωση που δύναται να φέρει μια εκ του σύνεγγυς επαφή. Ένα σχήμα που ξέρει να σε βάζει στο ηχητικό του ταξίδι, που δημιουργεί γνήσια ψυχεδελική ατμόσφαιρα αλλά αναμειγνύει έντεχνα στη μουσική του στοιχεία από μυριάδες άλλα είδη, όπως το ροκ της Μαύρης Ηπείρου, το funk, τα μακρόσυρτα αυτοσχεδιαστικά μέρη που γνωρίσαμε από το kraut rock. Πέντε άτομα που ήξεραν πολύ καλά τι κάνουν (κι ένας απίστευτος μπασίστας που έμοιαζε να κρατάει το επιβλητικό ηχητικό τους οικοδόμημα στιβαρά στις τέσσερις χορδές του οργάνου του) συν δύο γυναικείες φωνές που δεν σταμάτησαν δευτερόλεπτο να χορεύουν με σαμανικές κινήσεις καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Μόνο αν το δεις μπορείς να το πιστέψεις – και το sold out ελπίζουμε να δώσει την ευκαιρία σε περισσότερους να τους δουν μελλοντικά στη χώρα μας, όχι γιατί αξίζει μα γιατί πρέπει! Τη βραδιά άνοιξαν οι δικοί μας Kooba Tercu σε παρεμφερές στυλ, με tribal ρυθμούς επίσης και αδιόρατη heavy διάθεση, αφήνοντας θετικότατες εντυπώσεις.
ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΣΤΙΧΟΒΟΛΗ, KOOKOO, 23/10
Η έντονη βροχόπτωση εκείνο το βράδυ της Παρασκευής δεν πτόησε αρκετό κόσμο να προσέλθει στο Kookoo για την παρουσίαση του ολοκαίνουργιου βιβλίου και cd του συγκροτήματος από τα Ιωάννινα με το παράξενο και ωραίο όνομα. Οι ίδιοι δημιούργησαν ένα πραγματικά πρωτότυπο σκηνικό: ένα κράμα ψυχεδέλειας, rock, progressive rock και δημοτικής μουσικής όλα φιλτραρισμένα μέσα από τη ματιά, τις ιδέες και τον στίχο των… Στιχόβολη. Σαν να ακούς Ozric Tentacles σε ελληνική εκδοχή. Όσον αφορά το ίδιο το υλικό, είναι πρωτoγενές, μπολιασμένο με πολλές ιδέες, χωρίς να λείπουν οι ηπειρώτικες καταβολές και επιρροές. Με σύγχρονα κομμάτια όπως η «Βόλτα» ή ο «Άψυχος» (τα οποία ζητήθηκαν από το κοινό και παίχτηκαν ξανά στο τέλος), που από τη μια πατάνε στη σύγχρονη αστική έκφραση και από την άλλη στην παράδοση της υπαίθρου, έδειξαν ότι το μέλλον είναι δικό τους. Το πιστοποίησε αυτό και η πολύ καλή σκηνική τους παρουσία. Έπαιξαν οι: Χρυσαυγή Γιάμαρη - Φωνή, Κώστας Μπασδάνης - Φωνή, Ακουστική Κιθάρα, James Μπασδάνης - Ηλεκτρική Κιθάρα, Χρήστος Ζήνδρος - Σάζι, Ούτι, Ινδικές Τάμπλες, Κρουστά, Γιώργος Δουλιάγκας - Ηλεκτρικό Μπάσο, Αλέξης Δόσης - Πλήκτρα, Τάσος Μουσπούλης - Τύμπανα.
CHANG JING, ΤΡΙΑΝΟΝ, 26/10
Ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν μια συναυλία αυθεντικής κινεζικής μουσικής, διοργανωμένη από το The Meet Culture, οργανισμό που προωθεί την πολιτιστική συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Κίνα. Eπρόκειτο για ρεσιτάλ της Chang Jing, κορυφαίας σολίστ του guzheng (από τα αρχαιότερα κινεζικά όργανα, θυμίζει το σαντούρι αλλά είναι νυκτό και το ηχόχρωμά του αρκετά κοντινό σε αυτό της άρπας) με διεθνή αναγνώριση, η οποία επιπλέον είναι και η μόνη εκτελέστριά του που τραγουδά. Τη συνόδευσε ο Zhang Di στο κινεζικό φλάουτο xiao.
Πέρα από την αισθητική απόλαυση, είχα για πρώτη φορά να προσέξω και να κατανοήσω καλύτερα τη φύση και τις διαφορές της κινεζικής μουσικής από τη δυτική. Εκτός από τα τονικά συστήματα (είναι πεντατονική), αυτό που κάνει τη μουσική της ασιατικής χώρας τόσο διαφορετική στο δυτικό αυτί είναι ότι δεν δίνει τόση σημασία στην αρμονία και τη μελωδία όση στα ηχοχρώματα.
Ακόμα πιο ουσιώδης όμως είναι η φιλοσοφική διαφορά ανάμεσα στους Κινέζους και τους Δυτικούς ως προς το σπουδαιότερο για τη μουσική μέγεθος, τον χρόνο. Η δυτική μουσική ορίζεται μέσα στον χρόνο με αρχή, μέση και τέλος. Αντίθετα, η κινεζική δίνει την αίσθηση ότι κάθε σύνθεση μπορεί να ξεκινήσει οποιαδήποτε στιγμή και να τελειώσει είτε μετά από δευτερόλεπτα είτε μετά από... ημέρες. Ο εσωτερικός χρόνος της ταυτίζεται με τον πραγματικό ώσπου, όσο παράξενο και αν φαίνεται, φτάνει να γίνει ένα με τον χρόνο και ο χρόνος με αυτήν. Και αν αναρωτιέστε κατά όσον αυτό σημαίνει μια... βουδιστική θεώρηση της μουσικής, ναι, δεν νομίζω ότι μπορεί να ονομαστεί διαφορετικά.
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
