Ένας αμερικανός πρόεδρος που σε μεγάλο βαθμό έχτισε την πολιτική του ταυτότητα πάνω στη σύγκρουση με το Πεκίνο φτάνει τώρα στην Κίνα έχοντας ανάγκη τη συνεργασία της. Και αυτό είναι κάτι που φυσικά το Πεκίνο αντιλαμβάνεται πολύ καλά.
Αντί να προσέλθει στη συνάντηση με τον πρόεδρο Σι από θέση ισχύος, ο Ντόναλντ Τραμπ φτάνει την Τετάρτη στο Πεκίνο σχεδόν ως ικέτης. Επισήμως, στο τραπέζι βρίσκονται οι δασμοί, το εμπόριο, οι ημιαγωγοί και η Ταϊβάν. Στην πράξη όμως, πάνω από όλες τις συζητήσεις πλανάται το ίδιο ερώτημα: Μπορεί το Πεκίνο να πιέσει την Τεχεράνη να αποδεχτεί μια συμφωνία που θα επαναφέρει άμεσα τη σταθερότητα στα Στενά του Ορμούζ εξασφαλίζοντας παράλληλα στην Ουάσιγκτον τη διέξοδο που διακαώς επιθυμεί προκειμένου να ξεφύγει από μια κρίση που η ίδια προκάλεσε;
Ο χρόνος πιέζει όλο και περισσότερο τον Λευκό Οίκο. Η αναταραχή στη διεθνή οικονομία και η ενεργειακή κρίση που προκάλεσε η αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση μπορεί να παραταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα και μετά την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας. Και αυτό τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι μπαίνουν στην τελική ευθεία για μια εκλογική αναμέτρηση που πιθανότατα θα τους στερήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου
Και εδώ εισέρχεται ο παράγοντας Κίνα. Το Πεκίνο διαθέτει κάτι που σήμερα η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να αγνοήσει: πραγματική επιρροή στην Τεχεράνη. Η Κίνα παραμένει ο σημαντικότερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου, έχει αναπτύξει βαθιές οικονομικές και στρατηγικές σχέσεις με το Ιράν και τα τελευταία χρόνια έχει επιχειρήσει να εμφανιστεί ως δύναμη διαμεσολάβησης στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι τυχαίο ότι κινεζικές διπλωματικές παρεμβάσεις είχαν συνδεθεί και με προηγούμενες προσπάθειες αποκλιμάκωσης στην περιοχή.
Η κρίση δεν παύει άλλωστε να αντιπροσωπεύει σημαντική οικονομική απειλή και για την ίδια την Κίνα. Περίπου το μισό κινεζικό αργό πετρέλαιο περνά από τα Στενά του Ορμούζ. Παρά τα μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και τη μεγαλύτερη διαφοροποίηση προμηθειών σε σχέση με άλλες ασιατικές οικονομίες, η κινεζική ηγεσία γνωρίζει ότι μια μακροχρόνια αποσταθεροποίηση θα μπορούσε να πλήξει καίρια το εξαγωγικό της μοντέλο.
Αυτό εξηγεί γιατί το θέμα του Ιράν αναμένεται να βρεθεί πολύ ψηλότερα στην ατζέντα της συνόδου κορυφής απ’ όσο παραδέχονται δημόσια και οι δύο πλευρές.
Γι’ αυτό και η κινεζική ηγεσία δεν πρόκειται να περιοριστεί σε γενικόλογες εκκλήσεις για «ειρήνη» και «σταθερότητα». Το Πεκίνο βλέπει μια ευκαιρία να αποσπάσει σημαντικά ανταλλάγματα σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα των σινο-αμερικανικών σχέσεων, από τους δασμούς και τους περιορισμούς στην τεχνολογία μέχρι το πιο ευαίσθητο ζήτημα όλων, την Ταϊβάν.
Η Κίνα θεωρεί τις αμερικανικές πωλήσεις όπλων προς την Ταϊπέι ως βασική απειλή για τα στρατηγικά της συμφέροντα και εδώ και μήνες πιέζει για αλλαγές όχι μόνο στην αμερικανική πολιτική αλλά ακόμη και στη ρητορική της Ουάσιγκτον γύρω από το καθεστώς της νήσου. Το γεγονός ότι ο Τραμπ εμφανίζεται πιο επιφυλακτικός από προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις στο ζήτημα της Ταϊβάν δεν περνά απαρατήρητο από το Πεκίνο.
Έτσι, η σύνοδος στο Πεκίνο αποκτά χαρακτήρα πολύ ευρύτερο από μια ακόμη διαπραγμάτευση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για το εμπόριο και τους δασμούς του Τραμπ. Πρόκειται για μια συνάντηση όπου ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η ενεργειακή ασφάλεια, η Ταϊβάν και η παγκόσμια οικονομία μπλέκονται πλέον στο ίδιο γεωπολιτικό παζάρι.
