Δεν αποτελεί ευθύνη του νεαρού ακόμη βαθυφώνου Αλέξανδρου Σταυρακάκη το γεγονός ότι το όνομά του δεν σηματοδοτεί την επιρροή που όφειλε να ασκεί στα μουσικά πράγματα της Αθήνας. Έχοντας το προνόμιο παρακολούθησης της καλλιτεχνικής του προόδου από την εντυπωσιακή υποψηφιότητα που του διασφάλισε υποτροφία του Σωματείου «Υποτροφίες Μαρία Κάλλας», δεν αναμέναμε ουδέ καν την επικράτησή του στον περιώνυμο Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι, το 2019, προκειμένου να επισημάνουμε το από μακρού προφανές έλλειμμα εμφανίσεών του στην ελληνική πρωτεύουσα. Έλλειμμα δυσχερούς αναπλήρωσης πλέον, όταν ο καλλιτέχνης κινείται μεταξύ θεάτρων τόσο εμβληματικών όσο το Μπολσόι της Μόσχας και η Μet της Νέας Υόρκης!
Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε έναν πυκνό σε εκδηλώσεις περιωπής μήνα, οι αλλεπάλληλες εμφανίσεις του, διαδοχικά στο Ωδείο Αθηνών και στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του ΜΜΑ, υπήρξαν γεγονότα ιδιαίτερης βαρύτητας, παρά την ίωση που υπονόμευσε τη συναυλία της 6ης Μαρτίου στην αίθουσα «Ιωάννης Δεσποτόπουλος», με ένα ενδιαφέρον ρωσικό και σοβιετικό πρόγραμμα, που ο Ελληνορώσος υπερασπίσθηκε με ιδιωματική εντέλεια, χάρη και στην ενημερωμένη μουσική διεύθυνση του Χρήστου Κολοβού, για την περίσταση στο πηδάλιο της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και στο πλαίσιο αφιερώματος στον αλησμόνητο Ελληνογεωργιανό μαέστρο Οδυσσέα Δημητριάδη με την ευκαιρία συμπληρώσεως 20ετίας από τον θάνατό του.
Θαυμαστές ποιότητες
Η αδιαθεσία του Σταυρακάκη κόστισε τη σύντμηση του προγράμματος κατά την άρια από τον «Πρίγκιπα Ιγκόρ», δεν απομείωσε όμως δραστικά την ανάδειξη θαυμαστών ποιοτήτων του καλλιτέχνη. Προτάσσουμε κατ’ εξοχήν την πλούσια και λεία φωνητική εκφορά και την κρυστάλλινη, εκφραστική άρθρωση του κειμένου, μαλακτική στη λυρική καβατίνα από τον μονόπρακτο «Αλέκο» του Ραχμάνινωφ, κατ’ εξοχήν δε κυρίαρχη στην ακολουθία των μεγάλων μονολόγων του τσάρου Μπόρις Γκοντούνωφ, που ο μπάσος ερμήνευσε με σπαρακτική ενσυναίσθηση και εσωτερικότητα. Χάρη στην εμπειρία του Κολοβού, η συναυλία μάς χάρισε και πολύτιμες καταχωρήσεις ρεπερτορίου, από την εναρκτήρια καντσονέτα για ορχήστρα εγχόρδων «Σαμιώτισσα» του τιμώμενου Δημητριάδη έως την εισαγωγή από την όπερα «Νταϊσί» του «εθνικού» συνθέτη της Γεωργίας Ζαχαρία Παλιασβίλι.
Το διάστημα έως τις 11 Μαρτίου αποδείχθηκε ιαματικό για τον εκλεκτό ερμηνευτή, που πλαισιώθηκε ευεργετικά από τη χαρακτηριστικά αιχμηρή υψίφωνο Valentina Fedeneva και, καθοριστικά εν συνόλω, από τη θρυλική πιανίστα Viktoria Postnikova, χήρα του κορυφαίου αρχιμουσικού Γκενάντι Ραζντιέστβενσκυ. Το πρόγραμμα εγκαινίασε ο κύκλος «Παιδικό Δωμάτιο» του Μοντέστ Μουσσόργκσκυ, με την υψίφωνο να ιδιοποιείται ζωηρά διαλόγους, χαρακτήρες και καταστάσεις και την Ποστνίκοβα να φιλοτεχνεί αραβουργήματα από το πιάνο. Τour de force αποτέλεσε για τον Σταυρακάκη ο κύκλος «Τραγούδια και Χοροί του Θανάτου», για τον χρωματικό πλούτο, τη διαύγεια του λόγου και την κουλτούρα μαλακού τραγουδιού μιας φωνητικής φύσης στην πιο φωτεινή ώρα της, με υγεία και σφρίγος οριοθετημένα από επίζηλη τεχνική και φραστική ευγένεια. Αρετές όλων των συντελεστών για την καταληκτική διασκευή της 14ης συμφωνίας του Σοστακόβιτς (Αλέξανδρος Χρηστίδης, έξοχος στα κρουστά!) υπό τη γλυπτικής σμίλευσης εποπτεία της μεγάλης Ποστνίκοβα, για ήχους και συνειρμούς τους!
