Σε ανάλυσή του για την συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και του Ρώσου ομολόγου του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα την Παρασκευή, το BBC ρίχνει φως στα όσα αποζητούν οι δύο ηγέτες από τη σύνοδο κορυφής για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σημειώνοντας ότι έχουν αντίθετες προτεραιότητες.
Ο Πούτιν είναι συνεπής όσον αφορά την πρόθεσή του να πάρει ουκρανικά εδάφη, ενώ ο Τραμπ δείχνει να θέλει να ενεργήσει ως παγκόσμιος ειρηνοποιός. Αλλά, όπως σχολιάζει το BBC και οι δύο άντρες είναι πιθανό να δουν τη συνάντηση σαν μια ευκαιρία να επιδιώξουν και άλλους στόχους.
Ο Πούτιν επιδιώκει διεθνή αναγνώριση... και πολλά άλλα
Ο ανταποκριτής του BBC στη Ρωσία Steve Rosenberg ,αναφέρει ότι το πρώτο πράγμα που θέλει ο Πούτιν από τη σύνοδο κορυφής είναι κάτι που του έχει ήδη κερδηθεί και αυτό είναι αναγνώριση. Αναγνώριση από την ισχυρότερη χώρα του κόσμου, την Αμερική, ότι οι προσπάθειες της Δύσης να απομονώσει τον ηγέτη του Κρεμλίνου απέτυχαν.
Το γεγονός ότι πραγματοποιείται αυτή η συνάντηση υψηλού επιπέδου το αποδεικνύει αυτό, όπως και η κοινή συνέντευξη Τύπου που ανακοίνωσε το Κρεμλίνο. Το Κρεμλίνο μπορεί να υποστηρίξει ότι η Ρωσία επέστρεψε στην κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής.
Όχι μόνο ο Πούτιν εξασφάλισε μια σύνοδο κορυφής ΗΠΑ-Ρωσίας, αλλά και μια εξαιρετική τοποθεσία για αυτήν. Η Αλάσκα έχει πολλά να προσφέρει στο Κρεμλίνο, με πρώτο απ’ όλα την ασφάλεια. Η ηπειρωτική Αλάσκα απέχει μόλις 90 χιλιόμετρα από την Τσουκότκα της Ρωσίας. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί να φτάσει εκεί χωρίς να πετάξει πάνω από «εχθρικά» εδάφη.
Δεύτερον, απέχει πολύ - πολύ μακριά - από την Ουκρανία και την Ευρώπη. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την αποφασιστικότητα του Κρεμλίνου να παραγκωνίσει το Κίεβο και τους ηγέτες της ΕΕ και να συνομιλήσει απευθείας με την Αμερική.
Υπάρχει επίσης και ένας ιστορικός συμβολισμός. Το γεγονός ότι η τσαρική Ρωσία πούλησε την Αλάσκα στην Αμερική τον 19ο αιώνα χρησιμοποιείται από τη Μόσχα για να δικαιολογήσει την προσπάθειά της να αλλάξει τα σύνορα με τη βία τον 21ο αιώνα.
Αλλά ο Πούτιν θέλει κάτι περισσότερο από μια απλή διεθνή αναγνώριση. Θέλει τη νίκη. Επιμένει ότι η Ρωσία πρέπει να διατηρήσει όλα τα εδάφη που έχει καταλάβει σε ουκρανικές περιοχές (Ντονέτσκ, Λουχάνσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα) και ότι το Κίεβο πρέπει να αποσυρθεί από τα τμήματα αυτών των περιοχών που εξακολουθούν να βρίσκονται υπό ουκρανικό έλεγχο.
Για την Ουκρανία αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. «Οι Ουκρανοί δεν θα δώσουν τη γη τους στον κατακτητή» έχει δηλώσει ο πρόεδρος της χώρας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Το Κρεμλίνο το γνωρίζει αυτό. Αλλά αν ο Πούτιν εξασφαλίσει την υποστήριξη του Τραμπ για τις εδαφικές του απαιτήσεις, η άρνηση της Ουκρανίας μπορεί να οδηγήσει τον Τραμπ να διακόψει κάθε υποστήριξης προς το Κίεβο. Εν τω μεταξύ, η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν στην ενίσχυση των σχέσεών τους και στην ανάπτυξη οικονομικής συνεργασίας.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σενάριο. Η οικονομία της Ρωσίας βρίσκεται υπό πίεση. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού αυξάνεται, τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου μειώνονται.
Αν αυτά τα οικονομικά προβλήματα ωθήσουν τον Πούτιν να τερματίσει τον πόλεμο, το Κρεμλίνο μπορεί να κάνει συμβιβασμούς. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο - με Ρώσους αξιωματούχους να συνεχίζουν να επιμένουν ότι η Ρωσία έχει το πάνω χέρι στο πεδίο της μάχης.
Ο Τραμπ αναζητά την ευκαιρία να το παίξει ειρηνοποιός
Ο ανταποκριτής του BBC στις Anthony Zurcher γράφει από πλευράς του ότι ο Τραμπ κατά την προεκλογική του εκστρατεία είχε δηλώσει ότι ο τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία θα ήταν εύκολος και ότι θα μπορούσε να το κάνει μέσα σε λίγες μέρες.
Αυτή η υπόσχεση αιωρείται πάνω από τις προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου να επιλύσει τη σύγκρουση, καθώς εμφανίζεται μία απογοητευμένος με την Ουκρανία και μία με την Ρωσία.
Επιτέθηκε στον Ζελένσκι σε μια επεισοδιακή συνάντηση στον Λευκό Οίκο τον Φεβρουάριο και αργότερα ανέστειλε προσωρινά τη στρατιωτική βοήθεια και την ανταλλαγή πληροφοριών με το Κίεβο.
Τους τελευταίους μήνες, έχει ασκήσει μεγαλύτερη κριτική στην αδιαλλαξία και την προθυμία του Πούτιν να σημειωθεί πρόοδος για επίλυση της σύγκρουσης, θέτοντας μια σειρά από προθεσμίες για νέες κυρώσεις στη Ρωσία και σε άλλα έθνη που συνεργάζονται μαζί της.
Την περασμένη Παρασκευή ήταν η πιο πρόσφατη προθεσμία και, όπως και με όλες τις προηγούμενες, ο Τραμπ τελικά υποχώρησε.
Τώρα φιλοξενεί τον Ρώσο πρόεδρο σε αμερικανικό έδαφος και μιλάει για «ανταλλαγή εδαφών», κάτι για το οποίο Ουκρανία φοβάται ότι μπορεί να συνεπάγεται παραχωρήσεις γης με αντάλλαγμα την ειρήνη. Έτσι, κάθε συζήτηση σχετικά με το τι θέλει ο Τραμπ κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του με τον Πούτιν την Παρασκευή γίνεται θολό από τις διστακτικές δηλώσεις και ενέργειες του Αμερικανού προέδρου.
Αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ έκανε μια συντονισμένη προσπάθεια να μειώσει τις προσδοκίες για αυτή τη συνάντηση - ίσως μια σιωπηρή αναγνώριση των περιορισμένων δυνατοτήτων για σημαντική πρόοδο στον πόλεμο, χωρίς την παρουσία της μίας από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές.
Τη Δευτέρα δήλωσε ότι η σύνοδος κορυφής θα είναι μια «διερευνητική» συνάντηση. Υπονόησε ότι θα μάθει αν θα μπορούσε να καταλήξει σε συμφωνία με τον Ρώσο ηγέτη «πιθανώς στα πρώτα δύο λεπτά». «Μπορεί να φύγω και να πω καλή τύχη, και αυτό θα είναι το τέλος», πρόσθεσε. «Μπορεί να πω ότι αυτό δεν πρόκειται να διευθετηθεί». Την Τρίτη, η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ, ενίσχυσε αυτό το μήνυμα, χαρακτηρίζοντας τη σύνοδο κορυφής «συνάντηση ακρόασης».
Με τον Τραμπ είναι συχνά καλύτερο να περιμένουμε το απροσδόκητο, σχολιάζει ο ανταποκριτής του BBC. Ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνομίλησαν μαζί του την Τετάρτη σε μια προσπάθεια να διασφαλίσουν ότι δεν θα κλείσει μια συμφωνία με τον Πούτιν την οποία η Ουκρανία δεν θα αποδεχτεί - ή δεν μπορεί - να αποδεχτεί.
Ένα πράγμα ωστόσο ήταν σαφές σχεδόν όλη τη χρονιά: Ο Τραμπ θα καλωσόριζε την ευκαιρία να είναι ο άνθρωπος που θα τερματίσει τον πόλεμο, με τον ίδιο να έχει δηλώσει ότι θα ήταν περήφανος η κληρονομία του να είναι αυτή ενός «ειρηνοποιού». Δεν είναι άλλωστε κρυφό ότι φιλοδοξεί να πάρει Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Τραμπ δεν είναι από αυτούς που κολλάνε σε λεπτομέρειες. Αλλά αν του δοθεί η ευκαιρία να ισχυριστεί ότι έχει σημειώσει πρόοδο προς την ειρήνη κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Άνκορατζ, θα την εκμεταλλευτεί.
Ο Πούτιν, ένας έξυπνος διαπραγματευτής, μπορεί να αναζητήσει έναν τρόπο να αφήσει τον Τραμπ να κάνει ακριβώς αυτό – με τους όρους της Ρωσίας, φυσικά.
