Της Χριστίνας Βασιλάκη
Σήμερα, ανήμερα Πάσχα για τους καθολικούς, το κεντρικό αεροδρόμιο των Βρυξελλών είναι ακόμη εκτός λειτουργίας μετά τα πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα της περασμένης Τρίτης.
Οι κάτοικοι των Βρυξελλών καταβάλλουν προσπάθειες να βρουν και πάλι τους ρυθμούς τους μετά το σοκ της τρομοκρατικής απειλής, ενώ πολλοί από αυτούς που είχαν προγραμματίσει να περάσουν τις λιγοστές μέρες αργίας στις χώρες καταγωγής τους είτε ταλαιπωρήθηκαν πολύ για να φτάσουν είτε αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τα ταξίδια τους.
Το μικρό Βέλγιο προστέθηκε στον κατάλογο των χωρών που δέχτηκαν τρομοκρατικό χτύπημα από τους τζιχαντιστές και, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, αναρωτιέται από τη μια «γιατί» και ταυτόχρονα παραδέχεται ότι το περίμενε. Η ίδια αντίφαση χαρακτηρίζει και τη βελγική κοινωνία, η οποία από τη μια εμφανίζεται ως ανοιχτή, φιλόξενη και πολυπολιτισμική και από την άλλη ταλανίζεται από αποσχιστικές τάσεις και ενίοτε από εθνιστική μεγαλομανία. «Πιστεύαμε ότι, επειδή το Μόλενμπεκ είναι εντός των Βρυξελλών, ο λαός τουλάχιστον, οι απλοί πολίτες δεν θα αποτελούσαμε ποτέ στόχο» λέει η Σουνίτα Βαν Χιρς, Φλαμανδή αρχιτέκτονας, συμπληρώνοντας ότι αναπόφευκτα πάει το μυαλό στο ότι το αεροδρόμιο και ο σταθμός του μετρό που είναι κοντά στα ευρωπαϊκά όργανα επιλέχθηκαν επίτηδες ως στόχοι.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι το Μόλενμπεκ και το κέντρο της «θεσμικής» Ευρώπης, εκτός από το φημισμένο κανάλι της πόλης, τα χωρίζει και ένα χάος. «Πρέπει να γίνει σίγουρα περισσότερη δουλειά για την ενσωμάτωση των ανθρώπων από αυτές τις περιοχές» προσθέτει η Σουνίτα.
Συγχρόνως το βελγικό κράτος παρ' όλο που έχει καταφέρει να λειτουργεί με αποτελεσματικό τρόπο ακόμα και κάτω από συνθήκες παρατεταμένης πολιτικής κρίσης, μια από τις μεγαλύτερες κατηγορίες που του προσάπτονται είναι η ανικανότητα.
Οι Βέλγοι πολίτες αλλά και οι «φιλοξενούμενοί» τους, υπάλληλοι των ευρωπαϊκών οργάνων και όχι μόνο, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 22ας Μαρτίου φοβούνται πως το βελγικό κράτος δεν μπορεί να τους προστατέψει. «Όλοι συμφωνούμε πως είναι πολύ δύσκολο να αποτρέψεις κάποιον που είναι διατεθειμένος να ανατιναχτεί ο ίδιος και να πάρει μαζί τους όσους περισσότερους μπορεί, ωστόσο δεν μπορώ να μην σκεφθώ πως η κυβέρνησή μου είναι ανίκανη» λέει ο Ρενό Νταρντέν, Βέλγος μουσικός.
Όπως αναφέρει, μέχρι και δύο μέρες πριν από το χτύπημα οι αρμόδιοι υπουργοί έλεγαν πως ένα χτύπημα σχεδιάζεται, ενώ από τον Νοέμβριο τα μέτρα ασφαλείας του στρατού είναι δρακόντεια στο αεροδρόμιο. «Παρ' όλα αυτά το χτύπημα στο αεροδρόμιο έγινε, και μάλιστα δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν ούτε το δεύτερο, μία ώρα μετά. Θα μπορούσαν να είχαν εκκενώσει το μετρό άμεσα» συνεχίζει ο Ρενό και σημειώνει πως όπως και πριν από το χτύπημα, έτσι και τώρα θα αποφεύγει το μετρό όσο μπορεί και θα χρησιμοποιεί περισσότερο το ποδήλατο. «Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς» συμπληρώνει.
Από την πλευρά της η Έλλη Παπακώστα, Ελληνίδα αρχιτέκτονας που ζει σήμερα στις Βρυξέλλες αλλά έχει μεγαλώσει επιπλέον εκεί, επιδοκιμάζει την απόφαση των βελγικών αρχών, αυτή τη φορά, σε αντίθεση με τον Νοέμβριο, να επιτρέψουν σχετικά γρήγορα μετά το χτύπημα την κυκλοφορία των μέσων μεταφοράς, να ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. «Είναι καλό για την ψυχολογία των πολιτών, να μη νιώθουν ότι βρίσκονται σε πόλεμο» εξηγεί.
Ο βελγικός τρόπος σκέψης είναι εξάλλου απόλυτα συνυφασμένος με τον συμβολισμό και οι Βέλγοι είναι γνωστοί για την τάση τους να παίρνουν τα πράγματα «χαλαρά». Δεν είναι τυχαίο ότι στο περίφημο λοκντάουν ανέβαζαν στο Twitter μαζικά φωτογραφίες από γάτες για να αποπροσανατολίσουν τους τρομοκράτες από τις επιχειρήσεις της αστυνομίας.
Ωστόσο, όπως, αναφέρει ο Ρενό Νταρντέν, ίσως αυτή η απειλή που νιώθουν τώρα να τους κινητοποιήσει να πάρουν μια πιο πολιτική στάση, κάτι που αποφεύγουν από καιρό. «Ίσως μας κάνει να ψάξουμε τις βαθύτερες αιτίες της τρομοκρατίας και το ρόλο του Βελγίου και άλλων ευρωπαϊκών χωρών στον πόλεμο στη Συρία» καταλήγει.
