«Tο να χορεύεις την πραγματικότητα είναι συνώνυμο του να χορεύεις το αδύνατο»... Αυτήν την αποστροφή του Γάλλου ιστορικού της τέχνης και φιλοσόφου Georges Didi-Huberman επιχειρεί να πραγματώσει ο πολυβραβευμένος Ισπανός χορευτής και χορογράφος Israel Galvan, στη νέα του δουλειά με τίτλο Lo Real («Το πραγματικό»), που θα φιλοξενηθεί στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από την Τετάρτη 23 έως την Κυριακή 27 Απριλίου.
Σε αυτήν ο διεθνούς φήμης χορευτής του φλαμένκο αποπειράται να δώσει σώμα και μορφή στο άφατο, τον πόνο και την εξόντωση των Ρομά από το ναζιστικό καθεστώς. Με τη γλώσσα του φλαμένκο, ο Γκαλβάν εκφράζει με το σώμα των χορευτών τα βασανιστήρια, τον πόνο, την περηφάνια, το ελεύθερο πνεύμα μιας εθνοτικής ομάδας που γνώρισε το δικό της Ολοκαύτωμα, αλλά παρ' όλα αυτά δεν σταμάτησε να διώκεται, να αντιμετωπίζεται με μισαλλοδοξία και αποκλεισμό.
Έχοντας στο πλευρό του δύο εξαιρετικές χορεύτριες, τις Μπελέν Μάγια και Ισαμπέλ Μπαγιόν, αλλά και μουσικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς, σε μια χορογραφία που άλλοτε σαγηνεύει με τη στατική της εκφραστικότητα κι άλλοτε με τον δυναμισμό της ταχύτητάς της, θέτει επί σκηνής ερωτήματα σχετικά με την αντίφαση ανάμεσα στην έλξη που ασκούσαν στα φασιστικά κινήματα η μουσική και ο χορός των Ρομά και στον ρατσισμό και την απώθηση που εκδήλωναν απέναντί τους και οδήγησε στην εξόντωσή τους.
Χρησιμοποιεί γι' αυτό ιστορικό υλικό, όπως, για παράδειγμα, αποσπάσματα από την ταινία Κάτω Χώρες (1943) της Λένι Ρίφενσταλ, όπου η ίδια εμφανίζεται ως χορεύτρια του φλαμένκο, ενώ χρησιμοποιεί ως κομπάρσους τσιγγάνους από κάποιο κοντινό στρατόπεδο συγκέντρωσης, οι οποίοι μετά το γύρισμα επέστρεψαν στο στρατόπεδο για να εξολοθρευτούν από τους Ναζί...
