Ζωγράφος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ας το θέσουμε αλλιώς: το ταλέντο ή η δουλειά θα δείξει τι μπορείς να καταφέρεις; Οι επιστήμες της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας, η φιλοσοφία, η βιολογία και φυσικά η παιδαγωγική δεν έχουν καταλήξει οριστικά για τον βαθμό επίδρασης του περιβάλλοντος και της κληρονομικότητας στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων των παιδιών. Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: η αγάπη, το ενδιαφέρον των γονιών, σε συνδυασμό με την ευαισθησία και τις γνώσεις των δασκάλων μπορούν να κάνουν ένα παιδί να χαρεί τη μάθηση και να επιβεβαιωθεί μέσα από τη δημιουργία.
Στο πολυβραβευμένο παιδικό βιβλίο του Πίτερ Ρέινολντς με τον τίτλο Η τελεία, ένα μικρό κορίτσι, η Λία, αντιμετωπίζει δυσκολίες που φαντάζουν ανυπέρβλητες. Ενώ σε όλα τα μαθήματα αποδίδει, στη ζωγραφική δεν καταφέρνει να σχεδιάσει ούτε μια γραμμή. Το άγχος της επιτείνεται καθώς όλα τα παιδιά κάτι καταφέρνουν να ζωγραφίζουν. Στο τέλος κάθε μαθήματος, όταν η δασκάλα ζητάει να δει τις ζωγραφιές των παιδιών, η Λία σκαρφίζεται χίλιες δυο δικαιολογίες για να μην αποκαλύψει την αδυναμία της. Η δασκάλα πετυχαίνει τελικά να παρακινήσει τη μικρή μαθήτρια, καθώς αναδεικνύει σε έκθεμα της ημέρας την τελεία που κατάφερε να ζωγραφίσει η Λία στο μάθημα. Μια ζωγράφος μόλις είχε γεννηθεί...
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος παρουσίασε φέτος, για δεύτερη χρονιά, στο θέατρο Skrow, την ιστορία της Λίας, με τον τίτλο Η τελεία. Μουσική, καλοδουλεμένη κίνηση, χιούμορ και έξυπνοι διάλογοι, εμπλουτισμένοι με ντοπιολαλιές και ιδιωματισμούς, συνέθεσαν μια παράσταση που χαρακτηριζόταν από πολύ καλό ρυθμό και υποκριτική αμεσότητα. Οι ηθοποιοί (Εύη Δόβελου, Ναταλία Καλημερατζή, Αγγελική Μαρίνου, Γιώργος Φλωράτος) ανέλαβαν ρόλους παιδιών και απέδωσαν με φυσικότητα τις παιδικές χειρονομίες και ιδιαιτερότητες. Σε έναν χώρο με φυσικές σκηνικές δυνατότητες αλλά και ιδιομορφίες, όπως το Skrow, η παράσταση δομήθηκε σκηνογραφικά (σκηνικά, κοστούμια, video art: Λυδία Κοντογιώργη, Μαρίζα Παγκάκη) με τα απολύτως απαραίτητα. Τα κοστούμια, με βασικές χρωματικές επιλογές, αποτελούσαν νύξεις των χαρακτήρων, ενώ τα μεγεθυσμένα σκηνικά αντικείμενα (μεγάλα μολύβια, πινέλα, νερομπογιές, το σχολικό κ.λπ.) αφενός εμπλούτιζαν έξυπνα τη λιτή σκηνογραφία, αφετέρου διάνθιζαν με χιούμορ τις τελούμενες πράξεις.
Αν χρειάζεται να διατυπωθεί μια ένσταση, αυτή αφορά τα προβαλλόμενα βίντεο. Η χρήση της βιντεοπροβολής έδινε πληροφορίες για γεγονότα εκτός σκηνής ή γεγονότα παράλληλα με την αφήγηση. Μάλιστα, το εύρημα με την προβαλλόμενη ομαδική φωτογραφία των συμμαθητών στο τέλος της παράστασης και της πληροφόρησης για το τι έκαναν στη ζωή τους μετά το σχολείο ήταν πρωτότυπο και αρκετά αστείο. Ωστόσο, οι προβολές δεν αναπτύσσονταν στον χώρο, περιορίζονταν σε ένα μικρό κομμάτι της σκηνής, μάλλον ακατάλληλο για τις δυνατότητες του μέσου. Εντούτοις, αυτή η μικρή παραφωνία δεν κατάφερε να χαλάσει την ατμόσφαιρα που οι ηθοποιοί φρόντισαν να δημιουργήσουν με ενθουσιασμό και αγάπη. Η Τελεία επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά αυτό που τείνουμε να ξεχνούμε. Δηλαδή ότι η τέχνη θέλει αφοσίωση, πίστη και αγάπη. Γιατί, όπως είχε πει κάποτε η κόρη μου, «αν πιστέψεις τη ζωγραφιά, αυτή θα σου μιλήσει».
* Η Ελευθερία Ράπτου είναι θεατρολόγος, υπ. διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής
