Ισχυρή παραμένει, παρά τη μεσολάβηση δεκαετιών, η ανάμνηση της επίσκεψης του ηθοποιού Bernard Miles (1907 - 1991) και της συζύγου του Josephine Wilson για μια βραδιά απαγγελίας μερών από έργα τού και εφέτος εορταζόμενου Γουίλλιαμ Σαίξπηρ. Σε μια μικρή αίθουσα του «Βρετανικού Συμβουλίου», στην Αθήνα του τέλους της δεκαετίας του 1970, ο ποιητικός λόγος του μόνου ίσως εφάμιλλου των αρχαίων τραγικών έλαβε σάρκα και οστά με όρους που μεταμόρφωναν την απαγγελία σε μουσική, έστω και στην -από πολλούς θεωρούμενη ως πεζή- αγγλική γλώσσα. Αγνοούσαμε τότε όχι μόνον τη βασιλική τιμή του τίτλου ευγενείας προς τον Σερ Μπέρναρντ (1969), αλλά και την κομβική του σημασία για την πυροδότηση του διεθνούς ενδιαφέροντος για τη λεγόμενη «αρχαία» (ancient) μουσική. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στο τέλος του δεύτερου Μεγάλου Ευρωπαϊκού πολέμου, ένας νεαρός ηθοποιός αγόρασε για σπίτι του ένα ελισαβετιανό ερείπιο στο τραυματισμένο από τους βομβαρδισμούς Λονδίνο. Το παλαιό σχολείο αρρένων περιλάμβανε και χώρο συναθροίσεων. Με τη διττή οξυδέρκεια ηθοποιού και σκηνοθέτη, ο Μάιλς (περί αυτού επρόκειτο...) κατόρθωσε να αποσπάσει την οικονομική συνδρομή διασημοτήτων της εποχής για τη διαμόρφωσή του χώρου σε θέατρο χωρητικότητας 175 προσώπων. Προσωπικότητες όπως ο Κόμης και η κόμισσα του Harewood, εξάδελφοι της βασίλισσας Ελισάβετ Β', οι ηθοποιοί Σερ Λώρενς (και η Λαίδη) Ολίβιε, Μόιρα Σήρερ, Άλεκ Γκίνες και Τζων Γκήλγκουντ, ο επίσκοπος του Ντόβερ, ο συγγραφέας Γκράχαμ Γκρην και ο γλύπτης Χένρυ Μουρ, οι συνθέτες Ραλφ Βων Ουίλλιαμς, Γουίλλιαμ Γουώλτον, Άρθουρ Μπλις και Μπέντζαμιν Μπρίττεν, οι πιανίστες Μάιρα Χες και Λούις Κέντνερ, ο τενόρος Σετ Σβάνχολμ και ο αρχιμουσικός Μάλκολμ Σάρτζεντ ήσαν μερικοί μόνον από τους χρηματοδότες της δημιουργίας τού μέχρις εκείνη τη στιγμή μοναδικού ελισαβετιανού θεατρικού χώρου του Λονδίνου. Εναρκτήρια παράσταση για το θέατρο Mermaid, όπως ονομάσθηκε, ήταν η «Dido and Aeneas» (1689) του 30χρονου Henry Purcell, «perform'd at Mr. Josias Priest's Boarding-School at Chelsey by young Gentlewomen» σε κείμενο του συνεργάτη του «Mr. Nat. Tate». Ποιος να το φανταζόταν τάχατες ότι η προορισμένη για οικοτροφείο ευγενών κορασίδων μελοδραματική δημιουργία θα απέβαινε η πρώτη σπουδαία όπερα στην ιστορία των νησιών της θαλασσοκράτειρας Αλβιόνος ή ότι μια μεγάλη wagnerienne, σαν τη Νορβηγίδα Κίρστεν Φλάγκσταντ, θα επωμιζόταν τον ρόλο της τραγικής βασίλισσας της Καρχηδόνας στα ιστορικά «θυρανοίξια» της 9ης Σεπτεμβρίου 1951; Απρόσμενες περιστάσεις, όχι όμως χωρίς έστω και μικρή αναλογία προς την πρόσφατη αθηναϊκή αναβίωση του έργου από την ομάδα BackUp στον Πολυχώρο Vault (έναρξη παραστάσεων 10/02/2014).
Η παραγωγή του Παναγιώτη Αδάμ στην προσηκόντως ασφυκτική αίθουσα ευαρίθμων θέσεων της οδού Μελενίκου 26, στον περίπου αναμενόμενο Βοτανικό, επικέντρωσε εξ αρχής το δράμα στο ερωτικό κρεβάτι (στρώμα για την ακρίβεια) της Διδούς και του Τρώα πρίγκιπα. Στην αιώνια πάλη των φύλων, η Βασίλισσα ξαγρυπνά ανήσυχη για την επιρροή του Άνδρα πάνω της, ποθητού κατακτητή και αστάθμητου δυνάστη συνάμα, μια επιρροή που προειδοποιεί για την εξέλιξη της μοιραίας εγκατάλειψής της, αναπόδραστης έστω και χωρίς την παρέμβαση των μαγισσών, μέσα από την ασίκικη αυταρέσκεια του εραστή. Σε ένα έργο ανεπανάληπτης μουσικοδραματικής πυκνότητας όπως αυτό, η ευαίσθητη Μαρίνα Βουλογιάννη οικοδόμησε χαρακτήρα και εμπότισε την κάθε λέξη της Διδούς με τραγούδι μεγάλης εκφραστικότητας και ευγένειας. Μετά από μια φωνητικά οικονομημένη αφετηρία, ο βαρύτονος Σωτήρης Τριάντης ως Αινείας αποδόθηκε χωρίς λόγο σε μια μάχη ντεσιμπέλ, κουραστική και απρόσφορη να καταστήσει συμπαθέστερο ένα χαρακτήρα που δοκιμάζει τα δικά του κατανοητά διλήμματα. Στην απώτερη διαδοχή της ημέτερης Άρντας Μαντικιάν, ο κόντρα τενόρος Πωλ Ζαχαριάδης σκιαγράφησε μια/ένα Sorcere(ss/r) με βαρυσήμαντη και σχεδόν συνεχή επί σκηνής παρουσία. Δεν είχαμε παρακολουθήσει τη συμμετοχή του στην κερκυραϊκή αναβίωση από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Θέατρο Φοίνιξ, 19-22/04/2002), αλλά στον Vault έθετε αναιτίως την φωνή του υπό πίεση με τίμημα τον υπερτονισμό ενός ανεπιθύμητου παλμού. Γραμμή και άρθρωση ποιότητος από την Πένυ Δεληγιάννη (Α' γυναίκα και μάγισσα), διακριτό ηχόχρωμα για το ανέμελο τραγούδι του «ναύτη» από τον Στέλιο Κέλερη, αφοσιωμένη σύμπραξη από την πληθωρική Ευτέρπη Κατσαμάτσα (Μπελίντα) και την κινητική Μαριάνθη Κατσαρή (Β' γυναίκα και πνεύμα). Μέλη του φωνητικού συνόλου «Μελωδοί», σε διδασκαλία Valery Oreshkin, και κουαρτέτο εγχόρδων, υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Βεζύρογλου από το τσέμπαλο, ενίσχυσαν τη λιτή εσωτερικότητα της απήχησης. Χριστός Ανέστη!
