O Τόμας Όστερμάγιερ, όρθιος στην τελευταία σειρά καθισμάτων, έξω από το ηλεκτρολογείο. Παρακολουθούσε το πιο ζωντανό και εύγλωττο σημείο της παράστασής του. Εις εκ των ηθοποιών του "Εχθρού του λαού" αναλαμβάνει να ρίξει το μπαλάκι στο κοινό, με τα ερωτήματα που θέτει το ίδιο το έργο του Ίψεν που, υπό την μπαγκέτα του Γερμανού σκηνοθέτη υπερβαίνουν το θέμα του μολυσμένου νερού της λουτρόπολης και επεκτείνονται στη λειτουργία και τις αρχές της ίδια της δημοκρατίας και τον ρόλο της κοινωνίας στη σημερινή εποχή της βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Η αλήθεια, το πλέγμα διαπλοκής που διαπερνά ακόμα και τις πιο προσωπικές σχέσεις, η διαφάνεια, όλα απλώθηκαν στο τραπέζι της πρωτόγνωρης αυτής συζήτησης από πλευράς "Σαουμπίνε". Είναι ακριβώς αυτή η σκηνή που έχει δημιουργήσει πολυποίκιλες και ενδιαφέρουσες αντιδράσεις στο εξωτερικό, όπου έχει παρουσιαστεί η παράσταση, και με μεγάλο ενδιαφέρον αναμενόταν στον κατά Όστερμάγιερ ιψενικό "Εχθρό του λαού" στην προχθεσινή εναρκτήρια παράστασή του στην Πειραιώς 260. Είναι η στιγμή της διάδρασης που φέρνει τον θεατή ενώπιο ενωπίω με όσα νοηματοδοτούνται στη σκηνή.
Η κυρία από τις πρώτες σειρές απάντησε λιτά αλλά ευκρινώς, ενώ ο κύριος από "τα ορεινά" με περισσότερο εξεγερσιακή διάθεση αποφάνθηκε πως "πρέπει να τα γκρεμίσουμε όλα και να τα χτίσουμε από την αρχή". Ακούστηκε ακόμα "να γκρεμίσουμε και τη δική σου παράσταση, μαλάκα", και αμέσως το μπαλάκι άλλαξε τροχιά. Οι απαντήσεις πλέον μεταφέρθηκαν στο ίδιο το θέατρο, στις διαφορετικές πτυχές της αλήθειας και... that's all.
Κάπου εκσφενδονίστηκε το μπαλάκι που πέταξε ο Όστερμάγιερ από τη σκηνή. Αρκούντως αιχμηρό και ακραιφνώς πολιτικό. Όμως οι θεατές της παράστασης ούτε καν γύρισαν να κοιτάξουν προς τα πού πήγε. Το 'πιασαν το υπονοούμενο, αλλά, ως φάνηκε, μ' αυτό το μπαλάκι δεν θέλησαν να παίξουν. Μάλλον το κοινό του Φεστιβάλ, τουλάχιστον όσοι παρακολούθησαν την προχθεσινή παράσταση, προτίμησε να ακολουθήσει μια πιο politically correct στάση, το θεατρικώς ορθόν που δεν αναγνωρίζει ούτε επιτρέπει άλλο ρόλο εκτός αυτού που παίζεται στη σκηνή. Από τις πύλες της Πειραιώς 260 περνάει η προ κρίσης Ελλάδα, η σημερινή είναι, ως φαίνεται, μια "ενοχλητική" ενζενύ, δεν χρειάζεται να τη χρίσουμε πρωταγωνίστρια.
Ακόμα και ο Όστερμάγιερ φάνηκε να παραξενεύεται από τη στάση των Ελλήνων θεατών του. "Μπουρζουά"! Σ' αυτή τη λέξη συμπύκνωσε την εικόνα που εισέπραξε από την αντίδραση του κοινού στο διαδραστικό μέρος της παράστασής του. Ο ίδιος πάντως προσέφερε όλες τις ευκαιρίες προκειμένου να δημιουργηθεί ένας επί της ουσίας πολιτικός διάλογος. Επιπλέον παρουσίασε μια προσεγμένη, καλοστημένη παράσταση, με εξαιρετικές ερμηνείες, χιούμορ και πανέξυπνες στιγμές, η οποία μπορεί να μην απογείωσε, στάθηκε όμως αποκαλυπτική για την ιδιοσυστασία του κοινού της. Και καταχειροκροτήθηκε.
