Η Αφροδίτη από μικρή ήταν ανήσυχο πνεύμα, ζωγράφιζε, έπαιζε πιάνο και έγραφε στίχους που σιγά σιγά άρχισε να μετατρέπει σε τραγούδια. Όταν βρέθηκε να περνάει την καραντίνα στην Ερεσό της Λέσβου από όπου κατάγεται η οικογένειά της, προέκυψε μια σειρά εξαιρετικά πολυσυλλεκτικών υφολογικά και πολύ προσωπικών στιχουργικά τραγουδιών. Για την έκφρασή τους δημιούργησε μια περσόνα που της έδωσε το όνομα Lah Porella, με το οποίο επέλεξε να δημοσιοποιεί το έργο της. Τα τραγούδια που γράφτηκαν στην Ερεσό αποτελούν το περιεχόμενο του πρώτου δίσκου της «Πράσινη σκάλα» που κυκλοφόρησε στο τέλος της περσινής χρονιάς. Ένας δίσκος «ακαταχώρητος», ιδιότυπος, βιωματικός, αινιγματικός κάποιες στιγμές, αλλά εντέλει πολύ «φρέσκος» και σαγηνευτικός, για τον οποίο μου μίλησε το ίδιο απλά και ανεπιτήδευτα όσο είναι και τα τραγούδια της.
Κάνεις πολλά πράγματα. Θεωρείς τον εαυτό σου τραγουδοποιό, ερμηνεύτρια και μουσικό ή αυτός είναι ο τρόπος που εκφράζεσαι πληρέστερα δημιουργικά;
Νομίζω ότι αισθάνομαι καλλιτέχνιδα και αυτό ίσως καθορίζει όλα τα πράγματα που κάνω. Από παιδί έγραφα μικρά ποιήματα και στίχους, ήταν ο τρόπος που μετέφραζα τα έντονα συναισθήματα, ειδικά τον θυμό. Οι μουτζούρες ήταν μια παρηγοριά για εμένα. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως ό,τι θέλεις αληθινά βρίσκει τον τρόπο να είναι στη ζωή σου. Έτσι κάπως και για εμένα η μουσική, το τραγούδι και η ζωγραφική ήρθαν σαν απάντηση σε στιγμές που είχα ανάγκη την έκφραση.
Η εικαστική πλευρά σου επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο τη μουσική;
Τα τελευταία δύο χρόνια έζησα πολλές αλλαγές. Μετακόμισα, άλλαξα δουλειά, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, μεγάλωσα. Μέχρι πριν από δύο χρόνια οι ζωγραφιές μου ήταν πιο abstract και αντλούσα έμπνευση κυρίως από το Διάστημα. Στη συνέχεια όμως αυτό άλλαξε. Μέσα από την ψυχοθεραπεία άρχισα να εξερευνώ περισσότερο την «Αφροδίτη», να αναγνωρίζω το συναίσθημα, να παίρνω μία απόσταση από τα πρέπει που περίμεναν άλλοι από εμένα και να ακούω το σώμα και τα θέλω μου. Αυτό φαινόταν στους πίνακές μου, αφού πια ζωγράφιζα «τερατάκια» που για εμένα αποτύπωναν και ένα «πρέπει», τη συγκεκριμένη συλλογή την είχα ονομάσει «True Self». Την ίδια περίοδο γεννήθηκαν πολλά από τα τραγούδια του «Πράσινη Σκάλα». Επομένως, ναι, όλα συνομιλούν μεταξύ τους.
Η καταγωγή σου από την Ερεσό έπαιξε κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής ταυτότητάς σου;
Η Ερεσός είναι για εμένα η πιο κοντινή έννοια στη λέξη «σπίτι». Εκεί γεννήθηκαν οι πρώτες μου αναμνήσεις. Εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, παίξαμε μουσικές στην άμμο, έμαθα ποδήλατο, έχασα τον παππού μου, πάτησα σταφύλια, έμαθα να κολυμπάω, έκανα το πρώτο μου ξενύχτι, έφτιαξα κουλουράκια. Πολλά τραγούδια μου την κουβαλάνε.
Πηγή έμπνευσης για τους στίχους σου είναι προσωπικά θέματα, αλλά, αν δεν κάνω λάθος, κυρίως είναι οι σκέψεις και η φαντασία σου παρά βιωματικές εμπειρίες;
Αγαπώ τις εικόνες που γεννιούνται όταν οι λέξεις συναντούν τη μουσική. Γι’ αυτό και στα τραγούδια μου δίνω ιδιαίτερη προσοχή και μεράκι στον στίχο. Τα τραγούδια μου είναι προσωπικές εμπειρίες, εικόνες, ιστορίες και σκέψεις που με ακολουθούν από παιδί. Στον δίσκο αφηγούμαι την πρώτη μου επαφή με την απώλεια, την πρώτη φορά που είδα το κλάμα να διώχνει την πηγαία ομορφιά.
Η περιρρέουσα πραγματικότητα, για παράδειγμα η οικονομική κρίση και μετά η πανδημία και η καραντίνα, ακόμα και αν δεν αποτελεί θεματολογία σου, έχει κάποια επίδραση σε αυτή;
Είμαστε παιδιά της αλλαγής και της αβεβαιότητας. Όλο αυτό το άγχος μεταφέρεται και αφήνει το αποτύπωμά του θέλοντας και μη. Τα τραγούδια μου, είτε μιλούν ευθέως γι’ αυτό είτε όχι, γεννήθηκαν μέσα σε αυτή τη συνθήκη. Το προσωπικό μπλέκεται πάντα με το συλλογικό, ακόμα και όταν φαίνεται απλά σαν ένας ψίθυρος και βρίσκει τρόπο να ακουστεί.
Ο τίτλος του album έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ή απλά σου άρεσε το πώς ακούγεται και η χιουμοριστική του αίσθηση;
Το χωριό μου είναι η Σκάλα Ερεσού. Στο σπίτι μας εκεί έχουμε μία εσωτερική ξύλινη πράσινη σκάλα. Αυτά τα δύο χρόνια ανέβηκα και εγώ το επόμενο σκαλοπάτι μέσα μου. Ο τίτλος λοιπόν ενώνει τον τόπο, τις αναμνήσεις και τη μετάβαση. Είναι εξίσου κυριολεκτικός και συμβολικός.
Οι περισσότεροι/ες πηγαίνουν είτε προς την πιο ανατολική μουσική πλευρά είτε προς τη δυτική, σύγχρονη και ηλεκτρονική. Πώς αποφάσισες να τις συνδυάσεις;
Μου αρέσει πολύ να πειραματίζομαι. Μου αρέσει επίσης να μπλέκω στοιχεία αντί να τα διαχωρίζω. Είναι όμορφο να μην υπάρχουν μουσικά σύνορα παρά μόνο συναντήσεις, γιατί έτσι δημιουργούνται νέοι κόσμοι που κρύβουν μαγεία. Εκεί θέλω να κινούμαι.
Ποιες θα έλεγες ότι είναι οι κυριότερες επιρροές σου;
Μου αρέσουν πολύ τα παραδοσιακά τραγούδια της Ελλάδας αλλά και του Ιράν, της Αρμενίας, της Τουρκίας. Έχουν κάτι πολύ πηγαίο και αληθινό που με αγγίζει βαθιά. Παράλληλα, είναι και τα πολυφωνικά, κυρίως της Βουλγαρίας και της Θράκης, οι ρυθμοί στο μπεντίρ, συγκροτήματα όπως οι Babo Koro, η δασκάλα μου στη φωνητικής Βασιλική Κωνσταντέλου που με βοήθησε να αφήσω πίσω την ντροπή και να εκφραστώ ελεύθερα. Τέλος, ο χώρος και ο χρόνος που μου δόθηκαν στην καραντίνα και με ώθησαν να ανθήσω δημιουργικά.
Αλήθεια, πώς βρέθηκες να παίζεις ένα ασυνήθιστο για την Ελλάδα όργανο όπως το μπεντίρ;
Πριν από τέσσερα χρόνια πήγα σε ένα ανοιχτό μάθημα μπεντίρ από περιέργεια. Από τότε το αγάπησα βαθιά. Είναι από τα αρχαιότερα μεμβρανόφωνα όργανα και συνδέεται ιστορικά με γυναικείες τελετουργίες της Ανατολικής Μεσογείου. Με επηρέασε καθοριστικά στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον ρυθμό και τη σημασία του σε ένα τραγούδι.
Τι σε έκανε να συνεργάζεσαι τόσο στενά με τον Lorqa και πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του στο album; Και, με την ευκαιρία, πες μας για τη συνεργασία σου με τον Papazo.
Αν δεν υπήρχε ο Αναστάσης (Lorqa), τα τραγούδια μου θα ήταν ακόμα ξεχασμένες ηχογραφήσεις στο κινητό μου. Ήταν ο άνθρωπος που πρώτος πίστεψε στη μουσική μου και θέλησε χωρίς δεύτερη σκέψη να με βοηθήσει να το χτίσουμε όλο αυτό μαζί. Με τον Βασίλη (Papazo) ήταν η πρώτη φορά που κυκλοφόρησα κάποιο κομμάτι. Όλο αυτό το ταξίδι ξεκίνησε στο home studio του στην Αθήνα. Είμαι πολύ ευγνώμων και για τις δύο αυτές συνεργασίες που έγιναν με πολλή αγάπη και μεράκι.
Πόσο εύκολα μεταφέρεται το concept του δίσκου στη σκηνή και προγραμματίζεις να τον παρουσιάσεις στην ολότητά του;
Ο δίσκος μπορεί πολύ εύκολα να μεταφραστεί ζωντανά στη σκηνή. Πρόσφατα σχημάτισα τη μπάντα μου, η οποία αποτελείται από τον τρομπονίστα Στέλιο Εγγλέζο Μίχα, τη βιολοντσελίστρια Weronika Amelia Kijewska, τον ντράμερ Δημήτρη Κοντό, τον μπασίστα/κιμπορντίστα Βασίλη Καβουκίδη και τον Lorna στην κιθάρα και στο τραγούδι. Προγραμματίζουμε την παρουσίαση του δίσκου κατά τον Μάρτιο.
Και τα προσεχή σχέδιά σου; Υπάρχουν ήδη τραγούδια ή έστω ιδέες για το επόμενο album;
Προς το παρόν θέλω να απολαύσω και να χαρώ τον πρώτο δίσκο. Είμαι πολύ ικανοποιημένη από αυτόν και τα επόμενα θα έρθουν στην ώρα τους δίχως καμία πίεση και άγχος.
