Roofman: Ένας τίμιος κλέφτης **1/2
Σκηνοθεσία: Ντέρεκ Σιανφράνς
Πρωταγωνιστούν: Τσάνινγκ Τέιτουμ, Κίρστεν Ντανστ
Ο Ντέρεκ Σιανφράνς είναι ένας σκηνοθέτης που έχει την τάση να γίνεται καταπιεστικά δραματικός («Blue Valentine»), ενώ συχνά τείνει να συγχέει τη σοβαρότητα των σκηνών με την αυθεντικότητα των καταστάσεων. Ευτυχώς λοιπόν αποφασίζει να χαλαρώσει και μας παρουσιάζει μια συμπαθητική αλλά ελαφρώς άνιση κωμική περιπέτεια, βασισμένη σε μια παράξενη αληθινή ιστορία. Η Κίρστεν Ντανστ υποδύεται μια ανύπαντρη μητέρα που νομίζει ότι έχει δεσμό με έναν μυστικοπαθή άνθρωπο που δουλεύει σε μυστικές αποστολές της κυβέρνησης. Ο ήρωας που υποδύεται ο Τσάνινγκ Τέιτουμ είναι στην πραγματικότητα ένας δραπέτης κατάδικος που κρύβεται σε ένα κατάστημα παιχνιδιών καθώς θεωρείται υπεύθυνος για δεκάδες ληστείες εστιατορίων McDonalds στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο τρόπος δράσης του: κατέβαινε με σχοινί από μια τρύπα που άνοιγε στην οροφή, όντας εξοικειωμένος με το κτήριο ως πρώην υπάλληλος του καταστήματος. Η ευγένειά του προς το προσωπικό -σαν να δημιουργούσε ένα αίσθημα συντροφικότητας με την εργατική τάξη- ήταν ξακουστή. Αφού συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 45 χρόνια φυλάκισης, χρησιμοποίησε την ίδια ευγενική συμπεριφορά για να ξεγελάσει τους δεσμοφύλακες στη φυλακή και να καταφέρει να δραπετεύσει το 2004. Ο Τέιτουμ ταιριάζει απόλυτα σε αυτόν τον ρόλο επειδή είναι πολύ καλός στο να χρησιμοποιεί την ελκυστική του εμφάνιση και τον ήπια αυτοπεποίθησή του προκειμένου να αφοπλίζει τους άλλους. Ωστόσο, ερμηνευτικά μοιάζει να ανακυκλώνει τη μανιέρα του «Magic Mike» και να μην εξελίσσεται καθόλου. Το δύσκολο στοίχημα του σκηνοθέτη ήταν να πετύχει τον σωστό τόνο σε μια ιστορία που αφορά έναν επιφανειακά γενναίο κλέφτη που στοχεύει στην καλλιέργεια ενός αισθήματος εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους που τελικά εκμεταλλεύεται. Μπορεί να μην το πετυχαίνει πάντα και τελικά να αποφεύγει να εμβαθύνει στα ψυχολογικά διλήμματα των χαρακτήρων, αλλά τουλάχιστον ο συναισθηματικός αντίκτυπος της αναπόφευκτης κορύφωσης του φινάλε θα αποζημιώσει τους πιο ρομαντικούς θεατές. Σαν να ληστεύεις φαστφουντάδικο δηλαδή.
Στα βάθη του χειμώνα (Dead of winter) **
Σκηνοθεσία: Μπράιαν Κερκ
Πρωταγωνιστούν: Έμα Τόμσον, Τζούντι Γκριρ, Λόρελ Μάρσντεν
Η Έμα Τόμσον φοράει τα ζεστά της ρούχα και χρησιμοποιεί την καλύτερη μεσοδυτική προφορά γι’ αυτό το προβλέψιμο θρίλερ που εξελίσσεται σε συνθήκες παγετού. Η Μπαρμπ τιμά τη μνήμη του αποθανόντος συζύγου της με ένα ταξίδι σε μια απομακρυσμένη λίμνη που ήταν το μέρος του πρώτου τους ραντεβού. Όμως θα πέσει πάνω σε ένα έγκλημα που βρίσκεται σε εξέλιξη: μια νεαρή γυναίκα έχει απαχθεί και είναι φυλακισμένη στο υπόγειο μιας ερειπωμένης καλύβας. Η Μπαρμπ πρέπει να αξιοποιήσει την επινοητικότητά της για να ξεγελάσει τους απαγωγείς και αυτό είναι όλο. Αυτό το εμπνευσμένο από το «Fargo» χειμερινό νουάρ θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει με πολύ καλύτερο τρόπο: ως μια λιτή και γκρίζα ιστορία με ηρωίδα μια κυρία που όση κοινωνική ευγένεια τη χαρακτηρίζει άλλα τόσα δολοφονικά ένστικτα διαθέτει και που οι δεξιότητές της στη ραπτική μπορούν να χρησιμεύσουν εξίσου εύκολα για το ράψιμο των πληγών της από τις σφαίρες, αν χρειαστεί. Αλλά τα κύρια πλεονεκτήματα της ταινίας (η έντονη δράση και η αμείλικτη μονοχρωματική παλέτα) διακόπτονται επανειλημμένα από τα δυσκίνητα και γλυκανάλατα φλας μπακ στην πρώιμη ζωή της. Αυτά τα αφηγηματικά τεχνάσματα σε συνδυασμό με την ενοχλητικά έντονη μουσική υπόκρουση εξουδετερώνουν το περιθώριο απόλαυσης. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι η Έμα Τόμσον μπορεί να έχει μια νέα καριέρα σαν θηλυκός Λίαμ Νίσον σε ανάλογες περιπέτειες δράσης.
Αγάπη μόνο (Love) ***
Σκηνοθεσία: Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ
Πρωταγωνιστούν: Άντρεα Μπρεν Χόβιγκ, Τάιο Τσιταντέλα Γιάκομπσεν
Η Μαριάν είναι μια γιατρός που αντιμετωπίζει με ρεαλισμό την καθημερινότητά της. Ο Τορ είναι νοσοκόμος που αγαπάει τη δουλειά του και χρησιμοποιεί το φέρι μποτ για να φλερτάρει άνδρες. Οι δυο τους εργάζονται στην ίδια κλινική, όμως θα συναντηθούν τυχαία στην καρδιά του ηλιόλουστου Όσλο. Η γνωριμία τους θα ξετυλίξει μια ιστορία που θα φέρει στην επιφάνεια τα προβλήματα που επιφέρουν η συναισθηματική δέσμευση, οι προσωπικοί δαίμονες που τορπιλίζουν την ευτυχία και την ενέργεια που απαιτεί το επαγγελματικό καθήκον. Ο Νορβηγός Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ με το «Love» ολοκληρώνει μια τριλογία στην οποία ανήκουν το «Dreams» και το «Sex». Όπως και η τριλογία «Before» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, έτσι και αυτή βασίζεται κυρίως στον ελεύθερο διάλογο που προκύπτει μέσα από απρόβλεπτες συναντήσεις, ο οποίος μπορεί να πάρει συναρπαστικές διαστάσεις επειδή οι χαρακτήρες είναι τόσο επιφυλακτικοί όσο και ειλικρινείς. Το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτού του ενήλικου δράματος είναι οι στοχαστικές συνομιλίες γύρω απ’ το νόημα της αγάπης και τη συντροφικότητα, όμως αυτές εξελίσσονται σε ειδυλλιακά μέρη - πολυτελείς καμπίνες, γκαλερί, ηλιόλουστα διαμερίσματα. Το ακριβό κρασί τις όμορφες σκανδιναβικές καλοκαιρινές νύχτες μπορεί να κάνει τη φιλοσοφία να αρχίσει να ακούγεται κάπως κενή νοήματος. Μετά από λίγο είναι κάπως κουραστικό να ακούς τους ήρωες να μιλάνε για να αναδιαμορφώσουν τους κανόνες του ρομαντισμού και τελικά οι σεναριακοί στόχοι του «Love» μένουν ανεξερεύνητοι και ανεπιβεβαίωτοι.
