Το Netflix ανέβασε τις νέες παραστάσεις των διάσημων Ντέιβ Σαπέλ και Ρίκι Ζερβές, στις οποίες κυριαρχούν πλέον η τρανσφοβία και η ομοφοβία. Αν και δεν συγκαταλέγονται στους στρατευμένους συντηρητικούς του είδους, τους υποστηρίζουν τα alt right μέσα των ΗΠΑ καθώς η επιθετική ρητορική τους, την οποία κρύβουν κάτω από ένα αντι-woke ύφος, χαϊδεύει τα αυτιά ενός ακραία συντηρητικού κοινού
Στο μεγαλύτερο μέρος των παραστάσεων των Ντέιβ Σαπέλ και Ρίκι Ζερβές κυριαρχούν η τρανσφοβία και η ομοφοβία, αλλά χωρίς τα εμπνευσμένα αστεία να τις δικαιολογούν. Αμφότεροι οι δύο κωμικοί διαθέτουν λαμπρό βιογραφικό. Ο Ντέιβ Σαπέλ είναι άριστος αφηγητής ιστοριών και ο Ρίκι Ζερβές (της βρετανικής σειράς «The office») υπήρξε μάστορας της κωμωδίας καταστάσεων και τα πρώτα του stand-up είναι εξαιρετικά.
Και οι δύο περηφανεύονται πως λένε αυτά που κανείς δεν τολμά, πως δεν φοβούνται να προσβάλουν και πως έχουν το θάρρος να «ακυρωθούν» απ’ τον άγριο στρατό που καραδοκεί με αναμμένες δάδες. Φυσικά και η κουλτούρα της ακύρωσης είναι ένα από τα πιο τοξικά φαινόμενα που ευδοκιμούν στα social media, όμως ο Ντέιβ Σαπέλ έχει ένα συμβόλαιο εκατομμυρίων με το Netflix ακριβώς επειδή αυτά τα τρανσφοβικά του «αστεία» τραβάνε τον κόσμο και παράγουν εκατομμύρια online άρθρα (clickbait) που αποτελούν έμμεση διαφήμιση. Άλλωστε, ο ίδιος δείχνει να μπήκε σε κόπο να γράψει, να παίξει και να πουλήσει το special με τίτλο «The dreamer» μόνο και μόνο για να συνεχίσει τη βεντέτα του με τα τρανς άτομα. Ωστόσο, δεν στρέφει τα βέλη του σε συγκεκριμένους ανθρώπους ούτε καυτηριάζει αστεία στερεότυπα ή συμπεριφορές που ενδεχομένως προσφέρονται για σάτιρα, αλλά επιτίθεται συλλήβδην προς όλα ανεξαιρέτως τα τρανς άτομα. Τα αστεία δεν λειτουργούν, καθώς πηγάζουν από καθαρό μίσος προς την ίδια την ύπαρξη αυτών των ατόμων χωρίς διάκριση. Το πιο ολοκληρωμένο αστείο του special (με αρχή και τέλος) έρχεται όταν περιγράφει τη φαντασίωση πως αν πάει ποτέ φυλακή, θα δηλώσει ότι αυτοπροσδιορίζεται ως θηλυκότητα ώστε να τον στείλουν σε γυναικείες φυλακές και να κακοποιεί τις συγκρατούμενές του. Και ενώ ένα μεγάλο μέρος της παράστασης του Ντέιβ Σαπέλ διαθέτει ψήγματα από την παλιά δόξα του διάσημου κωμικού, επισκιάζεται ολοκληρωτικά καθώς επανέρχεται ξανά και ξανά στον εφιάλτη της αυτοδιάθεσης και των αντωνυμιών, με τα όρια ανάμεσα στην οργισμένη γκρίνια ενός ανθρώπου που η καριέρα του πνέει τα λοίσθια και στο πηγαίο χιούμορ να θολώνουν.
Οι εύκολοι στόχοι και το εφησυχασμένο κοινό
Από την άλλη, η παράσταση του άλλοτε σπουδαίου και διορατικού Ρίκι Ζερβές με τίτλο «Armageddon» αποτελεί ένα ασπόνδυλο και αγχωμένο παραλήρημα αυτοθαυμασμού, με τον ίδιο να εκφράζει ποικιλοτρόπως ότι είναι ένας λεκτικός αποστάτης της πολιτικής ορθότητας και ένας γνήσια αιρετικός τον οποίο η εμπροσθοφυλακή της woke κουλτούρας λυσσάει να φιμώσει και να καταστρέψει. Φυσικά, τα προκλητικά και υποτιθέμενα εμπρηστικά αστεία στη συντριπτική τους πλειονότητα αφορούν τα τρανς άτομα, το πώς προσδιορίζονται τα φύλα και την προσβλητική φύση της λέξης «κουίαρ». Είναι κρίμα που ο άνθρωπος των σχεδόν θρυλικών παρουσιάσεων στα βραβεία Χρυσών Σφαιρών, που σατίρισε χωρίς φίλτρο τους πιο προβεβλημένους και καλομαθημένους αστέρες του Χόλιγουντ, έχει ξεμείνει μόνο με τις υποτιθέμενες αιχμηρές αντι-woke παρατηρήσεις ενός οργισμένου πολυεκατομμυριούχου cis λευκού στρέιτ άνδρα που δεν έχει καμία έγνοια. Κανένα αστείο δεν έχει ταξικό πρόσημο και, φυσικά, τίποτα δεν καυτηριάζει το πολιτικό σύστημα.
Το ενδιαφέρον με τα σόου των δύο κωμικών, που αναμφίβολα έχουν υπάρξει χαρισματικοί, είναι ότι έχουν βρει τη στήριξη των alt-right μέσων στις ΗΠΑ. Από τις εκπομπές του FOX News μέχρι τα sites των Ρεπουμπλικάνων, κάθε δημοφιλής περσόνα με βήμα στο υπερσυντηρητικό κοινό πλέκει το εγκώμιο των δύο τολμηρών μαχητών που είναι στο «σωστό» στρατόπεδο των πολιτιστικών πολέμων. Φυσικά και δεν πρέπει να υπάρχει αστυνομία γέλιου και προφανώς η χειρότερη κριτική του υλικού ενός stand-up κωμικού είναι όταν αναπαράγεται εκτός πλαισίου παράστασης. Η καλή κωμωδία χρειάζεται την υπερβολή και έχει ανάγκη το τεστάρισμα των ορίων του καλού γούστου. Όμως σε αυτές τις δύο παραστάσεις, που έχουν σημειώσει αστρονομικές θεάσεις σε όλο τον κόσμο, τα τρανσφοβικά, τα ομοφοβικά και τα μισαναπηρικά αστεία σηματοδοτούν την πτωτική πορεία των βολεμένων κωμικών που θησαυρίζουν με αναμασήματα των χοντροκομμένων κλισέ, ώστε να επαναπαυτούν στα ασφαλή χειροκροτήματα όσων βλέπουν τις μειονότητες και τους κοινωνικά αδύναμους σαν εμπόδιο και εχθρό της φιλήσυχης καθημερινότητάς τους.
