Εντάξει πια! Όποιος δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι απαιτείται πολιτική αλλαγή, κακό του κεφαλιού του. Αλλά και του δικού μας δυστυχώς, εάν η ΝΔ στις επόμενες εκλογές δεν υποστεί τις συνέπειες της αντικοινωνικής πολιτικής της, με την οποία δίνει 10 στον έναν πολύ πλούσιο και 1 σε όλους τους υπόλοιπους να το… μοιραστούν. Κι έπειτα κορδώνεται για τη φιλολαϊκή πολιτική της.
Ο κ. Μητσοτάκης μας έκανε να γελάσουμε πικρά τις προάλλες, στην τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΑΝΤ1, μετά από πολλά κλάματα μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στο χαρτί με τις υποχρεώσεις του μήνα, που δεν βγαίνει.
Είπε για την πολιτική του: «είναι μια πολιτική δημιουργίας συλλογικού πλούτου, ο οποίος πρέπει να γίνει ατομική ευημερία». Αδίκησε τον εαυτό του. Είναι ήδη ατομική ευημερία. Για μερικές χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη χώρα. Τους υπόλοιπους δεν τους αφορά το ζήτημα από αυτή την οπτική, διότι είναι αυτοί που δημιουργούν τον συλλογικό πλούτο για να τον καρπωθούν οι λίγοι. Πώς; Ο κ. Μητσοτάκης ξέρει. Τάχα θεσμικά και δήθεν νοικοκυρεμένα, με μερικές απευθείας αναθέσεις και με τις κατάλληλες επιδοτήσεις, όλοι καταλαβαίνουμε. Αν ξαναβγεί, σκοπεύει να το «δέσει» και συνταγματικά.
Είπε: «δεν πρόκειται ποτέ να κοροϊδέψω τους Έλληνες πολίτες». Εδώ πήγε εκδρομή εν μέσω απαγόρευσης για τον covid. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Κατάργησε την 13η σύνταξη, που την είχε ψηφίσει το κόμμα του όταν την εισηγήθηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Ψήφισε το 13ωρο λες και έκανε δώρο στους εργαζόμενους, που τα έχουν όλα λυμένα και δεν ξέρουν τι να κάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους. Αυξάνει τον κατώτατο μισθό και έρχεται με τον ΦΠΑ, τον ΕΦΚ και τον μεγάλο πληθωρισμό συνολικά και παίρνει πίσω ό,τι έδωσε. Για να μην προσθέσουμε στον κατάλογο ένα βουνό σκάνδαλα και μια καραβιά γαλάζια λαμόγια, που πια δεν μπορεί ούτε ο ίδιος να τα διαχειριστεί.
Είπε ότι δεν πρόκειται «να θέσω σε αμφισβήτηση τη δημοσιονομική σταθερότητα». Και στο μεταξύ κατέβασε ρύθμιση για να αυξήσει τους μισθούς των μεγαλοπαπάδων, να τους πάει πάνω από 4.500 ευρώ. Κοίτα να δεις που τελικά κάτι βρίσκεις άμα ξύσεις καλά τον πάτο της «δημοσιονομικής σταθερότητας». Οι υπόλοιποι; Ε, δεν είναι πρέπον να αμφισβητήσουμε με πρόωρα αιτήματα τη δημοσιονομική σταθερότητα. Οπότε, ας κάνουμε υπομονή, με τον βασικό μισθό και χωρίς συμβάσεις εργασίας κι ας έχουμε 20 και 30 χρόνια ενσήμων στην πλάτη μας. Γιατί ο κ. Μητσοτάκης, εφόσον εκλεγεί ξανά βεβαίως, θα κάνει… ατομική ευημερία τον συλλογικό πλούτο. Τον οποίο, προς το παρόν και για πολύ καιρό αν είναι στο χέρι της ΝΔ, τον «παντελονιάζουν» κάποιοι, πάντως όχι η πλειοψηφία της κοινωνίας.
Και θα αναλογιστεί κανείς: Ωραία, να τον τιμωρήσουμε, ήδη έχει χάσει καμιά 20αριά μονάδες σε ποσοστό σε σχέση με το 41% και η δυσαρέσκεια στην κοινωνία απλώνεται ακόμη και σε αυτούς που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ. Ποιος μπορεί να τον αντικαταστήσει;
Λάθος ερώτημα ή για την ακρίβεια πρωθύστερο. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαντήσουμε ποια πολιτική θέλουμε να αντικαταστήσει τη δική του, την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που πάντα δίνει πρόθυμα στους λίγους περισσότερα κι απ’ όσα της ζητούν. Κι έπειτα ο λαός θα μπορέσει να απαντήσει εύκολα στο «ποιος» και «ποιοι».
Είσαι επαγγελματίας και δεν σου βγαίνουν τα χρήματα για να πληρώσεις την ασφάλισή σου; Θέλεις μια δικαιότερη αντιμετώπιση και διευκόλυνση; Να έχεις κάλυψη μέχρι να το τακτοποιήσεις; Θέλεις δικαιότερη φορολόγηση και μια ευκαιρία με έντιμο και ευέλικτο δανεισμό για να πάει καλύτερα η δουλειά σου; Θέλεις πελάτες με χρήματα που να μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους; Μια καθοδήγηση, εσύ ο μικρός και πολύ μικρός επιχειρηματίας και ο επαγγελματίας, ώστε η δραστηριότητά σου να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αναπτυξιακό σχέδιο που να αποδίδει και να συνδυαστεί με κάτι μεγαλύτερο και πραγματικά πιο συλλογικό στην οικονομία; Όταν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, θα έχεις απαντήσει ταυτόχρονα και στο «ποιος» και «ποιοι».
Είσαι εργαζόμενος και δεν σου φτάνουν τα χρήματα για να βγάλεις τον μήνα; Παίρνεις δανεικά από δεξιά και αριστερά και «σπρώχνουν» και οι δικοί σου άνθρωποι; Δεν ξέρεις πώς να πληρώσεις φροντιστήρια και ξένες γλώσσες και ζορίζεσαι μερικές φορές να βρεις λεφτά, ακόμα και για κάποιο φάρμακο; Κόβεις και κόβεις και πάλι δεν βγαίνουν και ζεις συνέχεια με το άγχος για το πώς θα πληρώσεις τους λογαριασμούς του ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου; Φοβάσαι ότι θα χάσεις τη δουλειά σου και κάθεσαι να δουλεύεις παραπάνω ώρες χωρίς να τις πληρώνεσαι; Θέλεις όλα αυτά να αλλάξουν; Να πάψεις να βρίσκεσαι στον πάτο της αγοραστικής δύναμης στην Ευρώπη; Όταν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα ξέρεις τι να κάνεις.
Και για να μη μακρηγορούμε, η ανατροπή στις εκλογές δεν είναι κάτι δύσκολο για έναν λαό που έχει αποφασίσει ότι δεν αντέχει άλλο τα ίδια. Η ανατροπή γίνεται αναγκαία όταν όσα ζούμε δεν μπορούν να συνεχιστούν. Το πρώτο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει. Είναι αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι, εάν πράγματι θέλουμε πολιτική αλλαγή.
Σ’ αυτή την περίπτωση, το «ποιος» έχει ήδη απαντηθεί από το «τι»: μια προοδευτική διακυβέρνηση που θα προκύψει από την ενότητα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, κατ’ απαίτηση της κοινωνίας.
